บ่วงรัก สายสัมพันธ์ซาตาน_End

        “คุณกับมัทณายังไงกันแน่ ไหนคุณบอกว่าคุณไม่มีอะไรกับเธอไง??”

        ชยามรลุกขึ้นนั่ง ยกมือเรียวเล็กเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนใสลวกๆ สายตากลมโตคู่สวยยังคงมองสบกับดวงตาคมกริบอย่างไม่วางตา ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเขาในสิ่งที่เธอต้องการรู้ ซึ่งคำถามนั้น ก็ทำให้เมธาสิทธิขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน เขาลุกขึ้นนั่งเผชิญหน้ากับชยามร

        “คุณไปเห็นไปได้ยินอะไรมา!!??......”

        เมธาสิทธิยังไม่ตอนคำถามในทันที เขาถามกลับอย่างอยากรู้ว่าหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าไปได้เห็นได้ยินอะไรมา ถึงได้นำกลับมาคิดมากอย่างนี้ ก่อนหน้านี้เขาก็เคลียร์เรื่องนี้ไปแล้ว และคิดว่าเจ้าหล่อนเข้าใจเขาแล้ว แต่พอมาวันนี้ไหงกลับมาถามเอาความจากเขาอีกล่ะ

        “.........”

        ชยามรมองหน้าคมเข้ม ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ หันมองไปทางอื่น แต่ถึงจะกะพริบตาขับไล่น้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา น้ำตาเจ้ากรรมก็ไม่ยอมเป็นเช่นนั้นอยู่ดี ยังคงไหลรินออกมาแสดงถึงความอ่อนแอของชยามร

        “มร!!... บอกผมสิ คุณไปเห็นไปได้ยินอะไรใครมา??”

        ชายหนุ่มตัวโตเห็นหญิงสาวตัวเล็กเอาแต่นิ่ง ร้องไห้ๆ เขาจึงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก มือใหญ่ยื่นมาจับปลายคางเล็ก ให้หันหน้ามามองสบตากันและกัน แล้วค่อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนอบอุ่น

        “ก็ได้ยินเจ้าตัวเขาพูดนั่นแหละ เขาพูดกับเพื่อนเขา บอกว่าคุณรักและชอบลีลาของเธอมาก และบอกว่าคุณนัดไปหาด้วย ซึ่งมันก็จริงอย่างนั้นใช่ไหม?? เพราะฉันเห็นมัทณาเข้าไปในห้องทำงานของคุณ”

        เมื่อตอนบ่ายแก่ๆ ชยามรเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อจะไปเอาผลไม้ด้วยตัวเอง เนื่องจากไม่อยากจะใช้ใคร เธอจึงไปได้ยินมัทณาพูดคุยอยู่กับสาวคนรับใช้อีกคน ซึ่งตอนนั้นก็ทำให้เธอร้อนรนแล้ว แต่ได้พยายามควบคุม เพราะคิดว่าเชื่อในคำพูดของผู้ชายตัวโตคนนี้ได้

        แต่พอเมธาสิทธิบอกว่า เขาต้องเคลียร์งานอยู่ในห้องทำงานดึกๆ ดื่นๆ ให้เธอนอนก่อนได้เลย ความเชื่อถือนั้นก็ค่อยๆ หายไป และความหวาดระแวงก็แทรกซึมเข้ามา

        ยิ่งเมื่อเธอได้บังเอิญเห็นมัทณาเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน ตอนที่เธอลงมาเอานม ความเชื่อถือในคำพูดของเมธาสิทธิก็หมดไป

        “มัทณาพูดอย่างนั้นกับเพื่อนเลยเหรอ!!!!.....”

        “ก็ใช่นะสิ!!... คุณเมธ ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงของคุณ อึก! ไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในตัวของคน แต่ฉันก็มีหัวใจ และเจ็บเป็นนะคุณ คุณอยากจะให้ฉันเจ็บจนตายไปเลยใช่ไหม อึก!!”

        ชยามรได้ยินคำพูดของเมธาสิทธิที่เหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจในคำพูดเธอ เธอจึงพูดขึ้นมาอีก ด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น น้ำตาก็ไหลล้นเอ่อออกมาไม่ขาดสาย เธอพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่เมธาสิทธิไม่ยอมปล่อย เขากระชับอ้อมแขนแกร่งแน่นขึ้น

        “มร!! ฟังผมนะ ตั้งแต่คุณรู้จักผมมา คุณก็เห็นไม่ใช่หรือว่าผมเป็นคนยังไง หากผมจะใคร ผมก็มีเพียงแค่คนเดียว ไม่นิยมมีซ้ำซ้อน และผมยืนยันว่าผมไม่ชอบหาเศษหาเลย กับคนงานและพนักงาน”

        เมธาสิทธิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งคำพูดของเขาก็ทำหญิงสาวตัวเล็ก ที่กำลังดิ้นขัดขืนออกจากอ้อมแขนแกร่ง หยุดดิ้น เงยหน้ามองหน้าหล่อเหลา พลางคิดตามไปกับคำพูดนั้น และมันก็จริงนะ เมื่อตอนที่เธอเป็นผู้หญิงของเขาในตอนแรกๆ เขาก็ไม่เคยไปมีผู้หญิงคนอื่นเลย

        “ผมไม่รู้หรอกนะว่ามัทณามีเจตนาอะไรถึงพูดกับเพื่อนอย่างนั้น และที่มัทณาเข้ามาให้ห้องทำงานของผม ผมไม่ได้นัดมัทณามา มัทณาเข้ามาเอง เรื่องที่มัทณาพูดกับเพื่อน ผมคงปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้ จะต้องเรียกมาคุยให้รู้เรื่อง คุณจะได้ไม่เก็บมาคิดมากอย่างนี้อีก”

        เมธาสิทธิเห็นหญิงสาวตัวเล็กเริ่มสงบ นิ่งฟังแล้ว เขายื่นมือใหญ่ไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนใสให้เบาๆ พร้อมกันนั้นก็พูดให้หญิงสาวตัวเล็กได้กระจ่างใจมากยิ่งขึ้น และเขาไม่คิดจะปล่อยเรื่องที่มัทณาพูดกับเพื่อนไปง่ายๆ เขาจะต้องเรียกมาตักเตือนอีกครั้ง และหากยังทำอยู่อีก ก็คงจะให้ทำงานอยู่ที่นี่ไม่ได้

        “ผมขอเถอะนะ!! ผมไม่อยากให้คุณคิดมาก แล้วมานอนร้องไห้อยู่คนเดียวอย่างนี้อีก มีอะไรก็ให้พูดกับผมอย่าเก็บไว้”

        ชายหนุ่มตัวโตมองสบตาดวงตากลมโตคู่สวย โดยปากก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนอบอุ่น หญิงสาวตัวเล็กพยักหน้า อย่างเชื่อมั่นในคำพูดของเขา

        ไม่ใช่ว่าเธออยากจะคิดมากนะ คิดมากเธอก็ทุกข์ใจ แต่ก็มีอะไรที่มาทำให้เธอคิดและหวาดระแวงอยู่เรื่อยๆ จะไม่คิดก็ไม่ได้

        “นี่ก็ดึกมากแล้ว นอนเถอะนะ!!!!”

        ชายหนุ่มตัวโตยิ้มบางๆ ที่มุมปาก มือใหญ่ค่อยๆ ประคองร่างบางให้โน้มตัวลงไปนอนลงบนเตียงนอน พอร่างบางนอนลงบนเตียงนอนแล้ว เขาจึงนอนลงบ้าง และไม่ลืมที่จะดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก

๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖

เอาล่ะสิจะงานเข้ามัทณาไหมล่ะนั้น มัทณาจะแก้ตัวยังไง โปรดติดตามในตอนต่อไปนะคะ..............^_^ ^_^