ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาได้" เสียงทุ้มของท่านเสนาบดีดังมาจากด้านใน
เมื่อเซียวเหลียนฮวาเข้ามาในห้องหนังสือ เธอเห็นบิดากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ ใบหน้าของท่านดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความสง่างาม
"ท่านพ่อ..ข้าแวะมาหาท่านพ่อเ้าค่ะ"เซียวเหลียนฮวาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
เซียวจิ้งเทียนเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร "ฮวาเอ๋อร์ เ้ามาได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าวันนี้เ้าต้องเข้าไปเรียนมารยาทในวังหลวงเป็เพื่อนกับองค์หญิงเจ็ดหรอกหรือ?"
"ข้าเรียนเสร็จแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ" เซียวเหลียนฮวายิ้มหวาน พลางยกมือขึ้นลูบแหวนหยกที่นิ้ว "ข้าเห็นว่าท่านพ่อคงจะเหนื่อย ข้าเลยแวะนำขนมที่ข้าทำเองมาฝากเ้าค่ะ"
เซียวเหลียนฮวาไม่อาจบอกแหล่งที่มาของขนมได้ว่ามาจากแหวนวิเศษของนาง นางเลยต้องอ้างว่าทำเอง โชคดีที่ครอบครัวของนางในภพก่อนเปิดร้านเบเกอรี่ ทำให้นางมีความรู้เื่การทำขนมติดตัวมาบ้าง แม้จะไม่มาก แต่ก็พอถูไถไปได้
"ขนมอะไรหรือ?" ท่านเสนาบดีมองด้วยความสนใจ
เซียวเหลียนฮวายิ้มกริ่มก่อนจะยกกล่องไม้บรรจุขนมเปี๊ยะกุหลาบสีชมพูอ่อนหวานน่ารับประทานจำนวนมากมาวางบนโต๊ะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของขนมอบอวลไปทั่วห้องหนังสือ ดึงดูดความสนใจจากผู้เป็บิดาให้ละสายตาจากกองเอกสารราชการ
"ขนมนี่เ้าทำเองหรือ?" ท่านเสนาบดีเลิกคิ้วสูง มองขนมรูปร่างแปลกตาที่วางอยู่ในกล่องไม้ด้วยความประหลาดใจ
"คะท่านพ่อ" เซียวเหลียนฮวาพยักหน้า รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้างดงาม "่นี้ข้าว่างๆ ก็เลยลองฝึกทำดูเ้าค่ะ"
"ฮวาเอ๋อร์ของพ่อ ั้แ่เมื่อไหร่ที่เ้ารู้จักทำงานบ้านงานเรือนเช่นนี้?" ท่านเสนาบดีอดแปลกใจไม่ได้ เพราะปกติบุตรสาวคนเดียวของท่านเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่เคยสนใจเื่ครัวการใดๆ "หรือว่ามีเื่ไม่สบายใจ จึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้?"
เซียวเหลียนฮวาแอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อท่านพ่อเอ่ยถาม แต่นางก็รีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ "ท่านพ่อก็..." นางแกล้งทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย
"ข้าแค่อยากจะลองเปิดร้านน้ำชาเ้าคะ ก็เลยอยากลองทำขนมดู ข้าอยากให้ท่านพ่อลองชิมดูว่าขนมของข้าพอจะนำไปขายได้ไหมเ้าค่ะ" นางออดอ้อนพร้อมกับส่งสายตาวิงวอนให้ผู้เป็บิดา หวังว่าท่านพ่อจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง
ท่านเสนาบดีมองบุตรสาวด้วยความเอ็นดู แม้จะยังรู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปก็ตามแต่เขาก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร "เช่นนั้นพ่อก็ต้องขอลองชิมขนมของลูกดูสักหน่อยแล้ว"
ท่านเสนาบดีเปิดกล่องขนมมาออกมา กลิ่นหอมหวานของขนมเปี๊ยะกุหลาบลอยฟุ้งออกมา ทำให้ท่านรู้สึกอยากลิ้มลอง เขาหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เมื่อกัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติหวานละมุน กลิ่นกุหลาบหอมกรุ่น ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมา
"อร่อยมาก ฮวาเอ๋อร์ เ้าทำได้อย่างไร รสชาติช่างยอดเยี่ยม กลิ่นกุหลาบหอมกรุ่น รสชาติหวานกำลังดี ไม่เลี่ยนจนเกินไป" ท่านเสนาบดีเอ่ยชม
เซียวเหลียนฮวายิ้มแก้มปริ "ถ้าท่านพ่อชอบ ข้าจะทำให้ทานบ่อยๆ นะเ้าคะ ข้าทำขนมไว้เยอะเลย พรุ่งนี้ท่านพ่อนำไปฝากขุนนางท่านอื่นๆ ที่ทำงานด้วยสิเ้าคะ" นางเอ่ยอย่างกระตือรือร้น
"ขอบใจเ้ามาก ฮวาเอ๋อร์ เ้าช่างเป็บุตรสาวที่น่ารักเสียจริง" ท่านเสนาบดีลูบหัวบุตรสาวด้วยความเอ็นดู
เซียวเหลียนฮวามองบิดาด้วยแววตาเป็ประกาย ในใจนางกำลังคิดแผนการใหญ่ ข้าจะไม่มีวันทำให้วงศ์ตระกูลล่มสลายเหมือนในนิยาย ข้าจะใช้ 'ขนม' เป็เครื่องมือผูกมิตร สร้างสัมพันธ์อันดีกับขุนนางทุกคน ใครจะเกลียดข้าลง เมื่อข้าเอาใจพวกเขาด้วยขนมแสนอร่อยเล่า นางยิ้มให้กับแผนการของตัวเอง ทันใดท่านเสนาบดีเอ่ยถามขึ้น
"แล้วเ้าคิดจะไปเปิดโรงน้ำชาที่ไหนล่ะ" เขาเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความสงสัยใคร่รู้
"ข้ายังไม่รู้เลยค่ะ ท่านพ่อ" เซียวเหลียนฮวายิ้มเจื่อนๆ "ท่านพ่อพอจะแนะนำข้าได้ไหมเ้าคะ"
เสนาบดีเซียวยิ้มอย่างเอ็นดู "พ่อมีโรงน้ำชาอยู่ที่ถนนสายไหม ถ้าเ้าคิดจะทำโรงน้ำชา พ่อจะยกโรงน้ำชาแห่งนั้นให้ลูกบริหาร ลูกจะปรับปรุงร้านตามแบบที่ลูก้าก็ได้นะ"
เซียวเหลียนฮวานึกตามความทรงจำของเ้าของร่างเดิม โรงน้ำชาของท่านพ่อตั้งอยู่บนถนนสายไหม เป็ย่านการค้าที่คึกคัก แต่โรงน้ำชาแห่งนั้นเปิดเพื่อให้คนชั้นสูงมาใช้บริการ ร้านดูหรูหราเก่าแก่ ไม่ค่อยตรงรสนิยมของนางสักเท่าไหร่
"เอ่อ..." เซียวเหลียนฮวาอึกอัก นางอยากเปิดร้านแบบร้านคาเฟ่ในยุคปัจจุบันมากกว่า ที่ขายเครื่องดื่มและขนม มีตู้โชว์ขนมน่ารักๆ มีมุมให้นั่งเล่น
"มีอะไรหรือฮวาเอ๋อร์ " เสนาบดีเซียวสังเกตเห็นท่าทีลังเลของบุตรสาว
"เอ่อ...คือ... ลูกมีแบบร้านที่จะเปิดเป็โรงน้ำชาเ้าค่ะ"
เสนาบดีเซียวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ "แบบไหนหรือฮวาเอ๋อร์"
"ร้านที่ลูกจะทำอาจปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งร้าน ไว้ลูกจะวาดแบบร้านที่ลูกอยากได้มาให้ท่านพ่อชมนะเ้าค่ะ ลูกอาจรบกวนท่านพ่อช่วยจัดหาช่างเข้าไปปรับปรุงร้าน"
ท่านเสนาบดีขมวดคิ้ว"โรงน้ำชาของเราก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมต้องปรับปรุงด้วย"
"ร้านของท่านพ่อดู... ขรึมไปหน่อยเ้าค่ะ ลูกอยากได้ร้านที่ดูสดใส มีชีวิตชีวา ดึงดูดลูกค้าทั่วไปไม่ใช่แค่คนชั้นสูงเ้าค่ะ"
เสนาบดีเซียวยิ้ม "ฮวาเอ๋อร์ เ้าช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ เอาสิ พ่ออนุญาต เ้าอยากจะปรับปรุงร้านแบบไหนก็ตามใจ พ่อจะสนับสนุนเต็มที่"
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อ"เซียวเหลียนฮวายิ้มแป้นอย่างดีใจ หนทางร่ำรวยอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
เอ่อ... จริงสิ ฮวาเอ๋อร์" ท่านเสนาบดีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงความเอ็นดู
"พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงที่วังหลวง ฮ่องเต้จัดงานเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพ พ่ออยากให้เ้าไปร่วมงานด้วย ลูกห่างหายจากการมางานเลี้ยงหลายปีแล้วนะ พ่ออยากเปิดตัวลูกวันพรุ่งนี้ คนอื่นจะได้รู้ว่าบุตรสาวของพ่องดงามมากแค่ไหน"
เซียวเหลียนฮวาเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานซึ้งปรากฏแววตื่นเต้นปนประหม่า นางเพิ่งมาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่ถึงวัน ก็ต้องไปร่วมงานเลี้ยงระดับชาติเสียแล้ว แถมยังเป็งานเปิดตัว 'ยัยนางเอกดอกบัวขาว' อีกต่างหาก
'งานนี้ข้าไม่อยากทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมหรอกนะ' เซียวเหลียนฮวาคิดในใจ 'ในเมื่อข้าได้โอกาสแก้ตัวให้พี่สาวนางร้าย ข้าจะต้องใช้โอกาสนี้สร้างมิตร เปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของข้าเสียใหม่'
"เ้าค่ะท่านพ่อ" นางวางแผนการอยู่ในใจอย่างลับๆ งานนี้ข้าจะเป็งานเปิดตัวให้ยิ่งใหญ่อลังการกว่าแม่นางเอกอย่าง 'ไป๋หลิงหลง' บุตรสาวของใต้เท้าแห่งกรมพิธีการ เพราะฉะนั้นงานนี้ข้าจะต้องทำให้ทุกคนได้ประจักษ์ถึงความงดงามและพร์อันเลอเลิศของข้ายิ่งกว่ายัยนางเอกนั้น
นางนึกถึงเนื้อเื่ในนิยาย 'ไป๋หลิงหลง' จะเปิดตัวด้วยการแสดงความสามารถอันเหนือชั้น ไม่ว่าจะเป็การบรรเลงพิณ การร่ายรำ หรือการประพันธ์บทกวี ล้วนแต่สะกดทุกสายตา ทำให้ผู้คนตกตะลึงในความสามารถ เกินหน้าสตรีใดในยุคนี้
แต่คิดเหรอว่าจะชนะหญิงสาวยุค 5G อย่างฉันได้ เซียวเหลียนฮวาแสยะยิ้มมุมปาก ฉันก็มีของดีเหมือนกัน
ในยุคที่อินเทอร์เน็ตครองเมือง พริมา หรือเซียวเหลียนฮวาในตอนนี้ ผ่านการเสพคอนเทนต์มามากมาย ทั้งเพลง หนัง ละคร นิยาย คลิปไวรัล มีมตลก ล้วนถูกบันทึกไว้ในสมอง รอวันปล่อยของ
งานเลี้ยงครั้งนี้ ข้าจะทำให้ทุกคนตะลึงจนตาค้าง เซียวเหลียนฮวาคิดในใจอย่างมุ่งมั่น ข้าจะไม่ยอมให้แม่นางเอก ขโมยซีนไปได้เด็ดขาด
เซียวเหลียนฮวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเป็ประกายด้วยความมั่นใจ แผนการแก้แค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว นางจะใช้ความรู้จากโลกยุคใหม่ พลิกโชคชะตา ทวงคืนความยุติธรรมให้กับพี่สาวนางร้ายให้ได้
คิดแล้วเธอก็เอ่ยขอลาท่านเสนาบดีผู้เป็บิดา "ท่านพ่อ ลูกขอตัวกลับเรือนก่อนนะเ้าคะ"
"ไปพักผ่อนเถอะลูก เดี๋ยวพ่อให้คนรับใช้นำชุดที่จะใส่วันพรุ่งนี้นำไปให้ลูก พ่ออยากให้ลูกเป็ดาวเด่นในงานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้"
"เ้าค่ะท่านพ่อ" เซียวเหลียนฮวายิ้มหวาน ก่อนจะออกจากห้องหนังสือไป
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู รอยยิ้มแสนหวานก็อันตรธานหายไป แทนที่ด้วยแววตาแข็งกร้าว มุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มเ็า
"ไป๋หลิงหลง เ้าเตรียมตัวรับมือข้าได้เลย"
111K
