แค่เพื่อนจะยั่วได้ไง

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 20:00 น. เป็๲ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 15/08/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 7

ปีโป้ Talk

ฉันกลับมาถึงห้องด้วยอารมณ์ที่หลากหลายปนเปกันไปหมด ทั้งความสะใจที่เห็นไอ้คิวหัวเสียจนเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งความรู้สึกวูบวาบตอนที่ถูกเขาดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน และความหงุดหงิดกับการกระทำที่เผด็จการของเขา

“ทำบ้าอะไรของนาย!”

“ก็ช่วยเพื่อนไง เห็นคุยกับคนแปลกหน้าตั้งนาน กลัวโดนหลอก”

“ไม่ต้องมายุ่ง!”

บทสนทนาสุดท้ายของเรายังคงดังก้องอยู่ในหัว ช่วยเพื่อน งั้นเหรอ? หน้าตาแบบนั้นน่ะนะที่เรียกว่าช่วยเพื่อน! มันคือการแสดงความเป็๲เ๽้าของแบบไม่ให้เกียรติกันชัดๆ!

แต่ถึงจะโมโหแค่ไหน...ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆ แล้ว...ฉันแอบรู้สึกดี

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มตี้คนหล่อสวยดังขึ้น ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว และก็เป็๞ไปตามคาด...

[ไบร์ท Send...]

✉ : @Pipo Oranee @Q Kirakorn สรุปเ๹ื่๪๫เมื่อกี๊คือยังไงค้าาาาาาาาาา

[ออม Send...]

✉ : นั่นสิ! เรานี่อ้าปากค้างเลยนะคิว ตอนเราเห็นคิวเดินปรี่เข้าไปโอบไหล่โป้เนี่ย!

[โนวา Send...]

✉ : กูถ่ายคลิปไว้ไม่ทันว่ะ เสียดายชิบ

[ชาน Send...]

✉ : @Q Kirakorn มึงตอบหน่อยดิวะเพื่อน อาการหมาหวงก้างมันเป็๞ยังไงวะ

ฉันอ่านข้อความของเพื่อนแล้วก็เผลอยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับไปเพื่อรักษาฟอร์ม

[ปีโป้ Send...]

✉ : ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ พวกแกก็เวอร์กันไปเอง

[คิว Send...]

✉ : ก็แค่เป็๲ห่วงเพื่อน...ไม่ได้เหรอ?

ดูมันตอบ! ไอ้คนเ๯้าเล่ห์!

[ไบร์ท Send...]

✉ : ห่วงจนต้องประกาศอาณาเขตเบอร์นั้นเลยเหรอจ๊ะพ่ออออ

[ปีโป้ Send...]

✉ : ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอกคิว เอาเวลาไปห่วงสาวๆ ของนายเถอะ

ฉันจงใจพิมพ์ประชดกลับไป และมันก็ได้ผล ไอ้คิวอ่านแต่ไม่ตอบ ปล่อยให้เพื่อนคนอื่นรัวสติกเกอร์แซวกันอย่างสนุกสนาน

‘คิดจะทำเป็๞เงียบเหรอ...ได้!’

ฉันออกจากไลน์แล้วเปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรมขึ้นมาทันที เลื่อนหารูปที่ถ่ายไว้เมื่อตอนกลางวัน...ใช่แล้ว...รูปที่ฉันถ่ายกับกลุ่มของท็อป ซึ่งแน่นอนว่ามีพี่หมอกยืนอยู่ข้างๆ ฉันพอดิบพอดี

ฉันครอปรูปเล็กน้อยให้องค์ประกอบดูดีขึ้น ก่อนจะกดโพสต์พร้อมกับแคปชันที่คิดมาอย่างดี...

‘ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ นะคะ :) #เพื่อนใหม่ #เ๱ื่๵๹ดีๆ’

ฉันจงใจแท็กเพื่อนทุกคนในรูป...ยกเว้นไอ้คิวคนเดียว!

ไม่ถึงนาทีหลังจากโพสต์ไป ยอดไลก์และคอมเมนต์ก็เด้งขึ้นมารัวๆ

bright.nnp : อะไรยังไงค้าาาาาา มีเพื่อนใหม่ไม่บอกกันเลยนะ!

aom.narin : พี่หมอกคณะสถาปัตย์ฯ นี่นาาาาา ????

chan.tr : @nova.pn ดูเพื่อนมึงดิ @q.kirakorn

nova.pn : @q.kirakorn มีคนโดนทิ้งว่ะ 55555

ฉันอ่านคอมเมนต์ของเพื่อนแล้วก็แอบขำ แต่สายตาก็จ้องรอการแจ้งเตือนจากคนคนเดียวอย่างใจจดใจจ่อ

แล้วมันก็เด้งขึ้นมา...

q.kirakorn liked your photo.

แค่ไลก์...ไม่มีคอมเมนต์ ไม่มีข้อความ ไม่มีอะไรทั้งนั้น!

ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง นี่มันจงใจเมินกันชัดๆ!

คิว Talk

ผมโยนมือถือลงบนเตียงอย่างหัวเสียหลังจากที่กดไลก์รูปบ้าๆ นั่นไป

“แม่งเอ๊ย!”

“เป็๲เหี้ยอะไรของมึงอีกวะ” ไอ้ชาน [1] ที่นอนเล่นเกมอยู่บนพื้นถามขึ้นมาโดยไม่ละสายตาจากจอ

“ก็ดูดิ!” ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรูปนั้นให้มันดู “โพสต์รูปคู่กับไอ้รุ่นพี่นั่น แถมยังติดแฮชแท็กเพื่อนใหม่อีก...นี่มันจงใจยั่วกูชัดๆ!”

“เออ ก็ยั่วจริง” ไอ้โนวา [2] ที่นอนพังพาบอยู่ข้างๆ พูดเสริม “แล้วมึงจะทำไมวะ ก็มึงไปเริ่มก่อนเองไม่ใช่เหรอ”

“กูไม่ได้เริ่ม! กูแค่เป็๞ห่วง!”

“ห่วงจนลากเขาออกมา แถมยังประกาศศักดาว่าติวงานกันดึกๆ ทุกคืนเนี่ยนะ” ไอ้ชานพูดพลางหัวเราะในลำคอ “เขาไม่แจ้งตำรวจจับมึงก็บุญแล้ว”

“พวกมึงไม่เข้าใจหรอก!” ผมเถียงอย่างข้างๆ คูๆ “แล้วนี่กูควรทำไงต่อวะ จะให้ไปคอมเมนต์ด่าก็เหมือนยอมรับว่าหึงอีก”

“ก็ไม่ต้องทำอะไรดิ นิ่งๆ ไป” ไอ้โนวาแนะนำ “ยิ่งมึงดิ้น เขาก็ยิ่งได้ใจ”

“นิ่งเหรอวะ...” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่แผนการบางอย่างจะผุดขึ้นมาในหัว

ผมหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง เปิดแอปฟังเพลง แล้วเลือกเพลงที่ผมรู้ว่ายัยนั่นเกลียดที่สุด...เพลงรักหวานเลี่ยนที่ผมเคยล้อว่าใครฟังก็โคตรจะเชย

ผมแคปหน้าจอเพลงนั้น แล้วเปิดเข้าไปในอินสตาแกรมเพื่อสร้างสตอรี่

‘บางทีการอยู่เฉยๆ ก็เจ็บดีเหมือนกัน’

ผมพิมพ์แคปชันดราม่าเรียกคะแนนความสงสาร ก่อนจะกดแท็กไอ้ชาน ไอ้โนวา ยัยไบร์ท [3] และยัยออม [4] ...แต่จงใจเว้นชื่อของปีโป้ไว้

“มึงทำเหี้ยไรของมึงเนี่ย” ไอ้ชานร้องขึ้นมาทันทีที่เห็นการแจ้งเตือนแท็ก

“แผน” ผมตอบสั้นๆ พร้อมกับรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์ “ในเมื่อเล่นแรงมา เราก็ต้องเล่นใหญ่กลับไป”

แล้วก็เป็๲ไปตามคาด...ไม่ถึงห้านาที การแจ้งเตือนข้อความ Direct Message ก็เด้งขึ้นมา

[ปีโป้ Send...]

✉ : เป็๲อะไรมากปะ?

ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ...ติดกับแล้วสินะ ยัยตัวแสบ

ปีโป้ Talk

ฉันจ้องหน้าจอแชตที่ตัวเองเพิ่งเผลอพิมพ์ออกไปอย่างหัวเสีย ‘จะทักไปทำไมวะเนี่ยอรณี!’

แต่จะให้ทำไงได้ ก็สตอรี่ดราม่าเรียกโลกของเขามันน่าหมั่นไส้จริงๆ นี่นา! ทำเหมือนตัวเองเป็๞พระเอกเอ็มวีที่ถูกทิ้ง ทั้งที่ตัวเองเป็๞คนเริ่มเ๹ื่๪๫ทั้งหมดแท้ๆ

[คิว Send...]

✉ : เปล่านี่...เราก็แค่ฟังเพลงเฉยๆ

[ปีโป้ Send...]

✉ : เหรอ ฟังเพลงเศร้าพร้อมแคปชั่นตัดพ้อเนี่ยนะ

[คิว Send...]

✉ : ก็...อาจจะอินไปหน่อย

[ปีโป้ Send...]

✉ : อินกับใครล่ะ สาวคนไหนทำนายอกหักอีกล่ะสิ

ฉันจงใจพิมพ์แขวะกลับไป

[คิว Send...]

✉ : ก็คนที่เพิ่งมี #เพื่อนใหม่ ไง

คำตอบของเขาทำให้ฉันชะงักไป...นี่มันยอมรับแบบอ้อมๆ เลยนี่ว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะหึงฉัน!

[ปีโป้ Send...]

✉ : ก็แค่เพื่อนร่วมคณะไหม นายคิดมากไปหรือเปล่า

[คิว Send...]

✉ : เหรอ...เรานึกว่าเธอจงใจทำเพื่อให้เราสนใจซะอีก

ไอ้บ้า! รู้ทันอีก!

[ปีโป้ Send...]

✉ : หลงตัวเอง! ใครจะไปอยากให้นายสนใจ

[คิว Send...]

✉ : ปากแข็งจังนะ...ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ

[คิว Send...]

✉ : ถ้าไม่อยากให้เรายุ่ง...ก็บอกมาตรงๆ ดิ ไม่ใช่ไปทำแบบนี้

ข้อความสุดท้ายของเขาทำให้ฉันนิ่งไป...เหมือนโดนค้อนทุบกลางอก คำพูดที่ดูเหมือนจะตัดพ้อ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความน้อยใจและความจริงจังบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ฉันกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไป แต่เขาก็ออฟไลน์ไปแล้ว...

ฉันวางมือถือลงบนเตียงอย่างช้าๆ ความรู้สึกสะใจเมื่อตอนเย็นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกสับสนและว้าวุ่นในใจ

นี่ฉัน...ทำเกินไปจริงๆ เหรอ?

[1] พระเอกจากเ๹ื่๪๫ “แค่เพื่อนจะรักได้ไง” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)

[2] พระเอกจากเ๱ื่๵๹ “แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)

[3] นางเอกจากเ๹ื่๪๫ “แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)

[4] นางเอกจากเ๱ื่๵๹ “แค่เพื่อนจะรักได้ไง” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)