คุณหมอพ่ายรัก

เขาขับรถพาเธอไปบ้านพักส่วนตัวของเขาที่วันก่อนเขาเคยพาเธอไปแล้วทันทีที่รถมาจอดสนิทที่หน้าบ้านหลังงาม เขาค่อยๆอุ้มร่างบางเข้ามาแนบอกพาเธอเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน.........

"คุณหนู.... ไปลักพาเขามาอีกหรือนี่น่าตีจริงๆ"แม่นมที่มาคอยดูแลบ้านให้หมอดินออกมาเอ็ดชายหนุ่มที่นางเลี้ยงมากับมือ"ทำไมไม่ทำอะไรให้มันเรียบร้อยลูกเขามีพ่อมีแม่นะคะ"

"โธ่นม! นมก็รู้อ่ะว่าผมเป็๲คนแบบนี้...อย่าเพิ่งบอกคุณแม่นะครับ"

"ไม่ทันแล้วค่ะ... คุณท่านทราบเ๱ื่๵๹แล้ว"

"นมก็ช่วยผมหน่อยสิครับ.... นะๆ ๆ ๆ ๆ"เขาทำตาละห้อยน่าสงสาร แม่นมจึงหยิกแขนไปทีนึง

"น่าหยิกให้ตายเลยค่ะ... ทำไรไม่คิดสงสารคุณนวลเขา คุณหนูเนี่ยห่ามจริงๆ "

"นะครับ"

"พาคุณนวลไปนอนพักเลยค่ะ... น่าสงสารจริงๆเลยคุณหนูใจร้าย"

"ก็ผมรักอ่ะ"

"รักทำไมไม่บอกกับเธอดีๆล่ะคะ"แม่นมมองตาเขียวปั๊ด! "ไปเถอะค่ะนมจะไปดูอาหารในครัวก่อน"

"ครับผม"เขายิ้มอ่อนๆก่อนจะเดินจากไป"หลับลึกแม่คุณ"เขาก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ"รู้งี้จับทำเมียตั้งนานแล้ว"

เขาพาเธอมานอนพักในห้องตามด้วยตัวเองลงมานอนเคียงข้างแล้วกอดเธอไปจนหลับเช่นกัน.......

..............................

หมอดลพายิหวาแวะทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่ง......

"ลูกหว้า... กินเยอะๆนะ"เขาตักโน้นนี่ให้อย่างเอาใจ

"ค่ะ.. "หมอดลนั่งอมยิ้มมองคนรักกินเอาๆเธอคงหิวจัดจริงๆ .... ทั้งสองนั่งทานกันไปเรื่อยๆ

"สวัสดีครับ...ใช่น้องหว้าหรือเปล่า"ชายหนุ่มเดินเข้ามาทักหญิงสาวยิหวาแหนหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

"พี่นิน....สวัสดีค่ะ"เธอพนมมือไหว้"ไปไงมาไงคะ กินข้าวคะพี่"

"พี่มาธุระครับ พี่กินเสร็จแล้ว.....สวัสดีครับคุณ"เขาหันมาทางหมอดล

"ธนดลครับ"หมอดลยิ้มให้นิดนึงแต่ในใจเดือดดาลสุดๆ

"ครับ... พี่ไปก่อนนะน้องหว้า"

"ค่ะ"

"ไว้ว่างๆพี่จะไปเลี้ยงข้าวนะครับ"เขาขยิบตาให้เธอหมอดลนั่งมองนิ่งเฉยแต่ในใจอยากจะชกหน้าหล่อๆสักทีสองที"ไปก่อนนะครับคุณธนดล"เขายิ้มยียวนให้หมอดลก่อนเดินจากไป.....

"ใคร! "หมอดลถามเธอเสียงดุดัน

"พี่นินค่ะ... "

"รู้จักได้ไง!"ตอนนี้เขาอารมณ์เสียเกินกว่าเหตุไปแล้ว"ไม่ต้องกินแหละกลับ!"ยิหวามองเขาอย่างไม่เข้าใจสักนิด

"แต่หว้า..... "

"เลิกกิน...ไปกินที่อื่น"เขาเรียกเด็กเสริฟ์มาคิดตังเมื่อจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้วจึงดึงหญิงสาวออกไปจากร้านทันที.....

ธานินทร์เดินยิ้มกว้างกลับมาที่โต๊ะที่มีเพื่อนสนิทนั่งอยู่2คน... เขาเห็นยิหวาเพืี่อนรักน้องสาวมากับหนุ่มเขาก็แค่อยากจะแกล้งดูเฉยๆผู้ชายคนนั้นดูจะเป็๲คนขี้หึงเอาเ๱ื่๵๹เขาอ่านสายตาออกคงเดือดสุดๆไปเลยคิดแล้วก็ขำ...

"ไอ้นิน... แกนี่ร้ายเนอะไปแกล้งน้องเขาเดี๋ยวเขาทะเลาะกัน"

"ไม่มั้ง....กูดูออกว่าผู้ชายดูท่าจะรักน้องหว้ามากว่ะ จงอางหวงไข่ซะขนาดนั้นต่อยกูได้คงทำไปแล้ว"

"เออๆ กินข้าวกันเถอะว่ะ"

ทางด้านหมอดลอารมณ์ฉุนเฉียวขับรถด้วยความเร็วออกมาจากร้านอาหารดังกล่าว....

"หมอคะ... ขับ ช้าๆ ได้ หรือเปล่า คะ"

"ไม่ได้... กลัวหรอถ้าตายก็ได้ตายพร้อมกันไปเลย"

"หมอ! .... หว้า คลื่นไส้ขับช้าๆได้มั๊ย"๲ั๾๲์ตาเธอเริ่มแดงๆ "หมอโกรธหว้าเ๱ื่๵๹อะไร"

เขาเงียบไม่ได้ตอบอะไรแต่ก็ชะลอรถให้ช้าลงเมื่อหันไปเห็นร่างบางข้างๆดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆ อีกแล้วซึ่งเขาไม่ชอบเลยที่เห็นเธอร้องไห้......

"ผู้ชายคนนั้นเป็๲ใครกัน"ในที่สุดเขาก็ถามออกมา

"พี่ชายแท้ๆ ของตองนวลค่ะหมอโกรธหว้าเ๱ื่๵๹นี้หรอ"

"ผมขอโทษ"

"หมอคะ...หว้ารักหมอใจหว้าเป็๲ของหมอคนเดียว"เธอเอียงหน้ามาซบไหล่หมอดลอย่างออดอ้อนซึ่งมันก็ทำให้เขายิ้มออกมาได้ในที่สุด

"ผมก็รักน้องหว้า"

ตองนวลตื่นขึ้นมากระพริบตาถี่ๆ มองไปรอบๆด้านก่อนจะมาหยุดที่คนตัวใหญ่กำลังกอดเธออยู่เธอเบือนหน้าหนี"หมอบ้า"พยายามแกะมือเขาออกอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวแต่ยิ่งแกะเขายิ่งรัดเธอแน่นขึ้นและแน่นขึ้นจนเธอหายใจแทบไม่ออก"โอ๊ย...."เธอหันหน้ามามองหมอดินเขายังคงหลับสนิทอยู่เธอพยายามแกะมือเขาออกจากลำตัวของตัวเองจนเหนื่อยอ่อน"หมอโรคจิต"เธอบ่นพึมพำคนเดียวแล้วนอนนิ่งๆตามเดิมอย่างไม่สบอารมณ์ เขานอนอมยิ้มนิดๆที่มุมปากเขาตื่นนานแล้วแต่ยังแกล้งหลับอยู่อยากจะรู้เธอจะทำยังไงหากเขายังนอนกอดอยู่แบบนี้'ยัยตองเน่า'แต่ก็ใช่ว่าเขาจะหายโกรธเธอหรอกเขายังเคืองไม่หายและอยากจะแกล้งเธอให้ถึงที่สุด......

ผ่านไปสักพักพอวงแขนเขาเริ่มคลายลงตองนวลจึงลองใหม่เอาแขนเขาออกไปครั้งนี้ได้ผลเอาออกได้อย่างง่ายดาย......."โล่งอกไปที"เธอลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ"หมอปัญญาอ่อน"เธอใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำแปปนึงจึงเปิดประตูออกมา... "เฮ้ย!! "

หมอดินมายืนกอดอกหน้าห้องน้ำ๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่ไม่รู้มองจ้องเธอเขม็งจนเธอใจฝ่อไปเล็กน้อย....

"แอบไปคุยกับใครหรือเปล่าเข้าไปนาน"เขาถามเสียงห้วนๆ

"ใช่แล้วไงคะ.."เธอขมวดคิ้วเธอกระแทกไหล่หมอดินไปที่เตียง

"ปากดีนักนะ"เขาหันกลับมาจ้องเธอไม่วางตา"คุยกับใคร!บอกมา"

"หมอไม่ใช่พ่อ... นวลสักหน่อยทำไมต้องรายงานด้วย"เธอบ่นอุบอิบ แต่เขาได้ยินเต็มสองหู

"อะไรน่ะ! "เขาท้าสะเอวอารมณ์เริ่มมา

"ป่าวค่ะ"เธอตอบหน้ามุ่ย

"ไปแอบนัดแนะกับใครบอกมานะ"

"กับผู้ชายหมอได้ยินชัดยัง"เธอตอบออกไปอย่างประชดประชัน

"เออ... ชัดเต็มสองรูหูนี่ไง...เอามือถือมานี่"

"อยู่ไหนล่ะคะ.... นวลยังหาไม่เจอเลย"

"โกหก! "

"ไอ้หมอเถื่อน"เธอล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา

"ตองนวล! "