ขวดยาที่ล้มนอนอยู่บนเตียง จู่ๆ ก็ตั้งขึ้นราวกับมีใครจับวางไว้ เกรเซียย่อมมีััิญญาที่ดีเยี่ยมสังเกตเห็นในทันที จ้องภาพตรงหน้าด้วยใจหวิว จนกระทั่งมิเนอร์วาที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย จึงเดินออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวถึงได้ลุกขึ้นไปอาบน้ำบ้าง ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข หยอกล้อกันบ้างในบางครั้ง เดินซื้อของด้วยกันในบางครา บางโอกาสก็ตามเข้าไปนั่งเรียนด้วย ถึงแม้จะไม่เข้าใจเลยแม้สักนิดเดียวก็ตาม ตกดึกก็นอนกอดกันอย่างมีความสุข เป็เวลา 3 วันเต็มๆ ที่เกรเซียใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับเด็กหนุ่ม
ในตอนบ่ายของวันที่ 3 นี้เอง บริเวณสนามหญ้าโล่งกว้างภายในสถาบันอินทรีเกล็ดศิลาตัวโตก็บินโฉบลงมารับหญิงงามจากไป ก่อนจากกันเป็เกรเซียในคราวนี้ที่เอาคืนเด็กหนุ่ม ขณะสวมกอดอำลากันหญิงสาวเป็ฝ่ายชิงหอมแก้มของมิเนอร์วาก่อน ทำท่าทางราวกับเป็ผู้ชนะเชิดหน้าขึ้นพึงพอใจ แล้วะโขึ้นหลังนกั์บินหายลับตาไปไกล เด็กหนุ่มยืนมองส่งครุ่นคิดถึงคืนวันอันหอมหวานมีความสุข เก็บมันเอาไว้เป็ความทรงจำนิจนิรันดร์ในส่วนลึกของจิตใจ ก่อนจะกลับมาอยู่บนโลกความเป็จริงอีกครั้ง
เป้าหมายต่อจากนี้คือการใช้เวลาที่เหลืออยู่ ศึกษาค้นคว้าเสริมเขี้ยวเล็บพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งก่อนที่งานแลกเปลี่ยนประจำปีจะมาถึง หลังจากไปสืบดูเด็กหนุ่มก็ได้ล่วงรู้มาว่า ทุกๆ ครึ่งปีทั้ง 5 สถาบันจะจัดเทศกาลสำหรับแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน การแลกเปลี่ยนที่ว่าคืองานที่จะจัดขึ้นที่สถาบันหลวง ก่อนที่งานจะถูกจัดขึ้น 1 เดือนทั้ง 5 สถาบันจะทำการคัดเลือกศิษย์เพื่อค้นหาตัวแทน การแลกเปลี่ยนมีหลายประเภท ความรู้จากแขนงวิชาต่างๆ การประลองจากกำลัง พลังิญญา การค้าขาย หรือแม้กระทั่งการปรุงยาและสร้างสรรค์อุปกรณ์
เด็กหนุ่มเล็งเอาไว้แล้วว่าจะลงแข่งแค่ด้านวิชาความรู้ทั่วไปของมนุษย์ปกติ เพราะถึงอย่างไรรางวัลที่ได้หากชนะย่อมไม่ใช่ของเล็กน้อยแน่นอน เพราะนี่คือการสร้างชื่อให้แก่สถาบัน และตัวมันค่อนข้างมั่นใจเป็อย่างมากในเื่นี้ ชื่อที่ตั้งให้ตัวเองว่าข้ารับใช้แห่งปัญญานั้น ย่อมไม่ได้ตั้งขึ้นมาเล่นๆ เด็กหนุ่มเดินไปที่แปลงเกษตรในสถาบันเพื่อจัดการดูแลพืชพิเศษที่ถูกผสมข้ามสายพันธุ์ และกรรมวิธีมากมายจนได้เป็พืชพิสดารต้นนี้ นี่คือภูมิปัญญาความรู้ทางด้านพืชของแอสคลีเพียสแพทย์เทวะ
อีกทั้งยังบอกอีกด้วยว่าผลผลิตจากพืชชนิดนี้จะยิ่งทำกำไรให้กับเด็กหนุ่มมากกว่าเดิมอย่างแน่นอน อาจารย์ว่าดี ศิษย์ย่อมไม่เถียง ตั้งใจศึกษาเพาะปลูกมันขึ้นมาอย่างเอาใจใส่ หลังจากดูแลตัดกิ่งพืชต้นนี้เสร็จ ก็เป็การศึกษาและทดลองเื่แรงะเิ เป็การะเิของสิ่งที่ชาวบ้านเรียกกันว่าดินประสิวที่เอาไว้ใช้ทำพลุไฟและถนอมอาหาร ดินประสิวที่ว่านี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยการนำมูลค้างคาวที่หาได้ตามถ้ำในที่สูง ร่อนให้มีขนาดเล็กที่สุด จากนั้นจึงนำไปละลายน้ำ แล้วเอาไปกรองแยกกาก
นำน้ำที่ได้ไปต้มเคี่ยวจนงวด ก่อนจะนำไปพักไว้จนแห้งสนิท สิ่งที่จะได้ก็คือดินประสิวนี้นั่นเอง แต่แค่ดินประสิวอย่างเดียวย่อมไม่เพียงพอ พวกชาวบ้านที่เด็กหนุ่มไปขอซื้อดินประสิวยังบอกอีกด้วยว่าหากจะเอาไปทำพลุต้องผสมถ่านและกำมะถันด้วย ส่วนสาเหตุที่ต้องผสมนั้นมันก็ได้ศึกษาวิจัยค้นคว้าแล้วว่าการที่จะมีแรงะเิที่ดีได้ต้องพึ่งการให้ความร้อนและการเผาไหม้เชื้อเพลิงที่หมดจดในอัตราส่วนที่เหมาะสม และจากการทดลองหลายครั้งหลายครามันก็ได้อัตราส่วนที่เหมาะสม คือ ดินประสิว75% ถ่าน15% และกำมะถัน10% โดยน้ำหนัก และหาก้าจะเพิ่มแรงทำลายให้รุนแรง มีเพียงต้องบีบอัดให้พวกมันมีขนาดเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
อันจะเห็นได้จากผลการทดลองที่ว่า ถ้าโปรยผงดินประสิวที่ถูกผสมแล้วเป็ชั้นบางทั่วกระดาษ กับการนำผงดินประสิวในปริมาณที่เท่ากัน มาปั้นเป็ก้อนบีบอัดบรรจุลงในขวดใบเล็ก เป็ขวดที่มีสายชนวนพร้อมจุดะเิ หากทั้งสองสิ่งถูกประกายไฟจุดใส่พร้อมกัน ผลลัพธ์จะออกมาต่างกัน อย่างแรกดินประสิวที่ได้รับประกายไฟจะลุกพรึ่บไหม้เรียงกันไปเป็แนวยาว แต่อย่างหลังกลับปะทุแตกออกอย่างรุนแรง สามารถคาดเดาได้เลยว่า ถ้าอัดดินประสิวนี้ใส่กระบอกเหล็กอันใหญ่หลายสิบกระบอก ดังเช่นที่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือเล่มนั้นแล้วจุดขึ้นทีเดียวพร้อมกัน ลูกเหล็กขนาดใหญ่หลายลูกที่แอบอยู่ข้างในต้องสามารถพุ่งออกไปได้อย่างแน่นอน ถ้าหากกระบอกเหล็กไม่แตกออกจากกันซะก่อน
และสิ่งเหล่านี้ย่อมเป็แรงบันดาลใจให้แก่มิเนอร์วา ที่คิดจะลดขนาดพวกมันลง ถึงอย่างไรตนก็สร้างขึ้นเพื่อป้องกันตนเอง หาใช่รบพุ่งทำาระดับแย่งชิงดินแดน ไม่จำเป็ต้องมีขนาดใหญ่ ยิ่งเล็กศัตรูยิ่งประมาท อีกทั้งยังต้องทำให้มันมีพลังทำลายที่รุนแรงในระดับที่สามารถหยุดศัตรูได้ในนัดเดียว ทองเหลืองถูกซื้อมาด้วยราคาที่สูง เพียงเพื่อที่จะเป็วัสดุในการหลอมส่วนที่เป็กระบอก เบ้าหลอมถูกออกแบบอย่างประณีตบรรจง ทองเหลืองที่ถูกหลอมด้วยอุณหภูมิสูงเริ่มละลาย
เมื่อทั้งเบ้าหลอมได้ละลายทองเหลือง จนกลายเป็น้ำสีแดงฉานร้อนแรง ก็ถึงเวลาถูกเทลงไปที่เบ้าหล่อขึ้นรูปซึ่งถูกทำเป็สองส่วนคือส่วนกระบอกที่มีรูกลวงตรงกลาง และส่วนด้ามจับที่มีรูเล็กไว้สำหรับจุดชนวน เมื่อพักรอเวลาให้ทองเหลืองจับตัว อ่างใส่น้ำเปล่าได้ถูกยกออกมาวางเตรียมไว้ เบ้าหลอมที่ทำขึ้นมาจากดินสีแดงถูกทุบให้แตกออกเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน กระบอกทองเหลืองสองชิ้นที่ถูกออกแบบมาเป็อย่างดี มาพร้อมกับสลักสำหรับประกอบทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน ทองเหลืองทั้งสองชิ้นถูกคีบโยนแช่น้ำเพื่อลดอุณหภูมิ
น้ำในอ่างเดือดปุดๆ ต้องรออยู่สักพักจึงจะสามารถหยิบขึ้นมาถือได้ ชิ้นส่วนทั้งสองถูกนำไปผ่านกระบวนการอีกสามสี่อย่างก็ได้เป็กระบอกทองเหลืองคล้ายท่อยาวประมาณหนึ่งคืบสีมันแวววาวสวยงาม ด้านในกระบอกก็ถูกคว้านเข้าไปเป็เกลียว ดินประสิวที่ผสมแล้วถูกอัดลงไปในปริมาณที่พอเหมาะ จากนั้นจึงหยอดลูกเหล็กสีเงินกลมลูกเล็กลงไป สายชนวนยาวเท่านิ้วก้อยที่ถูกทำแยกไว้ต่างหากหลายเส้นก็ถูกเสียบไปที่รูตรงด้ามจับ เมื่อลองจุดไฟสายชนวนก็ลุกไหม้ทันทีลามไปหารูขนาดเล็กตรงด้ามจับกระบอกทองเหลือง
"ปัง!..."
เกิดเสียงะเิพร้อมประกายไฟแลบ เกิดควันที่ลอยฟุ้งออกมาจากปากกระบอกทองเหลือง ก้อนเหล็กกลมที่ถูกใส่เอาไว้ะเิพุ่งกระเด็นออกมาเป็เส้นตรง พุ่งเข้าไปติดคาอยู่กับชุดเกราะเหล็ก ถึงจะไม่ทะลุแต่เกราะเหล็กก็ยังคงบุบเข้าไปอยู่ดี นับว่าอันตรายใช้ได้แล้ว คนปกติที่ไม่มีพลังวิเศษถ้าได้ลองโดนสักนัดก็น่าจะเข้าใจได้ถึงอานุภาพทำลายล้าง ไม่ถึงกับตายแต่ก็ยังคงเ็ปมากพอสมควร
"ข้าจะตั้งชื่อให้มันตามแบบฉบับของเลโอนาร์โดผู้นั้น เขาที่คิดจะสร้างปืนใหญ่ 30 กระบอก ต่อไปอุปกรณ์ที่สามารถะเิส่งวัตถุออกไปทำร้ายฝั่งตรงข้ามได้จะถูกเรียกว่า ปืน!"
และในมือของมิเนอร์วาตอนนี้ก็คือปืนกระบอกแรกของอาณาจักรแทนลายัส แต่มันยังเป็ปืนที่ไม่สมบูรณ์แบบมากนัก เนื่องจากต้นแบบที่ชื่อปืนใหญ่ 30 กระบอก คืออุปกรณ์สำหรับทำาขนาดใหญ่และการสร้างเลียนแบบขึ้นมาโดยใช้การลดประสิทธิภาพ ย่อมต้องเผยข้อด้อยมากมายออกมา จากการทดลองพบว่า ปืนทองเหลืองกระบอกนี้ถึงแม้จะมีพลังทำลายรุนแรง แต่ก็ไม่มากนัก การที่ยิงได้ทีละนัดแถมยังต้องคอยอัดดินปืนเป็ระยะหลังจากยิงออกไป ทำให้เสียเวลาเป็อย่างมาก ลูกะุที่แต่เดิมใช้เป็ลูกเหล็กกลมขนาดเล็ก ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้เป็ลูกตะกั่วแทน
สาเหตุเพราะหลอมขึ้นรูปง่ายกว่าเหล็ก ราคาถูก และมีน้ำหนักที่เหมาะสม อีกทั้งการหละกั่วออกมาในลักษณะปลายแหลม จะช่วยเพิ่มอำนาจเจาะทำลายล้างมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เกราะเหล็กที่แต่เดิมถูกลูกเหล็กอัดจนบุบยุบลงไป พื้นที่ใกล้ๆ กันเวลานี้กลับปรากฏลูกะุตะกั่วบี้แบนติดอยู่บนเกราะ ถึงจะเจาะไม่ทะลุเช่นกัน แต่เมื่อแงะเอาลูกะุออกจะเห็นความแตกต่าง ตรงที่ลูกตะกั่วปลายแหลมสามารถเจาะจนเกราะเป็รูได้ การทดลองมากมายยังคงดำเนินต่อไป การศึกษาย่อมไม่มีวันสิ้นสุด ตราบใดที่สิ่งมีชีวิตนั้นยังมีความอยากกระหายสงสัยในสิ่งที่ไม่เคยรู้ มิเนอร์วาเองก็เป็เช่นกัน
โลกแห่งการเรียนและทดลองได้แยกตัวเด็กหนุ่มออกจากสังคมรอบข้าง ถ้ามีคนมาเห็นเด็กหนุ่มหัวเราะคิกคักพูดคนเดียวขณะทดลองอะไรสักอย่างสำเร็จ หรือบ่นพึมพำใช้ความคิดขณะเจอปัญหา พวกมันล้วนต้องเพิ่มชื่อเรียกจากคนบ้า เป็นักทดลองสติฟั่นเฟือนเป็แน่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่จะทำให้เด็กหนุ่มเลิกล้มความตั้งใจ จาก 3 เดือนเป็ 4 เดือน และในวันหนึ่งมิเนอร์วาก็พักเื่การทดลองเอาไว้เนื่องจากไม่มีหัวข้อหรือประเด็นที่น่าสนใจให้ทดลองต่อ
ผลจากการทดลองหลายสิ่งใน่ที่ผ่านมา ทำให้เด็กหนุ่มสร้างปืนที่ทำมาจากกระบอกทองเหลืองได้ 3 กระบอก ในเมื่อยิงได้ทีละนัดมีจำนวนมากก็ยิงได้มาก เพียงแค่อัดดินประสิวเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า เมื่อถึงเวลาจะใช้ก็หยอดะุตะกั่วลงไป จากนั้นจึงเสียบสายชนวนแล้วจุดไฟ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามิเนอร์วาจะเลิกพัฒนาปืนต้นแบบนี้ให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น แต่เป็เพราะยังไม่มีไอเดียหรือแรงบันดาลใจมากระตุ้นจึงต้องรอคอยสิ่งที่จะมาจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ต่อไป
ในตอนนี้พืชพิเศษที่ถูกปลูกอยู่ในแปลงเกษตร ก็ได้เริ่มออกดอกมาสักพักแล้ว ในพื้นที่ทั้งหมด 3 แปลง มี 2 แปลงแรกที่ปลูกไว้โดยมีการแบ่งแยกติดป้ายบอกอย่างชัดเจน ว่าต้นไหนตัวผู้ ต้นไหนตัวเมีย การผสมพันธุ์ทดลองได้ให้เมล็ดพันธุ์จำนวนมากเป็ผลตอบแทน ส่วนแปลงสุดท้ายจะถูกแยกไว้เป็พิเศษคัดเอาเฉพาะต้นตัวเมียที่ไม่ผ่านการผสมพันธุ์จนเกิดเมล็ด และมีสุขภาพดีพร้อมทำดอกคุณภาพเกรดตำนาน ดอกที่ออกมาจับตัวกันเป็ช่อเล็กๆ ขนาดเท่ากำปั้นเด็ก
พวกมันส่งกลิ่นหอมคล้ายผลไม้สีเหลืองที่มักถูกเรียกขานว่ามะม่วงในทวีปใต้ ถ้ามองลึกเข้าไปจะเห็นหนวดที่คล้ายเกสรสีน้ำตาลหงิกงอมากมาย และลึกลงไปอีกจะเห็นตุ่มจำนวนมากที่คล้ายดอกเห็ดขนาดเล็กจำนวนมากสีน้ำนมขาวขุ่นขึ้นอยู่ทั่วช่อดอก การปลูกและเก็บเกี่ยวต้องใช้ความใส่ใจอย่างพิถีพิถัน
พืชพิเศษชนิดนี้ค่อนข้างอ่อนไหวและตายง่าย เมื่อเกิดสิ่งผิดปกติ พวกมันมักแสดงสัญญาณเตือนผ่านทางสีของใบที่เปลี่ยนไป แมลงและศัตรูทางธรรมชาติมากมายมักแวะเวียนมาหาอยู่เสมอ แต่นั่นย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับศิษย์ของแพทย์เทวะ เ้าของแก่นแห่งพืชพันธุ์ มีปัญหาย่อมมีทางแก้ปัญหา พืชชนิดนี้ถูกแอสคลีเพียสเรียกว่า 'วีด สายพันธุ์ก็อดโอ' เป็หนึ่งในพืชสมุนไพรที่ถูกเล่นแร่แปรธาตุ ผสมพันธุ์ข้ามสายไปมา จนได้สิ่งที่พึงพอใจจึงได้ตั้งชื่อสายพันธุ์ว่าก็อดโอ เพื่อสดุดีสรรเสริญพระนามของพระเ้าผู้ทรงฤทธิ์ สิ่งนี้ทำให้พระเ้าพึงพอใจอย่างมาก และให้สิ่งตอบแทนเป็ความรู้ด้านสมุนไพรที่สามารถชุบชีวิตดึงิญญาของผู้ที่ตายให้ฟื้นคืน
วีดมีสรรพคุณหลักช่วยให้เจริญอาหาร และรักษาโรคได้มากมาย ทุกส่วนของวีดล้วนมีประโยชน์ ราก ใบ ดอก ล้วนสามารถต้มกับน้ำร้อนใช้ดื่มกินหรือนำไปแปรรูปผสมอาหารได้ ใบและลำต้นมีความเหนียวที่ดีเหมาะแก่การนำไปทำเชือกหรือไม่ก็อาหารสัตว์ แต่ส่วนที่สำคัญที่สุดจริงๆ คือช่อดอก พวกมันมีสารมากมายที่เป็ประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์ จากการทดลองของแอสคลีเพียสในอดีตพบว่าช่อดอกที่บ่มแห้งดีแล้วสามารถนำมาสูบได้คล้ายใบยาสูบ หรือหลังจากได้ช่อดอกมาแล้ว หากนำไปรีดเอาน้ำยางสีเหลืองทองอำพันออกและนำไปตากแห้งในห้องมืด จะได้ตัวยาที่มีสรรพคุณหลักในการรักษา ส่วนช่อดอกที่ถูกตากในห้องมืด เมื่อแห้งดีแล้วต้องถูกนำไปบ่มในขวดโหลที่ปิดมิดชิด
วิธีการบ่มก็ไม่ยุ่งยากเพียงแต่ใช้เวลาค่อนข้างนาน เพียงต้องคอยเปิดขวดโหลระบายไอน้ำที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าทุกวัน วันละ 5 ถึง 10 นาที ติดต่อกันเป็เวลา1 ถึง 2 เดือน หรือจนกว่ากิ่งก้านบริเวณช่อดอกจะแห้งกรอบจึงจะถือเป็อันใช้ได้ ยังมีการสกัดเอาส่วนที่จับตัวกันคล้ายขุยของเกสร ในขณะที่ช่อดอกยังสดใหม่อีกเช่นกัน เรียกได้ว่ามีวิธีการมากมายในการใช้ประโยชน์จากต้นวีดนี้ แอสคลีเพียสยังเคยเล่าประวัติความเป็มาของต้นวีดนี้เอาไว้ว่า
พวกมันคงอยู่มาั้แ่สมัยโบราณกาล แต่ต้นวีดดั้งเดิมที่แพร่หลายอยู่ทั่วมหาทวีปแพนเจียนั้นไม่ได้มีฤทธิ์ทางตัวยาและสรรพคุณมากเท่ากับต้นวีดที่แอสคลีเพียสสร้างขึ้น มนุษย์ในภายหลังที่รู้จักวีด เมื่อครั้งได้สถาปนาอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาพวกมันก็ออกกฎตีตราว่าวีดเป็สิ่งผิดกฎหมาย ทั้งๆ ที่ภายในเงามืดก็เป็พวกมันนี่แหละที่ลักลอบปลูกแล้วขายให้คนในอาณาจักร
อีกทั้งช่อดอกที่พวกมันเอามาขายให้นั้นก็มาจากต้นที่ปลูกอย่างไม่ใส่ใจ โดยการเติมสารใส่สีรีดเอาตัวยาออกไปจนแทบหมด เหลือเพียงซากวีดแห้งอัดเป็ก้อนช่างไร้ค่า แต่กฎนั่นใช้ไม่ได้กับสถานที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์เช่นเขตเมืองหลวงชั้นนอกแห่งนี้ วีดมีปลูกอยู่ทั่วไปแต่ก็เป็วีดธรรมดาที่ไม่ได้มีฤทธิ์ทางตัวยาสูงเท่าสายพันธุ์ที่แอสคลีเพียสพัฒนาขึ้น มีต้นวีดจำนวน 4 ต้นที่ส่วนใบได้ถูกเล็มทิ้งไปนานแล้ว เหลือเพียงช่อดอก ที่รอการตัดเก็บเกี่ยวผลผลิต และด้วยความช่วยเหลือจากแอสคลีเพียสวีดที่สมควรใช้เวลาบ่มต่ออีกสองเดือน ก็เสร็จสิ้นกระบวนการบ่มเป็ที่เรียบร้อยภายในไม่กี่อึดใจ ช่อดอกแห้งเท่ากำปั้นเด็กหลายช่อถูกบรรจุไว้ในโหลขวดแก้วขนาดใหญ่ที่ปิดฝามิดชิด
"ปกติข้าจะใช้มันกับคนไข้ที่โตเป็ผู้ใหญ่แล้วเท่านั้น ไม่เคยแนะนำให้เด็กน้อยเช่นเ้าได้ใช้งาน แต่ในฐานะที่เ้าเป็ศิษย์ข้าอีกทั้งยังเป็ผู้ปลูกมันขึ้นมาเองกับมือ ย่อมสมควรต้องทดลองใช้เพื่อยืนยันในประสิทธิภาพ"
แอสคลีเพียสเอ่ยสอนศิษย์ถึงวิธีการใช้งานช่อดอกวีดในรูปแบบต่างๆ และวิธีที่ง่ายที่สุดคือการมวนพันลำสูบเหมือนบุหรี่ใบยาสูบทั่วไป
"ลองทดสอบดูสักครั้งแล้วเ้าจะได้รู้ว่าสายพันธุ์ก็อดโอนี้ มีฤทธิ์เป็ท่วงทำนองเช่นไรและสมควรใช้รักษามนุษย์แบบไหน"
เปลวไฟถูกจุดขึ้นทันทีที่ปลายมวนวีด ควันสีขาวล่องลอยส่งกลิ่นหอมเหมือนผลไม้ป่า พวกมันถูกสูบเข้าปอดลึก
"แค่กๆ ๆ...แค่ก"
กลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณเนื่องจากอาการสำลักควันของเด็กหนุ่ม แต่เพียงแค่ 3 ถึง 4 ครั้งร่างกายก็ถูกปรับให้ชินไปเองอย่างเป็ธรรมชาติ แอสคลีเพียสยังคงเล่าเกร็ดความรู้เพิ่มเติมของวีดต่อไปไม่ได้สนใจอาการสำลักควันของศิษย์
"อาณาเขตหมู่เกาะอันมากมาย มีมนุษย์กลุ่มเล็กกลุ่มน้อยรวมตัวกันเป็ชนเผ่าพื้นเมือง เมื่อถึงเวลาประกอบพิธีกรรมพวกมันมักจะถือเอาวีดเป็พืชศักดิ์สิทธิ์ที่เอาไว้ใช้ติดต่อกับเหล่าทวยเทพที่พวกมันนับถือ บางที่ก็ใช้ประกอบพิธีกรรมที่ต้องติดต่อกับิญญา อนิจจาพืชธรรมดาที่มีประโยชน์ใช้รักษาโรคและคลายความตึงเครียด พืชที่คอยปลอบประโลมจิตใจ โอบกอดปัญหาร่วมกัน กลับถูกมนุษย์โสมมผู้หลงมืดบอดในอำนาจนำมาใช้แสวงหาทรัพย์สมบัติส่วนตน ช่างน่าเสียดายนัก ผ่อนคลายสักพักเถอะศิษย์ข้า"
แอสคลีเพียสพูดไปพูดมาก็นึกถึงเื่ราวความไม่เป็ธรรมที่มันได้รับในปีนั้นก็เอ่ยอย่างปลงตกจมอยู่กับอดีตไปครู่หนึ่ง เมื่อจ้องมองลูกศิษย์ตนอีกครั้งก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวเราะให้กับสภาพของมิเนอร์วาในตอนนี้ ที่หรี่ตาสีแดงเยิ้มยกยิ้มมุมปาก
"พิเศษมากเลยใช่ไหมล่ะ ย่อมต้องเป็เช่นนั้น ฮ่าๆ ๆ ๆ ถ้าข้ามีกายเนื้อคงจะร่วมสนุกกับเ้าไปแล้ว"
"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อาจารย์พวกเราจะเอามันไปขาย จากนั้นค่อยนำเงินมาวิจัยพัฒนา ให้ก็อดโอช่อนี้บรรเลงบทเพลงของท่านจนเป็ที่รู้จักไปทั่วกรุงฮัลเฟนด์"
มิเนอร์วานั่งกับพื้นหญ้าและใช้ส่วนหลังพิงไปกับต้นไม้แถวนั้น ในสภาพตาลอยฉ่ำเยิ้ม ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีฮัมเสียงเพลงในลำคอ ภาพในสมองกำลังล่องลอยคิดเื่ต่างๆ ได้อย่างจดจ่อ ในบางครั้งการอนุมานยากๆ ก็ถูกยกขึ้นมาเป็ประเด็นในสมอง ถึงแม้จะตกอยู่ภายใต้การออกฤทธิ์ของตัวยาที่ถูกความร้อนระเหยนำพา แต่สติทั้งหมดยังคงเป็ปกติ ราวกับเด็กหนุ่มธรรมดา ผู้ได้พบเจอกับเื่ราวดีๆ ที่ทำให้ชีวิตมีแต่ความสุข
"อาจารย์ชีวิตคนเราพบเจอเื่ราวไม่เหมือนกัน ตัวข้าเป็แค่เด็กผู้หนึ่งจะสามารถดิ้นรนไปได้ไกลสักแค่ไหนกันเชียว ฮะๆ ๆ ๆ"
มิเนอร์วาที่อารมณ์ดี อยู่ๆ ก็เปิดประเด็นหดหู่น่าสงสาร แต่นั่นไม่ได้เป็เพราะเด็กหนุ่มหวาดกลัวต่ออนาคต เนื่องจากน้ำเสียงที่ถามออกมานั้นปราศจากซึ่งความวิตกกังวล เพียงแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยการปลงตก และผู้เป็อาจารย์เช่นแอสคลีเพียสย่อมรับรู้ได้ จึงเอ่ยเสียงขรึมสั่งสอนศิษย์
"เื่นั้นง่ายดายมาก คนที่ดูถูกตัวเอง ย่อมไม่อาจมองเห็นศักยภาพแห่งตน คนเช่นนั้นต่อให้แข็งแกร่งมากแค่ไหนสักวันหนึ่งก็ต้องเดินไปถึงทางตัน เพราะไม่อาจมองเห็นศักยภาพของตนจึงไม่อาจเห็นปลายทาง เมื่อถึงทางตันก็มิอาจรับรู้ถึงรสชาติแห่งการพัฒนา เมื่อไม่อาจพัฒนาเ้าก็จะกลับมาดูถูกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า มนุษย์นับถือในทวยเทพและผู้อื่นได้แต่ทำไมถึงไม่ยืดอกภาคภูมินับถือในตนเอง ในเมื่อแม้แต่ตัวของเ้าเองยังหมดสิ้นซึ่งศรัทธา ดูแคลนไม่เชื่อมั่นในตนเอง แล้วทวยเทพที่ไหนจะช่วยเ้าได้"
เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองฟ้า จมจ่อมอยู่กับภวังค์คำพูดของผู้เป็อาจารย์ ความน้อยเนื้อต่ำใจหายไปจนหมดสิ้นแทนที่มาด้วยอารมณ์ที่ลุกโชน จิติญญาเผาไหม้เต็มไปด้วยความฮึกเหิม จิตต่อสู้เปี่ยมล้นะเืฟ้าดิน ความยอมรับนับถือในตนเองแสดงตนกระจายทั่วโลกา
"ฮะๆ ๆ ๆ นั่นสินะ… ถ้าแม้แต่ตัวข้าเองยังไม่เชื่อมั่นในตัวเอง แล้วใครกันจะมาเชื่อมั่นในตัวข้า สู้ก็สู้สิกับอีแค่งานแลกเปลี่ยนประจำปีของมนุษย์ถึงสู้แพ้แล้วจะมีอะไรให้เสียใจ เหนืุ์แล้วอย่างไร ต่อให้ทวยเทพมาฉุดรั้ง ข้าก็จะทำลายมันให้สิ้น แม้แต่มวลมารหากขวางทางข้า ข้าก็จะผลาญมันด้วยไฟบรรลัยกัลป์"
"ใช่แล้วศิษย์ข้า แพ้ก็แค่สู้ใหม่ ขอแค่ไม่สิ้นชีพไปซะก่อนโอกาสแก้ตัวยังมีอีกเยอะ ผู้ชนะที่แท้จริงคือผู้ที่แพ้แล้วยังคงเดินต่อไปข้างหน้า ไม่หันหลังหนีปัญหา"
ราชันย์ัที่ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่เอ่ยเสริมให้กำลังใจศิษย์
"นั่นสินะ… ข้ารักพวกท่านมากจริงๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"
6K
