ตอนที่5
พอคุณหมออธิบายว่าเคาะประตูเรียบร้อยแล้วแต่ว่าไม่มีคนไปเปิดเลยเข้ามาดูไปหมอก็พอจะเข้าใจเพราะเธอนั้นอาบน้ำอยู่คงจะไม่ได้ยินตอนที่คุณหมอเพราะเรียกแต่หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เปิดประตูออกมาแล้วดันเจอคุณหมออยู่ในห้องของเธอในสภาพที่เธอไม่เรียบร้อยเลยก็ทำให้รู้สึกเกร็งเกร็งไปหมด
"พี่หมอมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"ตอนนี้หมอกดูเหมือนจะไม่สะดวกที่จะคบกับพี่หมอนะ"เธอบอกเป็นัยๆว่าตอนนี้เธอนั้นไม่พร้อมที่จะพูดคุยอะไรขอให้คุณหมอออกไปก่อนได้ไหม
แต่ทว่าสายตาที่เร่าร้อนของคุณหมอหนุ่มดันมองเธอสำรวจทั่วร่างกายด้วยแววตาที่กระหายจนตัวของเธอเองยังรู้สึกร้อนรุ่มไปด้วยเลยเพราะแววตาที่จับจ้องมองมาที่เธอนั้นมันแสนจะร้อนแรง...
"ขอโทษครับเดี๋ยวพี่มาคุยใหม่"คุณหมอกว่าจะได้สติของตัวเองกลับมานั้นก็เพ้อแอบไปมองสำรวจเรือนร่างกายของหญิงสาวจนหมดเสียแล้วทำให้ท่าทางตอนนี้ไม่เป็ตัวเองเลย
เร่งรีบพูดเร็วแสดงสีหน้าท่าทางที่ไม่ปกติมากๆให้หญิงสาวได้เห็นก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูก้าวขาเดินออกไปด้วยหัวใจที่เต้นตุบตับ
ร้อนจนระบายออกมาจากทางปากของคุณหมอด้วยการพ่นลมหายใจแรงๆ
"หุ่นยั่วยวนใจสุด"ริมฝีปากของคุณหมอบ่นพึมพรำออกมาด้วยอากาศที่รู้สึกร้อนมากๆ
มันเป็ความร้อนที่ออกมาจากร่างกายของคุณหมอที่มองปลายหมอกเป็เหมือนผู้หญิงคนหนึ่งไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป
เรือนร่างอวบอิ่มสมส่วนผิวขาวๆดวงตากลมโตสีผมดำเงายาวสลวย
"ร้อนจัง...!!มือทั้งสองข้างของปลายหมอกยกขึ้นมาสะบัดไปมาเหมือนกับเจอความร้อนระอุทั้งๆที่เธอนั้นเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมาและยิ่งเห็นแววตาของคุณหมอที่จ้องมองมาที่เธอโอ้โหใจมันก็เต้นตุบตับไม่หยุดเลยแก้มทั้งสองข้างเห่อร้อนแรงระเรื่อเขินอายในสภาพที่ล่อแหลมแบบนี้
หลังจากวันนั้นดูเหมือนคุณหมอจะพยายามไม่อยากพบเจอปลายหมอกเลยเพราะกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวเผลอปล้ำเ้าตัวขึ้นมาจะทำยังไงล่ะเด็กก็ใกันพอดีเขาอยากตะล่อมค่อยๆที่จะสอนให้เธอรู้จักกับคำว่ารัก
แต่พ่อเสือแบบเป็อะไรที่ใจร้อนรอคอยอะไรนานๆแทบจะไม่ได้เลย
อีกหลายเดือนต่อมา...
เพื่อนรักของคุณหมอชวนไปดื่มสักหน่อยคุณหมอหนุ่มก็อยากจะปลดปล่อยเหมือนกันเลยไปดื่มแก้ความเครียดที่สะสมในตัวของคุณหมอที่ทำงานหนักมากๆแถมกลับบ้านมายังต้องมาอดทนอะไรอีกที่มันยั่วยวนใจของคุณหมอมากมาย
"เอ่อๆกลับแล้วนะ"วันนี้ดูเหมือนคุณหมอจะเมาเล็กน้อยจึงได้นั่งแท็กซี่กลับบ้าน
ด้านผลายหมอเองกำลังจะเข้านอนหลังจากอ่านหนังสือเพราะเธอเตรียมตัวว่าจะไปสอบเข้าเรียนเริ่มใช้ชีวิตใหม่ๆเข้าสังคมจึงเตรียมตัวเพราะเธอนั้นเรียนช้ากว่าปกติ...
"พี่หมอกลับดึกจังวันนี้"กำลังจะเข้านอนจู่ๆก็ได้ยินเสียงรถเธอจึงเปิดม่านออกมาดูเห็นว่าเป็คุณหมอกำลังลงจากรถและท่าทางจะเดินเซด้วยคงจะเมามาแน่ด้วยความเป็ห่วงเธอจึงลงมาดูเพราะว่าในบ้านนี้มีเธอกับคุณหมอส่วนแม่บ้านลาหยุดกลับบ้าน..
ในบ้านเลยมีแต่เธอกับคุณหมอหนุ่มอยู่ในบ้านหลังนี้
"พี่หมอดื่มมาหรือไง"
"ช่ายย!!เสียงยานยาวขนาดนี้คงไม่ต้องถามต่อแล้วมั้งดื่มมาชัวร์และก็เมาแน่นอนป้ายบอกฉันรีบเข้าไปพยุงตัวคุณหมอเพื่อพากลับไปยังห้องให้พักผ่อน
"ออกมาเตอ.."
"เจอคะ พูดผิดไปถูกๆแบ้วนะพี่หมอ"
"แล้วทำไมถึงไปดื่มเยอะขนาดนี้"ปากเธอก็บ่นพึมพำแต่ก็พาร่างกายอันใหญ่โตของคุณหมอขึ้นไปยังบนบ้านและตรงไปที่ห้องของคุณหมอทันที
ไม่เคยเห็นสภาพคุณหมอในตอนนี้เลยพี่ดื่มจนเมาสงสัยมีเื่ให้เครียดหรือเปล่าก็ไม่รู้หมอแดริสถึงเมาไม่ได้สภาพขนาดนี้
"หอมจังเลยนะตัวของน้องหมอก"พอแบบนี้พูดชัดขึ้นมาเลยและพูดใกล้ๆตัวของปลายหมอกด้วย..
"เอาแล้วชอบพูดเพ้อเจ้อนะคะพี่หมอ"ดูเหมือนหลังจากที่ได้เห็นชุดนอนที่คุณหมอสะสมเอาไว้สำหรับคู่ค้าคนอื่นของคุณหมอแล้วปลายหมอกทำตัวเ็ากับคุณหมอไม่น่ารักเหมือนปกติเลยทำให้คุณหมอไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
"เดี๋ยวนี้น้องหมอกต่อว่าพี่หมอด้วยหรอ"
"เสียใจจังเลยทั้งๆที่เป็ห่วงทั้งๆที่อยากอยู่ใกล้ทำไมถึงได้ต่อว่าพี่หมอ"ถ้อยคำของคุณหมอหนุ่มเจือจางไปด้วยความน้อยใจ
"ไปนั่งตรงนั้นก่อนนะคะ"ไปหมอไม่อยากฟังคำเพ้อเจ้อของคนเมาเธอจึงพาคุณหมอไปนั่งลงที่โซฟาก่อนแล้วเธอจะไปรินน้ำมาให้เขาดื่มก่อนแล้วต้องหาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดให้เรียบร้อยตามร่างกายของคุณหมอหนุ่มก่อนที่จะให้นอนพัก
"ทำไมต้องเ็ากับพี่ด้วย"
"เป็เพราะชุดนั้นหรือเปล่า"หมอแดริสเอ่ยปากออกมาเองและปลายหมอกก็เพิ่งจะรู้ว่าคุณหมอก็รู้ว่าเธอเห็นชุดที่คุณหมอสะสมเอาไว้แล้วเธอไม่พอใจทั้งๆที่ไม่ได้เป็อะไรเลยแต่เธอกลับรู้สึกหึงเขาขึ้นมาจึงแสดงท่าทางไม่น่ารักกับคุณหมอกลายเป็เ็าต่อคุณหมอเลย...
"ไม่รู้หรอกค่ะว่าพี่หมอจะซื้อชุดให้ใครหรือจะให้ใครใส่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหมอกเลย"
"พรึ่บบ!!
"พี่หมอจะทำอะไร"เมื่อตัวของเธอถูกรั้งลงไปนั่งทับบนตัวของคุณหมอและจ้องมองศพสายตากันทำให้เธอหวั่นไหวที่หัวใจมากๆในตอนนี้
"พี่งานแล้ว ทิ้งชุดพวกนั้นไปหมดแล้วไม่มีของใครทั้งนั้น"
"น้องหมอกหายโกรธพี่หมอได้ไหม"คำออดอ้อนของคนที่กำลังเมาทำให้สาวน้อยผู้ไร้เดียงสาถึงกับใจอ่อนขึ้นมาเมื่อถูกอ้อนแบบนี้..
"หมอกไม่สามารถโกรธพี่หมอด้วยหรอพวกเราไม่ได้เป็อะไรกัน"
"พี่หมอปล่อยหมอกเถอะ"เธอรู้สึกเหมือนจะไม่ปลอดภัยเพราะหัวใจของเธอมันกำลังจะควบคุมไม่อยู่เมื่ออยู่ใกล้ชิดขนาดนี้
"ทำไมจะไม่เป็อะไรพี่อยากจะให้เธอเป็นะ"
"เป็อะไรกับพี่ได้ไหม"เขาต้องสดใสตามองกับเธอและเอ่ยคำพูดนี้ออกมาให้เธอได้ยินดวงตาคู่กลมของทั้งคู่กำลังมองสดสายตากันในระยะใกล้ชิดต่างฝ่ายต่างมีแววตาเปล่งประกายจ้องมองกันและกันอยู่
"เป็อะไรที่พี่หมอว่าคือเป็อะไรคะ"
"น้องสาวคนดูแลหรือแค่คนรู้จัก"ปลายหมอกถามด้วยความคล่องใจเพราะเธอก็ไม่เข้าใจความหมายที่คุณหมอบอกว่าอยากให้เธอเป็อะไรกับเขา
"เป็แฟนเป็คนรักเป็ภรรยา"
"พี่ชอบเธอนะชอบจริงๆชอบมาตลอดชอบตั้งนาน"สุดท้ายคุณหมอก็สารภาพออกมาจนหมดในความเมาที่พูดออกมานั้นคือความรู้สึกจริงทั้งหมดเลยมือของคุณหมอเอื้อมขึ้นไปััใบหน้าเรียวสวยของปลายหมอกด้วยความหลงไหลในเสน่ห์ของเธอดวงตาที่ใสซื่อแต่เปล่งประกาย
ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูยามขยับพูดมันช่างเย้ายวนให้ใจของคุณหมอเต้นกะส่ำจนคล้ายว่ากำลังจะเป็โรคหัวใจเสียแล้ว..
"พี่หมอเมามากแน่ๆเลย"
"อย่าพูดเล่นแบบนี้สิ"ปลายหมอกพยายามเบี่ยงหลบสายตาและยังไม่อยากจะเชื่ออาการของคนเมาจึงได้บ่ายเบี่ยงสิ่งที่ได้ยิน
"ที่พูดจริงๆพี่ชอบเธอ"
"เราคบกับพี่ไหม"ใบหน้าของคุณหมอค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ๆเขายอมเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองให้เธอรับรู้ว่าเขานั้นรู้สึกอย่างไรกับเธอไม่ใช่แค่คุณหมอหรือคนไข้แต่ในฐานะคนที่ชอบและคนที่รัก..
ปลายหมอกดูเหมือนจะขยับเขยื้อนร่างกายตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำเธอรู้สึกเหมือนเป็อัมพาตร่างกายแข็งทื่อไปหมดรู้และััได้ว่าริมฝีปากหนาหยักกำลังริมฝีปากของเธออยู่เกิดความรู้สึกร้อนรุ่มในกายท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด