บทที่ 24 ปุ่มกดเดียวนำพาสู่ความยากจน
ขณะนี้เป็เวลาที่จะไปซื้อกระเบื้องที่โรงงานอิฐบล็อก ถ้าเป็ไปได้โจวหลีอันอยากจะซื้อของพวกนี้กลับมาพร้อมกัน
เธอคาดการณ์ดูแล้ว บ้านของเธอน่าจะต้องใช้กระเบื้องประมาณห้าพันห้าร้อยแผ่น
ราคากระเบื้องหนึ่งแผ่นเท่ากับอิฐดินหนึ่งก้อน หรือก็คือหนึ่งเฟิน โจวหลีอันเป็คนที่ลงมือทำทันที หลังจากตัดสินใจว่าจะไปซื้อกระเบื้อง เธอก็ขอให้แม่โจวช่วยทำอาหารกลางวันให้เธอในวันพรุ่งนี้
วันรุ่งขึ้นตอนเช้าตรู่ เธอออกจากบ้านโดยไม่ได้ทานอาหารเช้า
เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าจะหาปูนซีเมนต์และปูนขาวได้หรือไม่ และถ้าหาได้จะต้องใช้เวลานานแค่ไหน ดังนั้นจึงตัดสินใจออกจากบ้านแต่เช้า ครั้งนี้เธอก็ไม่ได้ไปยืมจักรยานจากบ้านผู้ใหญ่บ้านอีกตามเคย
ท้ายที่สุดแล้วจักรยานที่เป็ของคนอื่น ไม่ควรที่จะยืมบ่อย ๆ อีกอย่างตอนกลับมาจากโรงงานอิฐบล็อก มีรถเกวียนที่ส่งกระเบื้อง เธอสามารถนั่งรถคันนั้นกลับมาได้
ขณะที่โจวหลีอันเดินไปตามถนน เธอมีความตั้งใจว่า เมื่อมีเงินจะต้องซื้อจักรยานใหม่สักคัน!
โชคดีที่มีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้วย แม้จะเดินมาสามชั่วโมงแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้สึกเหนื่อยมากนัก
เมื่อมาถึงอำเภอ โจวหลีอันที่หิวโหยก็ไปที่ร้านอาหารของรัฐเพื่อทานอาหารเช้า วันนี้มีเป็ซาลาเปา น้ำเต้าหู้ และก๋วยเตี๋ยวเนื้อกับผักดอง
โจวหลีอันครุ่นคิดสักครู่ แล้วสั่งน้ำเต้าหู้หนึ่งที่และซาลาเปาไส้หมูสี่ลูก
ในยุคนี้ ซาลาเปาราคาลูกละสามเฟิน สองลูกต้องใช้คูปองอาหารหนึ่งเหลียง ส่วนน้ำเต้าหู้ราคาสองเฟินจ่ายโดยไม่ต้องใช้คูปองอาหาร โจวหลีอันทานซาลาเปาหนึ่งลูกกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้วเข้าไปก็รู้สึกอิ่มท้องแล้ว
เมื่อจ่ายเงินและห่อซาลาเปาที่เหลืออีกสามลูกเสร็จ เธอก็มุ่งหน้าไปยังโรงงานอิฐบล็อก
ประตูใหญ่ของโรงงานอิฐบล็อกเปิดอยู่ มองจากระยะไกลเห็นคนงานข้างในกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น โจวหลีอันเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงหน้าประตูก็พบลุงยามที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในป้อม เธอกล่าวขึ้นอย่างสนิทสนมว่า "ลุงทานอาหารเช้าหรือยังคะ?"
"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?" ลุงยามถาม
"อ้อ ฉันอยากเลี้ยงอาหารเช้าลุงค่ะ" โจวหลีอันยิ้มพลางส่งซาลาเปาที่ห่อไว้ให้ตรงหน้าลุงยาม
ลุงยามมองดูแวบหนึ่ง แม้ว่าจะทานอาหารเช้าไปแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ รับมันมาไว้กับมือ
ลุงยามวางของไว้ข้าง ๆ แล้วถามต่อ "มาซื้ออะไรเหรอ?"
"ฉันมาซื้อกระเบื้องค่ะ"
"ได้สิ"
ลุงยามลุกขึ้น เดินออกมาพลางพูดขึ้น "ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรทำพอดี เดี๋ยวจะพาคุณไปเอง"
"ขอบคุณค่ะ"
โจวหลีอันพูดจบ ก็เห็นลุงยามโบกมือแล้วพูดว่า "เก็บอาหารเช้าของคุณไปสิ คุณก็ต้องไปทำธุระไม่ใช่เหรอ?"
โจวหลีอันหัวเราะเบา ๆ สองที แล้วคุยกับลุงยามอีกสองสามประโยค ก่อนจะถามว่า "ลุงคะ ลุงรู้ไหมว่าจะซื้อปูนซีเมนต์กับปูนขาวได้ที่ไหน?"
"คุณจะซื้อเหรอ?" ลุงยามมองดูโจวหลีอันแวบหนึ่ง แล้วถามกลับ
โจวหลีอันพยักหน้าเบา ๆ
"จะซื้อเยอะไหมล่ะ?"
โจวหลีอันได้ยินประโยคนี้ ดวงตาก็เป็ประกายขึ้นมาทันที เธอรู้สึกว่าลุงยามต้องมีเส้นสายอะไรบางอย่างแน่ ๆ
ส่วนเื่จะซื้อเยอะไม่เยอะนั้น…
ตอนที่โจวหลีอันมาที่นี่ก็ได้คาดการณ์ไว้แล้ว แม้ว่าเ้าของร่างเดิมจะไม่เคยซื้อปูนซีเมนต์มาก่อน แต่เธอที่ข้ามมิติมานั้นต่างกัน เพราะครอบครัวของเธอเคยทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จึงพอรู้เกี่ยวเื่ปูนซีเมนต์อยู่บ้าง
เธอวางแผนที่จะปูปูนซีเมนต์ผสมกับทรายหนาสิบมิลลิเมตรบนพื้น โดยปูนซีเมนต์ห้าสิบจิน สามารถปูได้ประมาณสิบห้าตารางเมตร
พื้นที่ในบ้านของเธอมีทั้งหมดสี่สิบตารางเมตร ต้องใช้ปูนซีเมนต์หนึ่งร้อยห้าสิบจิน
แต่สำหรับปริมาณการใช้ปูนขาวนั้น เธอไม่ค่อยแน่ใจนัก รู้เพียงแค่ว่าพื้นที่ที่ต้องทาปูนขาวมีขนาดประมาณหนึ่งร้อยสิบตารางเมตร
ความหนาของปูนขาวใช้เพียงครึ่งมิลลิเมตรก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ดังนั้นปริมาณที่ต้องใช้น่าจะไม่มากนัก เธอจึงพูดตอบกลับลุงยามว่า "ปูนซีเมนต์ต้องใช้หนึ่งร้อยห้าสิบจิน ส่วนปูนขาวฉันจะใช้ทาผนังที่มีพื้นที่หนึ่งร้อยสิบตารางเมตร แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องใช้เยอะเท่าไหร่"
เมื่อได้ยินโจวหลีอันพูดแบบนั้น ลุงยามก็ช่วยคำนวณให้โจวหลีอันโดยทันที
"หนึ่งร้อยสิบตารางเมตร ต้องใช้ปูนขาวเท่ากับพื้นที่พอดี ก็ราคาประมาณยี่สิบหยวน"
ดวงตาของโจวหลีอันเป็ประกายขึ้นมา "งั้นลุงรู้ไหมว่าจะหาซื้อได้จากที่ไหน?"
"โรงงานข้าง ๆ นี่แหละ เขาเพิ่งเปิดโรงงานปูนซีเมนต์ใหม่ ที่นั่นมีปูนขาวขายด้วยนะ"
ลุงยามพูดต่ออีกว่า "แต่พวกเขาไม่ขายปลีก"
โจวหลีอันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เธอ้าปูนซีเมนต์และปูนขาวจริง ๆ !
ในขณะที่โจวหลีอันตัดสินใจจะคิดหาวิธีด้วยตัวเอง เธอก็ได้ยินลุงยามพูดว่า "แต่วันนี้ถือว่าคุณโชคดีนะ ฉันมีคนรู้จักที่โรงงานปูนซีเมนต์ สามารถช่วยคุณซื้อได้" ลุงยามหมุนตัวเดินออกไปนอกโรงงาน "คุณตามฉันมาซื้อปูนซีเมนต์และของพวกนี้ก่อน แล้วค่อยขนมาที่นี่ พอซื้ออิฐเสร็จจะได้มีรถเกวียนช่วยขนกลับไปด้วยกัน"
นี่มันช่างเป็การพลิกผันที่น่าประหลาดใจจริง ๆ
"ขอบคุณมากค่ะ! ลุงเป็คนดีจริง ๆ "
"ไม่เป็ไรหรอก" ลุงยามรู้สึกเขินอายเล็กน้อยจากคำพูดของโจวหลีอัน "มันเป็แค่เื่ที่ฉันช่วยได้น่ะ คุณเป็เด็กสาวตัวเล็ก ๆ มาซื้อของพวกนี้คงไม่ง่ายนัก ถือว่าเป็การทำบุญละกัน"
"วันนี้ฉันได้พบคนดีจริง ๆ "
ด้วยเหตุนี้โจวหลีอันจึงไปซื้อปูนซีเมนต์จากโรงงานปูนซีเมนต์ที่เพิ่งเปิดใหม่ข้าง ๆ สามถุง ถุงละห้าสิบจิน ราคาสามสิบหยวน และซื้อปูนขาวอีกยี่สิบหยวน
ลุงยามกังวลว่าโจวหลีอันเป็ผู้หญิงคนเดียวจะยกของไม่ไหว เขาจึงไปยืมรถเกวียนมาจากโรงงานปูนซีเมนต์ และช่วยโจวหลีอันขนของไปยังโรงงานอิฐบล็อก
โจวหลีอันเดิมทีคิดว่าการซื้อของสองอย่างนี้จะยุ่งยากมาก แต่ไม่คิดว่าจะจัดการได้ง่าย ๆ แบบนี้ เมื่อถึงโรงงานอิฐบล็อก เธอได้สั่งกระเบื้องไว้ห้าพันห้าร้อยแผ่น
รถเกวียนของโรงงานอิฐบล็อกสามารถขนส่งกระเบื้องได้เพียงสามพันแปดร้อยแผ่นต่อเที่ยว
"เที่ยวหน้าของน้อยลง ฉันช่วยคุณขนปูนซีเมนต์กลับไปได้" ลุงยามกล่าวอย่างอ่อนโยน โจวหลีอันจึงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามรถเกวียนเที่ยวแรกไป เพราะเธอต้องเป็ผู้นำทาง
ในเที่ยวที่สอง คนลากรถเกวียนช่วยขนปูนซีเมนต์และของอื่น ๆ กลับมาให้เธอ
โจวหลีอันตั้งใจจะเชิญคนลากรถเกวียนจากโรงงานอิฐบล็อกอยู่กินข้าวก่อนกลับ แต่อีกฝ่ายอ้างว่ายังต้องทำงานต่อ จึงทำได้แค่ดื่มน้ำหวานหนึ่งแก้วแล้วจากไป เมื่อกลับถึงบ้านก็เป็่บ่ายแล้ว โจวหลีอันก็ยังรู้สึกดีใจที่สามารถแก้ไขปัญหาได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว
เธอรู้สึกว่าวันนี้ลุงยามและคนลากรถเกวียนได้ช่วยเหลือเธอเป็อย่างมาก โจวหลีอันจึงเตรียมที่จะนำของบางอย่างไปให้เพื่อแสดงความขอบคุณในครั้งต่อไป เมื่อเธอไปอำเภอ
เธอตัดสินใจว่าจะส่งผักจากมิติพิเศษไปให้พวกเขา เพราะคนในเมืองใช้ชีวิตไม่เหมือนคนชนบท พวกเขาไม่มีที่ดินส่วนตัวสำปรับปลูกผัก ถ้าจะทานผักต้องไปซื้อจากตลาดเท่านั้น
ถึงแม้จะไม่ได้มีค่ามากนัก แต่ก็สามารถแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจของเธอได้
โจวหลีอันไม่เคยคิดมาก่อนว่า การตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะนำมาซึ่งอะไรในอนาคต
ให้มันเป็เื่ราวในภายหลังแล้วกัน ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา เวลาก็เหมือนถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว
ในชั่วพริบตา บ้านของโจวหลีอันก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเริ่มคำนวณค่าจ้างให้กับลุงเฉิงและคนงานอื่น ๆ
คนงานหกคน ค่าจ้างวันละเจ็ดเหมา ทำงานรวมครึ่งเดือน รวมทั้งหมดเป็หกสิบสามหยวน
ซื้อปูนเสียค่าใช้จ่ายแปดสิบหกหยวนห้าเหมา จากนั้นก็คำนวณเื่เฟอร์นิเจอร์ต่อ
เตียงสองหลัง ตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว กล่องใส่เสื้อผ้าขนาดใหญ่หนึ่งใบ ที่วางอ่างล้างหน้าหนึ่งอัน เก้าอี้ไม้มีพนักพิงสองตัว ตู้ใส่ชามหนึ่งหลัง โต๊ะอาหารหนึ่งตัว ม้านั่งเล็กสองตัว ประตูและหน้าต่าง รวมทั้งหมดราคาสี่สิบเก้าหยวน
บวกกับค่าสร้างเตาไฟห้าหยวน ค่าซื้อโอ่งใส่น้ำสองหยวน ค่าหม้อ ชาม ทัพพี และกระทะสิบสามหยวน ค่าปูนซีเมนต์สามสิบหยวน ค่าปูนขาวยี่สิบหยวน และค่ากระเบื้องห้าสิบห้าหยวน รวมค่าซ่อมบ้านทั้งหมดเป็สามร้อยยี่สิบสามหยวนห้าเหมา
บวกกับค่ายาบำรุงให้กับลู่เยี่ยนโจวสิบหยวน และค่าอาหารที่ร้านอาหารของรัฐอีกหนึ่งเหมาสี่เฟิน การสร้างบ้านครั้งนี้ทำให้เธอกลับไปจนเหมือนเดิม…
ไม่นานนักเวลาก็ถึง่กลางคืน ก่อนนอนคืนนี้โจวหลีอันจึงแอบหยิบเงินออกมานับดูเงียบ ๆ ว่าตัวเองยังมีเหลืออยู่เท่าไหร่?
47K
