ส่วนหมูป่าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ชาวบ้านพากันออกตามหาคนอื่นๆกว่าจะมาเจอเฉิงลู่จื้อก็เวลา 11.00 น. เมื่อชาวบ้านช่วยเฉิงลู่จื้อขึ้นจากหลุมก็รีบออกจากป่าเขา คนอื่นๆก็รีบไปตามครอบครัวของหญิงสาว จากนั้นช่วยพากันไปส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ
หานฮุ่ยเหมยเห็นลูกสาวอยู่ตรงหน้ากำลังเ็ป เธอรู้สึกกังวลและเป็ห่วงมาก ตอนที่ได้ยินข่าวจากชาวบ้าน หัวใจของเธอแทบแตกสลาย เธอรู้สึกหวาดกลัวจะสูญเสียลูกสาวไป เฉิงลู่ซือเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคุณหมอสวมใส่ชุดกาวน์สีขาว
“ คุณหมอคะ เมื่อกี้ลูกสาวของฉันเหมือนจะปวดหัวอย่างรุนแรงค่ะ ” เมื่อเห็นคุณหมอเดินเข้าแล้ว หานฮุ่ยเหมยรีบบอกอาการของลูกสาวทันที เธอคอยสังเกตอาการของลูกสาวตลอดเวลา แม้เฉิงลู่จื้อแสดงอาการเ็ปเสี้ยวนาทีแต่ เธอก็เห็นและััอาการผิดปกติได้
คุณหมอแซ่ฟงตรวจเช็คสภาพร่างกายของเฉิงลู่จื้ออย่างละเอียด เขามีสีหน้าตกตะลึงก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าให้เป็ปกติ เมื่อวานอาการของคนไข้รายนี้แย่เกือบไม่รอด สภาพกระดูกแตกหักและกระดูกซี่โครงร้าวต้องใช้ระยะเวลาในการฟื้นฟูหลายเดือนถึงจะสมานและหายดี แต่วันนี้ร่างกายของคนไข้เหมือนคนปกติ
“ คนไข้ไม่ได้เป็อะไรมากแล้วครับ เดี๋ยวหมอจะสั่งยาแก้ปวดหัว คนไข้พักอีกสัก 2-3 วันก็สามารถกลับบ้านได้ครับ ” คุณหมอแซ่ฟงบอกกล่าวกับญาติคนไข้
“ ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ ” หานฮุ่ยเหมาส่งสายตาให้เฉิงลู่ซือเดินออกไปส่งคุณหมอแซ่ฟง
คุณหมอแซ่ฟงออกจากห้องพร้อมขบคิดว่าปาฏิหาริย์คงมีอยู่จริง เฉิงลู่จื้อหลับตานอนพักผ่อนแต่สมองของเธอไม่ได้พักผ่อน เธอกำลังคิดถึงเื่ราวต่างๆ เธอต้องยอมรับความจริงสินะ เธอคิดว่าจะได้เกิดใหม่เสียอีก ให้ตายสิ เข้าสิงร่างคนอื่นเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว คงได้แต่ทำใจ !! ทำใจ !!
“ จื้อเอ๋อร์ตื่นขึ้นมากินนะ พยาบาลเอายาแก้ปวดหัวมาให้แล้ว ” เมื่อได้ยินเสียงปลุก เฉิงลู่จื้อลืมตาขึ้นมาพร้อมขยับตัวเล็กน้อย หานฮุ่ยเหมส่งยาพร้อมกับแก้วน้ำให้เธอ
“ ขอบคุณค่ะ แม่ ” เฉิงลู่จื้อกินยาเรียบร้อยก่อนจะส่งยิ้มให้แม่และพี่ชาย
“ รู้สึกดีขึ้นไหม ” หานฮุ่ยเหมยถามอย่างเป็ห่วง
“ ดีขึ้นมากแล้ว แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ ” เฉิงลู่จื้อกล่าวเสียงเบา เธอรู้สึกผิดที่ต้องโกหกหลอกลวงบ้านเฉิง ขอโทษจริงๆนะคะ ต้องโทษ ASW01 ที่พาฉันมาที่นี่
“ เดี๋ยวแม่จะกลับบ้านไปทำกระดูกซี่โครงหมูตุ๋นมาบำรุงร่างกายให้นะ ลูกจะได้ฟื้นตัวเร็วๆ อยู่กับพี่ชายไปก่อน ซือเอ๋อร์ดูแลน้องดีๆล่ะ” หานฮุ่ยเหมยคุยกับเฉิงลู่จื้อก่อนและหันไปบอกเฉิงลู่ซือ ผู้เป็แม่เดินออกจากห้องพักคนไข้ เหลือแค่เธอกับพี่ชาย มันเงียบมาก เธอรู้สึกอึดอัดจึงหาเื่ชวนคุยกับพี่ชาย