เย็นวันหนึ่ง หลังจากที่คุณหนูหลี่เรียนดนตรีเสร็จสิ้น ฮูหยินหลี่ก็ชวนซูซินและสามีมานั่งจิบชาชมจันทร์ในศาลาไม้กลางสวนดอกไม้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีลอยมาตามลมเคล้ากับกลิ่นชาหอมกรุ่น บรรยากาศดูสงบเงียบและอบอุ่น แต่สำหรับซูซินแล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนั้น
ฮูหยินหลี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับซูซิน ส่วนใต้เท้าหลี่นั่งอยู่ข้างๆ นาง มือของซูซินที่กำลังประคองถ้วยชาอยู่สั่นระริกเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากต้นขาของใต้เท้าหลี่ที่เบียดชิดเข้ามาใต้โต๊ะอย่างจงใจ
"ซูซิน เ้าดูผอมลงไปบ้างหรือเปล่า่นี้" ฮูหยินหลี่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สามีข้าก็มัวแต่ยุ่งเื่ราชการ ไม่ค่อยมีเวลาดูแลเ้าเลยสินะ แต่ข้าดีใจที่เห็นว่าเขาเอาใจใส่การเรียนของลูกสาวเราอย่างมาก"
คำพูดของฮูหยินหลี่ทำให้ซูซินสะอึกในลำคอ นางรีบก้มหน้าลงซ่อนรอยแดงที่พาดผ่านแก้ม ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "ไม่... ไม่ได้ผอมลงเพคะ ฮูหยินอาจจะคิดไปเอง"
ขณะที่นางกำลังตอบอยู่นั้น มือหนาของใต้เท้าหลี่ก็เลื่อนมาวางบนต้นขาของนางอย่างแเี นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ไปมาบนเนื้อผ้าบางเบาของกระโปรงนางอย่างแ่เบา แต่กลับสร้างความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างของซูซิน
"ข้าว่าซูซินดูมีน้ำมีนวลขึ้นเสียอีกนะฮูหยิน" ใต้เท้าหลี่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองซูซินอย่างเปิดเผย "คงเป็เพราะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่กระมัง"
คำว่า 'พักผ่อนอย่างเต็มที่' ของใต้เท้าหลี่ทำให้ซูซินนึกถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ผ่านมา ใบหน้านางร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจู่โจมในใจ แต่มันก็ถูกกลบด้วยความเสียวซ่านที่มือของใต้เท้าหลี่กำลังสร้างขึ้น
นิ้วเรียวของใต้เท้าหลี่เริ่มเลื่อนสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จากต้นขาด้านนอก เข้าสู่ด้านในที่อ่อนนุ่มกว่า ซูซินกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้ผิดปกติไปจากเดิม นางกลัวว่าฮูหยินหลี่จะสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง
"ใต้เท้าหลี่ก็พูดเกินไปเพคะ" ซูซินพยายามตอบด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด "หม่อมฉันก็แค่... ดูแลตัวเองให้ดีขึ้นเท่านั้นเองเพคะ"
"ดูแลตัวเองดีแล้วก็ดีแล้ว" ฮูหยินหลี่ยิ้มอย่างใจดี "จะได้มีแรงสอนคุณหนูต่อไปนานๆ ข้าดีใจจริงๆ ที่เห็นสามีเอาใจใส่เื่การศึกษาของลูกสาวเรา เขาคงเห็นว่าเ้าเป็ครูที่ดีมาก"
ในขณะที่ฮูหยินหลี่ยังคงพูดคุยเื่ทั่วไปอยู่นั้น นิ้วกลางของใต้เท้าหลี่ก็เริ่มสอดเข้าไปในร่องขาของซูซินอย่างช้าๆ ัักับเนื้อในที่อ่อนนุ่มและเปียกชื้นเล็กน้อย ซูซินสะท้านเฮือก ตัวเกร็งขึ้นมาทันที นางพยายามขยับตัวออกห่าง แต่ก็ถูกใต้เท้าหลี่ใช้ขาหนีบไว้แน่น
"อ๊ะ..." เสียงครางแ่เบาหลุดออกมาจากลำคอของซูซิน นางรีบยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเสียงนั้น
ใต้เท้าหลี่ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง นิ้วของเขาก็เริ่มขยับเข้าออกในร่องขาของนางอย่างเป็จังหวะ
ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างของซูซิน นางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านทุกอณูของร่างกาย ทั้งหวาดกลัวว่าจะถูกจับได้ และก็ตื่นเต้นกับความเร่าร้อนที่ใต้เท้าหลี่กำลังมอบให้ นางไม่เคยคิดเลยว่าการทำเื่แบบนี้ต่อหน้าฮูหยินหลี่จะทำให้รู้สึกเสียวซ่านได้มากขนาดนี้
"ซูซิน เ้าดูหน้าแดงๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า" ฮูหยินหลี่เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่... ไม่ได้เป็อะไรเพคะ ฮูหยิน" ซูซินตอบเสียงสั่น "อาจจะ... อากาศร้อนไปหน่อยเพคะ"
ใต้เท้าหลี่แกล้งทำเป็ไอเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบพัดมาพัดให้ซูซินอย่างเอาใจใส่ "อากาศร้อนจริงๆ นั่นแหละฮูหยิน ซูซินคงจะเหนื่อยจากการสอนคุณหนู"
ในขณะที่ใต้เท้าหลี่กำลังพัดให้นางอยู่นั้น นิ้วของเขาก็ยังคงขยับเข้าออกในร่องขาของนางอย่างต่อเนื่อง ความเร็วและแรงเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซูซินกัดริมฝีปากจนห้อเื พยายามกลั้นเสียงครางไม่ให้หลุดออกมา
"ใต้เท้า... พอเถอะเพคะ..." ซูซินกระซิบเสียงแ่เบาเมื่อใต้เท้าหลี่ก้มลงมาใกล้ราวกับจะกระซิบอะไรบางอย่าง
"ยังไม่พอหรอกซูซิน" ใต้เท้าหลี่กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เ้ายังไม่ถึงจุดสุดยอดเลยไม่ใช่หรือ"
เขาเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วและแรงขึ้นอีก ซูซินบิดกายไปมาบนเก้าอี้อย่างทรมาน ความรู้สึกเสียวซ่านถาโถมเข้าใส่นางอย่างไม่หยุดยั้ง นางรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ
"อ๊า... ใต้เท้า..." เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของซูซินอย่างควบคุมไม่ได้
"ซูซิน เ้าเป็อะไรไป" ฮูหยินหลี่ถามด้วยความใ
ซูซินรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที ใบหน้านางแดงก่ำไปถึงใบหู "เปล่าเพคะ ฮูหยิน หม่อมฉันแค่... สำลักชาเพคะ"
ใต้เท้าหลี่ยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะถอนนิ้วออกจากร่องขาของซูซินอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและค้างคา
ฮูหยินหลี่ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน "ข้าจะไปเดินชมจันทร์สักครู่ คืนนี้ดวงจันทร์สวยงามมาก" นางเดินออกจากศาลาไปยังส่วนอื่นของสวน ทิ้งให้ซูซินและใต้เท้าหลี่อยู่ตัวต่อตัว
ทันทีที่ฮูหยินหลี่หายไปจากสายตา ใต้เท้าหลี่ก็หันมาจับมือซูซินแน่น "เ้าช่างน่ารักนะตอนที่พยายามกลั้นเสียงครางไว้" เขากระซิบเสียงแหบพร่า
"ท่าน!" ซูซินตีอกเขาเบาๆ ด้วยความงอนใจ "ท่านช่างใจร้ายเสียจริง ทำให้ข้าเกือบจะเสียมารยาทต่อหน้าฮูหยิน"
"แต่เ้าก็ชอบใช่ไหม?" เขาถามด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "ชอบความเสี่ยงที่อาจจะถูกจับได้"
ซูซินหน้าแดงก่ำ แต่ไม่ปฏิเสธ นางมองไปทางที่ฮูหยินหลี่เดินไป ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา "ข้า... ข้ายังไม่เสร็จ... ท่านทำให้ข้าค้างคาแล้วทิ้งไว้แบบนี้"
"งั้นเหรอ?" ใต้เท้าหลี่ยิ้มกว้าง "แล้วเ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร?"
ซูซินกัดริมฝีปาก มองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหาเขา "ข้าอยาก... อยากให้ท่านทำต่อ... แต่ข้าก็งอนท่านด้วย"
"งอนทำไม?" เขาถาม ขณะที่มือเลื่อนกลับไปที่ต้นขาของนาง
"เพราะท่านชอบแกล้งข้า... ทำให้ข้าเสียวซ่านแล้วก็หยุด... ทำให้ข้าอยากได้มากขึ้น" ซูซินตอบด้วยเสียงเบา "ข้าจะแก้แค้นท่าน"
"แก้แค้นยังไง?" ใต้เท้าหลี่ถามด้วยความสนใจ
แทนที่จะตอบ ซูซินเอื้อมมือไปหาเขาใต้โต๊ะ มือเล็กๆ ของนางเลื่อนไปตามต้นขาของเขา จนไปถึงท่อนเนื้อที่เริ่มแข็งตัว ใต้เท้าหลี่สะดุ้งเล็กน้อย
"เ้า..." เขากระซิบ
"นี่คือการแก้แค้นของข้า" ซูซินกระซิบตอบ มือของนางเริ่มลูบไล้ท่อนเนื้อของเขาผ่านเนื้อผ้า "ให้ท่านรู้สึกเหมือนข้า... ที่ต้องกลั้นไว้แต่อยากระบาย"
ใต้เท้าหลี่หายใจหอบเล็กน้อย ความรู้สึกเสียวซ่านจากการััของนางทำให้เขาต้องกลั้นเสียงครางไว้
"เ้าช่างเล่นกับไฟนะซูซิน" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "ถ้าฮูหยินกลับมาเห็น..."
"ก็ให้เห็นสิ" ซูซินตอบด้วยความกล้าหาญที่แปลกใหม่ มือของนางเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น "ข้าอยากให้ท่านรู้สึกเหมือนที่ข้ารู้สึก... อยากให้ท่านแทบจะกลั้นไม่อยู่เหมือนข้า"
นิ้วเรียวของนางหาทางเลื่อนเข้าไปในเสื้อผ้าของเขา ัักับิัร้อนผ่าวโดยตรง ใต้เท้าหลี่สะท้านเฮือก ร่างกายตอบสนองอย่างรุนแรงต่อการััของนาง
"ซินเอ๋อร์... เ้าทำให้ข้า..." เขาพูดไม่จบเมื่อมือเล็กๆ ของนางโอบรอบท่อนเนื้อที่แข็งขืนโดยตรง เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างช้าๆ
"ทำให้ท่านอย่างไร?" ซูซินถามด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "ทำให้ท่านเสียวซ่านเหมือนที่ท่านทำกับข้าหรือเปล่า? ทำให้ท่านอยากครางเหมือนข้าหรือเปล่า?"
มือของนางเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ลูบไล้จากโคนจรดปลายด้วยแรงกดที่พอเหมาะ ใต้เท้าหลี่กัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา แต่ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่
"เ้า... เ้าเรียนรู้เร็วเสียจริง" เขากระซิบ มือของเขาเลื่อนเข้าไปในร่องรักของนางลึกขึ้น สอดนิ้วเข้าไปข้างในจนซูซินสั่นสะท้าน
"อืมม์..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของซูซิน แต่นางไม่หยุดการเคลื่อนไหวของมือ "ท่าน... ท่านก็เช่นกัน... นิ้วของท่าน... มันทำให้ข้าเสียวซ่าน..."
ทั้งคู่เคลื่อนไหวในจังหวะที่สอดประสานกัน มือของซูซินเร่งความเร็วขึ้น ขณะที่นิ้วของใต้เท้าหลี่ก็ขยับเข้าออกในร่องรักของนางเร็วขึ้นเช่นกัน เสียงลมหายใจหอบของทั้งคู่ผสมกับเสียงใสของน้ำพุเล็กๆ ในสวน
"ข้า... ข้าใกล้จะ..." ซูซินกระซิบเสียงสั่น
"ข้าก็เช่นกัน..." ใต้เท้าหลี่ตอบ
แต่แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดิน ทั้งคู่รีบแยกมือออกจากกันอย่างรวดเร็ว ปรับท่าทางให้ดูเป็ปกติก่อนที่ฮูหยินหลี่จะเดินกลับเข้ามาในศาลา
"จันทร์คืนนี้สวยงามจริงๆ" ฮูหยินหลี่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เ้าทั้งสองคุยกันเื่อะไรอยู่? ดูสนุกดีนะ"
"ก็... ก็เื่ทั่วไปเพคะ" ซูซินตอบด้วยเสียงที่ยังสั่นเล็กน้อย ใบหน้ายังคงแดงก่ำ
"เื่การสอนคุณหนูครับฮูหยิน" ใต้เท้าหลี่เสริมด้วยน้ำเสียงสงบ แม้ว่าดวงตาจะยังคงเป็ประกายด้วยไฟปรารถนา
ฮูหยินหลี่พยักหน้า ก่อนจะเรียกสาวใช้ "ไปเอาน้ำชาใหม่กับขนมหวานมาเพิ่มหน่อย"
ขณะที่สาวใช้เดินออกไป และฮูหยินหลี่หันไปดูดวงจันทร์ ใต้เท้าหลี่ก็ฉวยโอกาสเอื้อมมือไปจับมือของซูซินใต้โต๊ะ นิ้วของเขาเกี่ยวกับนิ้วของนาง ส่งความอบอุ่นและความรู้สึกที่ยังคงคุกรุ่นอยู่
"ข้ายังไม่เสร็จกับเ้า" เขากระซิบเสียงแ่เบา
"ข้าก็เช่นกัน" ซูซินกระซิบตอบ "แต่ข้างอนท่านแล้วนะเ้าค่ะ... ที่แกล้งข้าอีกแล้ว"
"งอนจริงหรือ?" ใต้เท้าหลี่ยิ้มเ้าเล่ห์
"งอนจริงๆ" ซูซินเม้มปากแน่น "ท่านทำให้ข้าเสียวซ่าน แล้วก็ทิ้งข้าไว้แบบนี้อีก... ข้าจะแก้แค้นท่าน"
"แก้แค้นยังไง?" เขาถามด้วยความสนใจ
ซูซินไม่ตอบ แต่มือของนางเลื่อนกลับไปหาท่อนเนื้อของเขาอีกครั้งใต้โต๊ะ คราวนี้การััของนางนุ่มนวลและช้าๆ มากขึ้น เหมือนกำลังทรมานเขาด้วยความเสียวซ่านที่ยืดเยื้อ
ใต้เท้าหลี่หายใจหอบเล็กน้อย พยายามรักษาสีหน้าให้ปกติ ขณะที่ฮูหยินหลี่ยังคงมองดูดวงจันทร์อยู่
"เ้า... เ้าช่างใจร้าย" เขากระซิบ
"ข้าเรียนรู้จากครูที่เก่งที่สุดไงเ้าค่ะ" ซูซินตอบด้วยรอยยิ้มหวาน แต่มือยังคงเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ "ท่านชอบแกล้งข้า... ข้าก็จะแกล้งท่านกลับบ้าง"
เมื่อสาวใช้กลับมาพร้อมน้ำชาและขนมหวาน ซูซินก็หยุดการเคลื่อนไหว แต่มือยังคงวางอยู่ตรงนั้น ทำให้ใต้เท้าหลี่ต้องทนกับความรู้สึกเสียวซ่านที่ไม่สามารถระบายออกมาได้
"ขนมหวานชิ้นนี้อร่อยมากเลยนะเ้าค่ะ" ซูซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา ขณะที่มือใต้โต๊ะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง "หวานและนุ่ม... เหมือนกับ..."
นางหยุดพูด แต่ดวงตามองใต้เท้าหลี่อย่างมีความหมาย ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่านางกำลังเปรียบเทียบกับอะไร
"เหมือนกับอะไรเ้าซูซิน?" ฮูหยินหลี่ถามด้วยความสนใจ
"เหมือนกับ... ความรู้สึกดีๆ ที่ได้รับเมื่อทำสิ่งที่ชอบเพคะ" ซูซินตอบอย่างแยบยล
ใต้เท้าหลี่เกือบจะสำลักน้ำชา เมื่อเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของนาง ร่วมกับการที่มือของนางกำลังทำให้เขารู้สึกเสียวซ่านอย่างไม่หยุดยั้ง
"ท่านเป็อะไรไปหรือเปล่าใต้เท้าหลี่?" ฮูหยินหลี่ถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่... ไม่เป็อะไรครับ" ใต้เท้าหลี่ตอบเสียงแหบเล็กน้อย "แค่... น้ำชาร้อนไปหน่อย"
ซูซินยิ้มเ้าเล่ห์ มือของนางเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย "ข้าพัดให้ท่านไหมเ้าค่ะ? เหมือนที่ท่านพัดให้ข้าเมื่อครู่"
"ไม่... ไม่ต้อง" เขาตอบรีบเร่ง "ข้าไม่เป็ไรแล้ว"
แต่ซูซินไม่ฟัง นางหยิบพัดขึ้นมาพัดให้เขาอย่างอ่อนโยน ขณะที่มืออีกข้างยังคงเคลื่อนไหวใต้โต๊ะ การผสมผสานระหว่างลมเย็นจากพัดและความร้อนจากการััทำให้ใต้เท้าหลี่รู้สึกเสียวซ่านจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
"ซูซินช่างสนิทกับครอบครัวดีจัง" ฮูหยินหลี่แสดงความชื่นชม "ลูกสาวข้าโชคดีจริงๆ ที่ได้อาจารย์ที่ดีแบบนี้"
"ข้า... ข้าก็แค่ทำหน้าที่ที่ควรทำเท่านั้นเองเพคะ" ซูซินตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ แต่มือยังคงไม่หยุดเคลื่อนไหว
เวลาผ่านไปช้าๆ ท่ามกลางการสนทนาทั่วไปของทั้งสามคน แต่ใต้โต๊ะกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่าร้อน ซูซินใช้ทุกโอกาสที่ฮูหยินหลี่ไม่ได้มองมาเพื่อทรมานใต้เท้าหลี่ด้วยการััที่แยบยล
บางครั้งนางจะหยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ทำให้เขาต้องกลั้นเสียงครางไว้ บางครั้งนางจะเร่งจังหวะขึ้นจนเขาเกือบจะเสียการควบคุม แล้วจึงชะลอลงอีกครั้ง
"เ้าช่างใจร้าย" ใต้เท้าหลี่กระซิบเมื่อฮูหยินหลี่หันไปดูดอกไม้ด้านอื่น
"ข้าแค่แก้แค้นเท่านั้นเอง" ซูซินกระซิบตอบ "ท่านชอบทรมานข้า... ข้าก็จะทรมานท่านกลับบ้าง"
"ถ้าเ้าไม่หยุด... ข้าจะทำอะไรไม่ได้แล้วนะ" เขาเตือน
"ก็ดีแล้ว" นางยิ้มเ้าเล่ห์ "ให้ท่านรู้สึกเหมือนข้า... ที่ต้องกลั้นไว้แต่อยากระบายออกมา"
ใต้เท้าหลี่หายใจหอบ ความรู้สึกเสียวซ่านสะสมขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเกือบจะถึงจุดที่ไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
"ซูซิน..." เขากระซิบเสียงอ้อนวอน "ข้าขอร้อง... หยุดก่อน... ข้าทนไม่ไหวแล้ว"
แต่ซูซินไม่หยุด นางเร่งจังหวะขึ้นอีก มือเล็กๆ เคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง ทำให้ใต้เท้าหลี่ต้องกัดริมฝีปากแน่นจนเกือบจะเป็แผล
"นี่คือการแก้แค้นของข้า" นางกระซิบ "ให้ท่านรู้ว่าการถูกทรมานแบบนี้มันเป็อย่างไร"
ในที่สุด ใต้เท้าหลี่ก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะะเิ แต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้เพราะฮูหยินหลี่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น
"ข้า... ข้าจะ..." เขากระซิบเสียงสั่น
"จะอะไร?" ซูซินถามอย่างไร้เดียงสา แต่ดวงตาเป็ประกายด้วยความพึงพอใจ
"ข้าจะ... อืมม์..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเขา ขณะที่ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย
ซูซินรู้สึกถึงความอบอุ่นและความชุ่มชื้นที่ซึมออกมา นางยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือออกมา
"นี่แหละ... การแก้แค้นของข้า" นางกระซิบ "ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"
ใต้เท้าหลี่หายใจหอบ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตามองนางด้วยความประหลาดใจปนชื่นชม "เ้า... เ้าช่างเก่งกาจนัก... ข้าไม่เคยคิดว่าเ้าจะกล้าทำแบบนี้"
"ข้าเรียนรู้จากครูที่ดีที่สุดไงเ้าค่ะ" ซูซินตอบด้วยรอยยิ้มหวาน
"ดึกมากแล้ว" ฮูหยินหลี่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน "ข้าคิดว่าเราควรจะเข้าไปพักผ่อนกันแล้ว"
ซูซินและใต้เท้าหลี่พยักหน้าตอบรับ แม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่อยากให้่เวลานี้จบลง
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ" ฮูหยินหลี่ลุกขึ้นยืน "พรุ่งนี้ค่อยมาสอนคุณหนูต่อ"
เมื่อฮูหยินหลี่เดินจากไปแล้ว ใต้เท้าหลี่ก็หันมามองซูซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความชื่นชม
"เ้าช่างให้ข้าประหลาดใจนะซินเอ๋อร์" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่เคยคิดว่าเ้าจะกล้าหาญขนาดนี้"
"ข้าก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน" ซูซินตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ "แต่เมื่อเห็นท่านทรมานข้า... ข้าก็อยากให้ท่านรู้สึกเหมือนกัน"
"และตอนนี้?" เขาถาม
"ตอนนี้..." ซูซินหยุดพูด ดวงตามองเขาด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิด "ตอนนี้ข้าอยากให้ท่านทำต่อ... อยากให้ท่านทำให้ข้าเสร็จ... เหมือนที่ข้าทำให้ท่าน"
ใต้เท้าหลี่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนและยื่นมือให้นาง "งั้นมากับข้าสิ... คืนนี้... ข้าจะทำให้เ้าลืมการแก้แค้นเมื่อครู่... และจะทำให้เ้าขอร้องข้าอีกครั้ง"
ซูซินยิ้มและจับมือเขา "ข้าพร้อมแล้วเ้าค่ะ... แต่คราวนี้... ข้าจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ"
"ข้าก็ไม่ได้คาดหวังให้เ้ายอมแพ้ง่ายๆ" เขาตอบ "ยิ่งเ้าดื้อ... ข้ายิ่งตื่นเต้น"
ทั้งคู่เดินออกจากศาลาไปด้วยกัน ท่ามกลางแสงจันทร์อันนวลนิ่ม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของดอกราตรีและความทรงจำแห่งค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและการเล่นเกมแห่งรัก
"คืนนี้... ข้าจะไปหาเ้าที่ห้อง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ซูซินยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของสวนดอกไม้ หัวใจของนางเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง
1K
