ตอนที่24รูปแกะสลักจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา
ชายหนุ่มนอนลงหลับตาพยายามใช้ความคิด ว่าในห้องนี้มันมีอะไรที่พิเศษหรือผิดปกติ ที่ยังไม่ได้ค้นหาความเป็นักโบราณคดี มันยิ่งยั่วยุเขาให้ค้นหาในสิ่งที่เหนือธรรมชาติในห้องสีชมพูนี้ ความพิเศษของมันต้องไม่ใช่แค่ฟื้นฟูพลังจิติญญาเท่านั้นแน่ๆ ถ้ากล่องนี้เป็กล่องระดับเทพ มันต้องมีอะไรที่เป็ความลับซ่อนเร้นไว้อย่างแน่นอน
หนิงหนิงก้าวขึ้นมานั่งเคียงข้างเขา รูปร่างบุรุษหนุ่มที่สูงใหญ่สมส่วน มันช่างเย้ายวนสำหรับหญิงสาว จนเธอเผลอแอบมองกริชเพชร ด้วยความพิศวาสเงียบๆ เกินกว่าคำว่านายบ่าว
"หนิงหนิงเ้าว่าข้าเกิดมาเพียงวันเดียวสามารถพัฒนากายอสูรระดับสูงจนเป็ผู้ใหญ่ขนาดนี้ เ้าคิดว่าข้าสามารถทำทุกสิ่งตามใจปรารถนาได้หรือไม่..." ขณะที่ชายหนุ่มหลับตาลงเขาถามหญิงสาวที่มานั่งข้างๆ เธอเขินอายจนแก้มแดงปลั่งขึ้นทันทีกะพริบตาถี่ๆ กำลังนึกทบทวนคำถามนายน้อยของนาง
"ก็สามารถทำได้นะเ้าคะเพราะว่านายน้อยมีกายอสูรถึงระดับเจ็ดแล้ว จะถือว่าเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าท่านเพิ่งเกิดก็ตาม..."
นางพยายามควบคุมเสียงให้ไม่สั่นเหมือนกับว่า การอยู่ในห้องสองต่อสองทำให้ชายหนุ่มเกิดอารมณ์ความรู้สึกของเพศชาย จนไม่สามารถจะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ซึ่งมันก็ไม่ได้แปลกอะไรสำหรับโลกอสูรแห่งนี้ ผู้ที่เข้มแข็งย่อมเป็ผู้ที่สามารถเลือกทำอะไรก็ได้
และยิ่งนางเป็บ่าวของเขาชายหนุ่มย่อมจะทำสิ่งใด ต่อนางแม้ว่าจะเกินเลยไปนางย่อมไม่ปฏิเสธ ภูตอสูรอย่างนางก็สามารถตอบสนอง อารมณ์ความรู้สึกของเขาได้อย่างสบาย
เพราะกายของนางเป็กายนิมิตซึ่งเกิดจากพลังอันแกร่งกล้า ของกายอสูรระดับสี่เมื่อยามัั มันให้ความรู้สึก เหมือนของจริง แม้ว่าจะเป็ร่างจำแลง
"หนิงหนิงเ้าว่าด้วยกายอสูรระดับเจ็ดของข้า พอที่จะปลดปล่อยพลังแห่งความปรารถนาได้หรือไม่..."
กริชเพชรยังคงหลับตาครุ่นคิดนอนนิ่งอยู่บนเตียง ถามนางตรงๆ แบบนี้ออกมาหนิงหนิงลืมตาโพลง เอียงอายอย่างไม่รู้ตัว หัวใจหญิงสาววาบหวามขึ้นมาเมื่อมองดู รูปร่างกล้ามเนื้อที่แกร่งหน้าััของเขา
"ก็ได้นะเ้าคะนายน้อยบ่าวไม่ปฏิเสธนายน้อยอยู่แล้ว ชีวิตของบ่าวนายน้อยก็เป็คนเรียกคืนกลับมา ร่างกายและจิติญญาของหนิงหนิง ก็มอบให้นายน้อยั้แ่วันที่นายน้อยผูกสัญญา กับหนิงหนิงแล้วเ้าค่ะ..." หญิงสาวพูดด้วยเสียงแ่เบาเธอสะเทิ้นเขินอายสุดๆ
กริชเพชรลืมตาขึ้นมองเพดานรู้สึกว่าคำพูดของหญิงสาว มันแปลกๆ ยังไงไม่รู้ แต่ความสนใจของเขา ยังหมกมุ่นอยู่กับเื่กล่องสีดำ เขาจึงไม่ได้สังเกตกิริยาท่าทางของเธอ
"ใช่ข้าต้องทำได้หนิงหนิง ดูที่เพดานนั่นสิ มันเหมือนมีลวดลายจางๆอยู่ คล้ายกับเป็รูปภาพอะไรสักอย่าง เ้าเห็นหรือไม่...."
กริชเพชรแสนจะดีใจเมื่อเขาเหลือบขึ้นมองบนเพดานห้องอีกครั้ง เห็นลวดลายดินแดนูเาพื้นน้ำ คล้ายแผนที่ชนิดหนึ่ง ในความรู้สึกมันอาจจะมีความลับอะไรสักอย่าง ที่เ้าของห้องนี้ได้เขียนเอาไว้
"ออ..เหรอนายน้อย? ..กำลังคิดถึงเื่ปริศนาของกล่องก็ไม่บอก..เฮ่ย..."
หญิงสาวตื่นจากภวังค์เหลือบตามองบนหายใจดังเฮือก แบบเขินอายที่เธอคิดเื่คำพูดของเขาไปไกล จนเกือบทำให้นางเข้าใจผิด นึกว่าเขาจะทำเื่อย่างว่ากับนาง หนิงหนิงอดหน้าแดงไม่ได้
"นายน้อยเ้าคะ..ท่านเอาเหรียญดอร์จากถุงนิมิตให้หนิงหนิงสักเหรียญสิเ้าคะ เหรียญดอร์สามารถทำการบันทึกเื่ราวหรือแผนที่ได้เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะดึงข้อมูลแผนที่จากเพดานลงมาเพื่อเราจะดูมันง่ายๆ ..."
วาบๆ!
กริชเพชรเอาเหรียญดอร์ออกมาจากถุง หนึ่งเหรียญมันวางอยู่บนมือ แล้วส่งให้หญิงสาวเธอร่ายคาถา แสงวาบสีเขียวจากเหรียญดอร์พุ่งขึ้นกระทบ บนเพดานแล้วก็หายไป เธอพลิกข้อมืออีกครั้งเหรียญก็กลายเป็แท่งผนึกแบนๆ แท่งหนึ่ง มีรูปแผนที่บนเพดานขนาดย่ออยู่บนนั้น
"ดูสินายน้อยมันเป็แผนที่ชนิดหนึ่งข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยตรงนี้เป็จุดศูนย์กลางนะเ้าคะ มีรูปสัญลักษณ์กุญแจเป็เครื่องหมายด้วยเ้าค่ะรู้สึกคุ้นตายังไงไม่รู้...."
หญิงสาวใช้พลังเลื่อนแผนที่บนมือเลื่อนไปเลื่อนมาให้ชายหนุ่มดู เหมือนกับเธอกำลังรูดหน้าจอโทรศัพท์มือถือยังไงยังงั้น ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจนิดๆ
"ใช่แล้วหนิงๆ นี่มันเป็กุญแจที่อยู่ในแผนที่กล่องเทพของพวกเรานี่นา ข้าจำรูปทรงและลักษณะพิเศษของมันได้ดูเส้นเชื่อมโยงตรงนี้สิ มันเหมือนกับว่าเราต้องไปไขประตูบานนี้ออก เ้าลองขยายดูซิว่ามันเป็ตรงไหน..."
หญิงสาวร่ายคาถาคลี่มันออกอีกหลายเท่าสุดท้ายภาพนั้นก็เด่นชัดขึ้น นี่มันเป็สัญลักษณ์ห้องหนึ่ง ระบายด้วยสีชมพูอ่อนๆ มันคือ ห้องที่เขาทั้งสองคนกำลังอยู่นี่เอง
"หนิงหนิงตรงนี้มันเหมือนสัญลักษณ์ห้อง ถ้าข้าเดาไม่ผิดห้องนี้คือห้องที่เราทั้งสองกำลังพักอยู่ ดูสิตรงนี้มีสัญลักษณ์ประตูด้วยมันอยู่ด้านซ้ายนั่นเอง.."
ชายหนุ่มพูดจบหันไปมองผนังด้านซ้ายที่ราบเรียบ ตรงนั้นมองดูยังไงมันก็ไม่เป็ประตู แต่สัญลักษณ์ในแผนที่บนเพดานห้อง มันบอกอย่างชัดเจนว่าตรงกลางผนังห้องด้านซ้ายมีประตูอยู่แน่ๆ กริชเพชระโลงจากเตียงไปลูบคลำผนังอย่างพิจารณา
"มันต้องเป็ประตูกลแน่นอน ถึงได้แนบสนิทกันดีขนาดนี้ มันต้องมีตรงไหนสักแห่งที่ใช้เสียบลูกกุญแจเพื่อเปิดห้อง" กริชเพชรพึมพำเบาๆ เหมือนเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก
"นายน้อยมันเป็ผนังเรียบๆ ไม่เห็นจะมีตรงไหนพอที่จะเสียบลูกกุญแจได้เลยเ้าคะ"
หนิงหนิงลงมาช่วยเขาหาประตูอีกคนหนึ่งนางก้มๆ เงยๆ จนนมหกทะลักล้นออกมาเต็มสองลูก กริชเพชรเหลือบไปเห็นต้องสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนา
'โอ้โหจะใหญ่เอาโล่ไปไหนนี่ ทั้งขาวทั้งเนียนน่า..อ๋อย..จริงๆ เลยว่ะ ขาวโบ๊ะโคตรๆ น่าบีบน่าคั้นสุดๆ '
กริชเพชรเห็นร่องอกสวยของหนิงหนิงแล้วนึกมโนภาพ เตลิดเปิดเปิงไปไกลแม้แต่หลับตาก็ยังเห็นภาพนั้นอยู่
"ใช่ๆ ..หลับตายังเห็นภาพหนิงหนิงเอาผนึกลูกกุญแจมาให้ข้าสิ เปิดแผนที่ด้วยมันเป็มาตราส่วน เราต้องหลับตาคำนวณด้วยความรู้สึกหารูกุญแจตามภาพ ผนังเหล่านี้มันเป็ภาพมายาหลอกตา เราต้องเปิดมันด้วยความรู้สึกเท่านั้น"
หนิงหนิงมองหน้าชายหนุ่มส่งผนึกลูกกุญแจ แล้วเปิดแผนที่ให้เขาแบบงงๆ กับสิ่งที่นายน้อยของนางพูด ไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร แล้วก็อะไรคือมาตราส่วนใช้ความรู้สึกไขกุญแจ หญิงสาวไม่เข้าใจ
เขารับกุญแจมาไว้ในมือแล้วเพ่งมองแผนที่คำนวณจากรูปห้อง แล้วคิดเป็มาตราส่วนของผนังด้านข้าง กริชเพชรใช้มือลูบคลำผนังห้องหลับตากะระยะ
สุดท้ายปลายนิ้วของเขาก็มาจิ้มอยู่ตรงจุดหนึ่งด้านขวามือ ห่างจากผนังสองฟุตสองนิ้ว ชายหนุ่มค่อยๆ ตั้งผนึกกุญแจขึ้นตรงนั้นแล้วเสียบมันลงไปช้าๆ หนิงหนิงลืมตาโพลงแท่งผนึกจมหายเข้าไป ในผนังอย่างน่าอัศจรรย์
วูบๆ!!
แสงวูบวาบเกิดขึ้นตรงผนังกลางห้อง พร้อมเปิดม่านมาเรียสีขาวใสออกมันเป็ประตูจริงๆ
"โอ้เยส!! ..สุดท้ายเราก็เปิดมันออกได้จริงๆ หนิงหนิง..พวกเราเข้าไปดูกัน"
ชายหนุ่มลุกขึ้นกำหมัดสวิงมือขวาต่อยอากาศ แสดงความดีใจแบบสุดๆ ที่เขาสามารถ แก้ปริศนาห้องลับในกล่องดำได้
หันไปบอกหนิงิให้เข้าไปสำรวจในห้องที่ประตูเปิดออก กริชเพชรลุกขึ้นเดินผ่านม่านบาเรียเข้าไป ด้วยความดีใจหนิงหนิงเดินตามนายน้อยของนางติดๆ
"ว้ายยย..!! "
โครม!!
เสียงร้องด้วยความใตามด้วยเสียงร่างของนางภูตสาว ถูกม่านบาเรียผลักกระเด็นออกมาล้มลงบนพื้นอย่างจัง กริชเพชรรีบหันไปดูด้วยความใเขารีบกลับมาดูหญิงสาวทันที ก้มลงประคองนางไว้บนแขน
"หนิงหนิงเ้าเป็อะไรเจ็บตรงไหนหรือไม่"
ชายหนุ่มถามด้วยความร้อนใจเห็นนางหน้าซีดขาวเพราะสูญเสียพลังดวงจิตแก่นแท้ไปมากโข
"นายน้อยหนิงหนิงไม่สามารถผ่านม่านมาเรียนั้นเข้าไปได้สงสัยกายพูดอสูรของหนิงหนิงยังมีระดับต่ำเกินไปเ้าค่ะ
จึงไม่สามารถผ่านม่านมาเรียนนั้นเข้าไปได้"
หญิงสาวซาบซึ้งใจที่นายน้อยของนางเป็ห่วงเป็ใย เธอเหม่อลอยมองหน้าเขาอย่างมีความสุข กริชเพชรพยุงนางยืนขึ้นสำรวจร่างกายของหญิงสาวอีกครั้ง
"เ้าไม่เป็ไรจริงๆ นะ..ข้าเป็ห่วงแย่เลยเสียงเ้าประเด็นออกมาตกที่พื้นดังมากรู้หรือเปล่า"
หญิงสาวพยักหน้ายิ้มน้อยๆ ที่ริมฝีปากรู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกิน นายน้อยของนางช่างเป็ผู้ชายที่มีจิตใจอ่อนโยนจริงๆ หาได้ยากยิ่งในเหล่าพวกอสูร
"นายน้อยท่านเรียกข้าเข้าไปอยู่ในดวงจิตของท่านเถอะ ข้าจะตามท่านเข้าไปในห้องนั้น ด้วยการแฝงตัวอยู่ในดวงจิตแก่นแท้ของท่าน คาดว่าคงจะเข้าไปได้อยู่"
หญิงสาวอธิบายให้ชายหนุ่มเข้าใจ
"ได้..โอเคตามนั้น..เดี๋ยวพวกเราเข้าไปด้วยกัน"
กริชเพชรดึงหนิงหนิงกลับเข้าไปอยู่ในดวงจิตของเขา
ชายหนุ่มเดินข้ามม่านบาเรียเข้าไปอีกห้องอย่างร้อนรน อยากรู้เหลือเกินว่าในห้องนั้นมันมีอะไร มันเป็ห้องสีขาวโล่งขนาดใหญ่ มีผนังทั้งหมดแปดด้าน ถูกสร้างเป็ห้องแปดเหลี่ยมทรงกลม
ตรงกลางมีแท่นหินสีดำตั้งอยู่้ามันมีรูปแกะสลัก ด้วยหินอ่อนสีดำเป็อสูรขนาดย่อตัวหนึ่ง รูปร่างมันแปลกพิกล เงาดำในดวงตาของรูปแกะสลักอสูรตัวนี้ มันเหมือนกำลังจ้องมองกริชเพชร จนเขารู้สึกขนหัวลุก เย็นวาบไปทั้งตัวเพราะรูปปั้นอสูรตนนี้ มันเหมือนมีชีวิตจริงๆ
"หนิงหนิงออกมาข้างนอกหน่อยสิ..ในห้องนี้มีรูปปั้นประหลาด วางอยู่บนแท่นหินเ้ามาดูสิว่ามันเป็ตัวอะไร"
กริชเพชรกระซิบบอกหนิงหนิงให้ออกมาจากดวงจิตแก่นแท้ของเขา ฉับพลันร่างของผู้สาวก็ปรากฏอยู่ข้างกายเขา
วาบๆ!
หนิงหนิงเมื่อเพ่งมองเห็นรูปสลักบนแท่งศิลาสีดำ หัวเข่าเธอก็ทรุดลงกับพื้นอย่างลืมตัวอ้าปากค้าง สายตาเบิกกว้างจ้องมองอสูรแกะสลักตัวนั้น อย่างหวาดกลัว
"นายน้อยรูปแกะสลักตัวนี้คือจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลาผู้กระหายเื ล้างเผ่าพงษ์พันธ์ผู้มีชีวิตในโลกนี้เมื่อแสนปีที่แล้ว ความโหดร้ายของท่านแทบจะทำลายล้างทุกชีวิตในโลกใบนี้หมดสิ้น เพื่อสร้างระบบขนส่งข้ามห้วงจักรวาล ไปหาสิ่งที่มีชีวิตในโลกอื่น จนเทพอสูรจอมราชันย์ได้รวมตัวกัน ขัดขวางจอมจักรพรรดิกาลเวลา ผนึกท่านไว้สักแห่งในโลกอสูรใบนี้ ซึ่งไม่มีใคร จะรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน นี่เป็คำเล่าขานั้แ่เมื่อแสนปีที่แล้ว ข้าก็
ไม่รู้ว่ามันมีจริงหรือไม่ เพียงแต่รู้คร่าวๆ ว่าลักษณะของจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา มีรูปร่างดังศิลาแกะสลักบนนั้น และเื่เล่าขานนี้มันน่าหวาดกลัวยิ่งนัก มีคำกล่าวไว้ว่าถ้าจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลาปรากฏตัวอีกครั้ง มันจะทำลายล้างโลกอสูรใบนี้ให้เป็ผุยผง เพราะความคับแค้นเนื่องจากถูกผนึกจองจำมาเป็แสนปี หรือว่าจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลาเป็เ้าของกล่องดำนี้"
................................................................................................................
703
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
