The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

                     เด็กหนุ่มรีบเปิดหน้าต่างสเตตัสเพื่อเช็ครายละเอียดสกิลของตัวเองทันทึ

------------------------------------------------

<กลาดิเอเตอร์ไดร์ฟ lv1>

-เข้าสู่สถานะ <กลาดิเอเตอร์โหมด> เป็นระยะเวลา 10 วินาที

-ใน5วินาทีแรกจะอยู่ในสถานะ[อมตะ] ส่วนอีก5วินาทีหลังจะสามารถใช้ <กลาเดียร์คอมโบ> ตอบโต้ศัตรูในระยะประชิด 

-ความเสียหายของกลาเดียร์คอมโบ 7000% 

-หลัง <กลาดิเอเตอร์โหมด> สิ้นสุดลง ต้องรออีก30วินาที ถึงจะสามารถใช้ <กลาดิเอเตอร์ไดร์ฟ lv1>ได้อีกครั้งหนึ่ง

-ใช้พลังเวทย์ 900

<สเปียร์เจวาลิน lv1>

-ยิงลำแสงเลเซอร์เปลวเพลิงขนาดมหึมาทำลายล้างศัตรูเบื้องหน้า 

-ความเสียหาย 9200%

-ใช้พลังเวทย์ 720

<โรลลิ่งสเปียร์ lv1>

-กระโดดหลบแล้วหมุนตัวกลางอากาศ(อัตโนมัติ) หลังจากนั้นใช้หอกผ่าร่างศัตรูในแนว 45 องศา 

-การโจมตีนี้สามารถตัดผ่ามิติได้

-ความเสียหาย 6590%

-ใช้พลังเวทย์ 610 

----------------------------------------------

                 “คงต้องขอลองสกิลใหม่หน่อยแล้วล่ะ.." ผมรีบมองไปรอบๆทันที แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่ามอนสเตอร์รอบตัวหายไปหมดแล้ว…เนื่องจากถูกตัวเองและพรรคพวกจัดการไปเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อกี้

                 “ตั้งแต่มาที่ป่าแห่งนี้..แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เลเวล20เลยนะ..ความเร็วในการเก็บเลเวลแบบนี้นี่มันอะไรกันนิ” เซเลน่ากล่าว

                 “ไม่หรอก..คงต้องบอกว่าปาตี้นี้มันรวมคนโหดๆไว้เยอะเกินไปต่างหากล่ะ..แน่นอนว่ามีคนบ้าๆที่หน้าตาคล้ายกระต่ายอยู่เหมือนกันแหละนะ” ลูน่าค่อยๆร่อนลงมาด้วยแอเรียลแล้วกล่าวแบบนั้น 

                 "นี่เธอจะพูดจาแดกดันฉันทำไมเนี่ยย.." 

                 "เงียบไปเลยเจ้ากระต่าย...นายเล่นกระโดดลงมากลางฝูงมอนสเตอร์นับร้อยนับพันคนเดียวแบบนี้ ถึงสุดท้ายจะไม่เป็นไรก็เถอะ แต่ความประมาทแบบนี้อาจทำให้นายตายได้สักวันนะรู้มั้ย"

                 "นี่เธอเป็นห่วงฉันด้วยงั้นหรอนิ?" 

                  "มะ..ไม่ได้ห่วงสักหน่อย" ลูน่ารีบปฎิเสธทันที..พร้อมกับหน้าแดง

                 หลังจากนั้นรูอันกับชีน่าค่อยๆร่อนตามลงมา 

                 “แต่ว่าเวลาเก็บเลเวลทางโรงเรียนให้เวลาตั้ง1เดือนเลยนะครับ …แต่ถึงเลเวล20ตั้งแต่วันแรกแบบนี้ก็เล่นเอาผมตกใจเหมือนกัน แถมเมื่อกี้ก็ได้สกิลใหม่มาตั้งเยอะด้วย” รูอันกล่าว

                 “นั่นสินะ…งั้นวันนี้จะเก็บเลเวลรวดเดียวให้ถึง30เลยมั้ยล่ะ” ชีน่ากล่าว

                 “ไม่อะ..จากการฆ่ามอนสเตอร์ไปหลายพันตัวเมื่อกี้..ถึงมอนสตอร์จะไม่ได้เก่งมาก แต่จากการสาดสกิลอย่างบ้าระห่ำ..ทำให้พลังเวทย์ของฉันใกล้หมดแล้วล่ะ…และเจ้าพวกนี้อีก2คนก็คงไม่ต่างกัน” เซเลน่ากล่าวพร้อมกับชี้ไปทางเรเวลกับเซซิเลียทันที

                 เซซิเลียกับเรเวลเมื่อได้ยินดังนั้น....จึงเปิดหน้าต่างสเตตัสแล้วมองไปยังช่องพลังเวทย์ของตัวเองเพื่อเช็คดูทันที

               ------------------------------

       เซซิเลีย แคทเทอรีน เดอฟอน เบลฟาร์ส (เผ่ามนุษย์) LV20

       พลังเวทย์ 2,490/72,500  

     -------------------------------

        เรเวล(เผ่ามนุษย์) LV20

        พลังเวทย์ 920/73,250

     -------------------------------

        “พลังเวทย์ของฉันก็ใกล้หมดแล้วเหมือนกันจริงๆค่ะ” เซซิเลียมองหน้าต่างสเตตัสตัวเองพร้อมกับกล่าวแบบนั้น

        “เห้ออ…ทั้งที่อยากลองสกิลใหม่ดูแท้ๆเลย” เรเวลกล่าวถอนหายใจ..พร้อมกับทำหน้าเสียดาย 

        “เอาน่า..เจ้ากระต่ายพรุ่งนี้ก็ยังมีอีก” ลูน่ากล่าวปลอบใจ

       “เอ๋!..แต่ว่าลูน่าพลังเวทย์ของเธอยังเหลืออีกเยอะเลยไม่ใช่หรอ..ถ้างั้นเธอเองก็ช่วยไปฆ่ามอนสเตอร์ต่อด้วยสิ พวกเราที่พลังเวทย์ใกล้หมดก็จะได้ Exp ด้วยไง” เรเวลกล่าว

       “นายจะบ้าหรอ..ฉันอยู่แนวหลังนะ..มีหน้าที่แค่อย่างเดียวคือปกป้องผู้ใช้อาร์ติเฟกซ์สายรักษาเท่านั้น ถ้าหากฉันใช้พลังเวทย์ฟุ่มเฟือย จนเหลือไม่พอในเวลาฉุกเฉินจะทำยังไง..” 

       “เอ่อ..นั่นมันก็” เรเวลเถียงไม่ออกในทันที 

       ‘ติ๊ดด!…’ ตอนนั้นเองมีเสียงจากกระดุมสื่อสารดังขึ้น 

        รูอันจึงรีบกดรับ

        “นี่ผู้ใช้เวทย์รักษารูอันพูดครับ..มีอะไรรึป่าวครับ”

        “รูอัน!…ช่วยมายังป่าทิศตะวันตกหน่อย..สมาชิกปาตี้เรามีคนบาดเจ็บหนัก3คนจะแย่แล้ว!!…มาเร็ว”

        “คะ..ครับ..เดี๋ยวผมรีบไปครับ" รูอันกล่าวจบแล้วรีบวางสายทันที 

        “เห็นมะ..ก็ประมาณนี้แหละ” ลูน่ากล่าว

        “…”

        “โอ้ยยย" 

         ลูน่าตบหัวเรเวลแล้วชี้ไปทางชี้ไปทางรูอันทันที 

         "แล้วเธอจะมาตบหัวฉันทำไมเนี่ยย…เข้าใจแล้ว..พวกเรารีบไปกันเถอะ.”

         “นายไปต้องไปหรอก..เพราะพลังเวทย์เหลือไม่พอแล้วนิ…เดี๋ยวฉันจะไปกับรูอันแล้วก็ชีน่าเอง” 

         เมื่อกล่าวจบ..ลูน่า..รูอัน และชีน่า รีบใช้เอเรียลบินไปทางป่าตะวันตกทันที เหลือไว้แต่เพียงเรเวล เซเลน่า และเซซิเลีย อยู่ท่ามกลางหุบเขา

         “เหอะ..เจ้าปาตี้ทางป่าตะวันตก..นี่มันกระจอกจริงๆ..ไม่รู้ว่ามาอยู่ห้องSได้ไง” เซเลน่ากอดอกด้วยอารมณ์หงุดหงิดพร้อมกับพูดจาดูถูกพวกขุนนางชั้นสูง 

         “เอาน่า..เซเลน่า อย่าพูดแบบนั้นสิ..ยังไงพวกเขาก็อยู่ห้องเดียวกับเรานะคะ” เซซิเลียพูดจบแล้วหันหน้าไปหาเด็กหนุ่มอันเป็นที่รักของตนทันที เพราะอยากเข้าไปคลอเคลียใกล้ชิดกับเขา 

         “เรเวล ><..” 

         แต่ว่า

        “นี่พวกเธอ…มาช่วยฉันเก็บดรอปไอเท็มหน่อยสิ..มันขายได้ราคาดีเลยนะ” ปรากฎภาพเด็กหนุ่มกำลังเก็บดรอปไอเท็มของมอนสเตอร์ด้วยแววตาเป็นประกาย โดยไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

        “อะ..เอ่อ..” เซซิเลียตาค้างพูดไม่ออก

        “นี่นาย..มันจะงกเกินไปป่าวนิ..” เซเลน่ามองภาพนั้น เพราะกับทำหน้าประหลาดใจ 

        “เงียบน่า..ผมไม่ได้รวยเหมือนราชวงศ์อย่างพวกท่านนิ…”        

         “เดี๋ยวฉันช่วยเก็บนะคะ><....เรเวล” เซซิเลียยิ้มแย้มแล้วเข้าไปช่วยเด็กหนุ่มเก็บดรอปไอเท็มทันที

         “ขอบใจนะเซซิเลีย” เด็กหนุ่มยิ้มตอบพร้อมกับขอบใจเธอ  

         “เฮ้อ..ช่วยไม่ได้นะ..เดี๋ยวฉันช่วยอีกแรงละกัน” 

         “ขอบคุณครับ…ท่านเซเลน่า..” 

         “เงียบบน่า..ฉันทำเพราะอยากช่วยเซซิเลียเท่านั้นแหละ..ไม่ได้อยากช่วยนายสักหน่อย” 

          เด็กหนุ่มและเด็กสาวราชวงศ์ต่างช่วยกันเก็บดรอปไอเท็มใส่ถุงยามเวทย์มนต์กันอย่างขยันขันแข็ง  

          “ว่าแต่เรเวล..ถุงย่ามนี้คุณเอามาจากไหนหรอคะ?” เซซิเลียถาม

          “ออ..ถุงย่ามนี่น่ะหรอ..อาจารย์ที่ฝึกวิชาให้กับฉันเป็นคนให้มาน่ะ”  

          “อาจารย์!…คนอย่างนายมีอาจารย์ด้วยงั้นหรอ?” เซเลน่าถามต่อด้วยความสนใจ  

          “ก็ต้องมีน่ะสิ..เขาคนนั้นเป็นคนฝึกวิชาให้ฉันกับรูอันก่อนจะมาเข้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์น่ะ…ถึงจะเป็นผู้หญิงพิลึกๆ แต่เขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่ฝีมือยอดเยี่ยมมากในสายตาฉันเลยนะ”

           “งั้นหรอ” 

           “ฉันเองก็อยากเห็นอาจารย์ของเรเวลจังเลยค่ะ” 

           “เอาไว้สักวันทั้งตัวเธอและฉันก็คงจะได้เจอเองนั่นแหละนะ” 

           พวกเขาเก็บดรอปไอเท็มและพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย..จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงเย็นและการเก็บเลเวลของวันนี้ก็ได้สิ้นสุดลง    

                                        …………………………

                                             #วันพฤหัส# 

           ‘เวทย์ไฟ-โรลลิ่งสเปียร์’ เรเวลหมุนตัวหลบการโจมตีของมอนสเตอร์โดยอัตโนมัติจากผลของสกิล…หลังจากนั้นใช้หอกผ่าร่างของมอนสเตอร์ขาดสองท่อนตามแนว 45 องศาทันที 

            'ฉึบ'

            “เดิมทีมอนสเตอร์พวกนี้ใช้แค่การโจมตีปกติก็ผ่าได้สบายแบบเต้าหู้อยู่แล้วนะ..ฉะนั้นใช้สกิลระดับสูงมาลองแบบนี้มันก็คงยากที่จะเห็นถึงอานุภาพที่แท้จริงของมันแหะ”

            การเก็บเลเวลยังคงดำเนินต่อไป…โดยที่สมาชิกปาตี้ของเรเวลก็ยังมาล่ามอนสเตอร์ในป่าลึกเหมือนเดิม แต่ต่างจากเดิมเล็กน้อยตรงที่ทุกคนแฝงแววตื่นเต้นเนื่องจากอยากลองสกิลใหม่ของตัวเองกัน

           ‘เวทย์ไฟ-สเปียร์เจวาลิน’ เรเวลกล่าวพร้อมกับชี้หอกตัวเองไปยังทิศทางด้านหน้าที่มีฝูงมอนสเตอร์อยู่ 

            ตัวหอกเปล่งแสงสีแดงแล้วเกิดอักขระวงเวทย์ด้านหน้าทันที

           หลังจากนั้นปรากฎแสงเลเซอร์สีแดงลำขนาดใหญ่พุ่งออกจากอักขระเวทย์ แล้วพุ่งใส่มอนสเตอร์ด้านหน้า

            “โฮกกกกกก!…” 

           มอนสเตอร์ที่ถูกลำแสงลากผ่านระเหยกลายเป็นไอในพริบตา..โดยไม่เหลือแม้กระทั่งดรอปไอเท็มทิ้งไว้ 

           “เป็นสกิลเลเซอร์ที่โจมตีในแนวเส้นตรงงั้นหรอ..! ”

           เจ๋งไม่เบาเลยแหะ..แถมระยะยิงก็ไกลมากด้วย ..ซึ่งถ้ารวมกับสกิล <คัตเตอร์สเปียร์> เข้าไปแล้วนั่นเท่ากับว่าตอนนี้ตัวเรามีสกิลโจมตีระยะไกลถึง2อันเลยนะ  

           ส่วนสกิลสุดท้าย <กลาดิเอเตอร์ไดร์ฟ> เป็นสกิลประเภทไดร์ฟงั้นสินะ 

           ‘ไฟเยอร์แอเรียล’ เด็กหนุ่มใช้แอเรียลบินไปยังดงมอนสเตอร์ซึ่งมีประมาณ10ตัวทันที 

           ‘เวทย์ไฟ-กลาดิเตอร์ไดร์ฟ’ หลังสิ้นเสียงร่ายปรากฎแสงสีเขียวคลุมรอบตัวเด็กหนุ่มทันที..ส่วนตัวหอกนั้นถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิง 

            ‘โฮกกกก….!’

            ‘แฮร่ๆๆๆๆๆ…’   

            มอนสเตอร์เริ่มทอยเข้ามาโจมตีเรเวล..

             ‘!?’

             แต่ว่าทั้งหมดก็ต้องตกใจในทันที เมื่อการโจมตีของตัวเองลากผ่านตัวของเด็กหนุ่มไปราวกับลากผ่านอากาศ โดยไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆให้เด็กหนุ่มได้แม้แต่น้อย

            “สถานะอมตะเป็นแบบนี้เองอย่างงั้นสินะ..น่าเสียดายที่อยู่แค่5วินาที”  

             หลังครบ5วินาที..แสงสีเขียวได้สลายหายไป แต่เปลวไฟที่คลุมหอกยังคงอยู่   

             “โฮกก…!!” มอนสเตอร์นับ10ตัว..เห็นจังหวะ..จึงคำรามแล้วพุ่งมาโจมตีเด็กหนุ่มในแนวปิดล้อมเป็นวงกลมทันที 

             ‘กลาเดียร์คอมโบ’ หลังสิ้นเสียงร่าย 

              ‘ฉึก..ฉึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ’ 

              หอกของเด็กหนุ่มถูกเหวี่ยง ตะวัด ผ่า และแทงด้วยความเร็วมหาศาลมากๆชนิดที่ตาของเด็กหนุ่มเองก็ยังมองไม่ทัน  

              มอนสเตอร์ที่วิ่งเข้ามาในลักษณะวงล้อมถูกฟันจนร่างกายแหลกเละเป็นชิ้นๆแบบละเอียดในพริบตา

             “ท่านี้ก็โกงเหมือนกันนะเนี่ย…แถมความเร็วก็สูงกว่า <ไลน์นิ่งไดร์ฟ> มากด้วย และคงต้องพูดว่าน่าเสียดายที่ต้องรออีก30วินาทีกว่าจะใช้ได้อีกรอบแหะ..แต่ก็เอาเหอะ” 

              หลังจากนั้นเด็กหนุ่มและพวกพ้องของเขาก็ล่ามอนสเตอร์ต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พบว่า 

              “เห้ย!…ทำไมฆ่ามาเป็นร้อยๆตัวแล้วเลเวลถึงไม่ขึ้นเลยล่ะ" เซเลน่าโวยวายหนักพร้อมกับเริ่มหัวร้อนที่ตัวเองติดแหง็กอยู่ที่เลเวล20มานานแล้ว

              “สะ..สักครู่นะคะ..เดี๋ยวฉันตรวจสอบให้ค่ะ” เซซิเลียที่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของสิ่งนั้นจึงใช้อาร์ติเฟกซ์ของตัวเองตรวจสอบมอนสเตอร์ทันที 

             'เวทย์พืช-สเกาเตอร์' อาร์ติเฟกซ์แว่นตาข้างเดียวเปล่งแสงสีเขียวอ่อนๆ

            เซซิเลียจ้องมองไปยังมอนสเตอร์พวกนั้น พร้อมกับปรากฎตัวเลขและตัวอักษรบางอย่างบนเลนส์แว่นตาทันที 

              “นะ..นี่มัน”