[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง

บทที่ 42 ความกังวล

เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงกลับมาถึงคฤหาสน์ พ่อเฒ่าอวิ๋นก็ทำอาหารเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งรอให้นางมากินด้วยกันอยู่

“ท่านพ่อ ข้าไม่คิดว่าท่านจะทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว” อวิ๋นซิ่วชิงวางกะหล่ำปลีไว้ข้าง ๆ แล้วนั่งลงร่วมโต๊ะกับผู้เป็นพ่อ

“เมื่อสถานการณ์ในบ้านเปลี่ยนไป และเจ้าเองก็อาจไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ตลอดเวลา ดังนั้นข้าก็ต้องทำอาหารด้วยตัวเอง”

พ่อเฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นซิ่วชิงที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม “ชิงเหนียง เจ้าไปเอากะหล่ำปลีมาจากไหน?”

“ป้าจ้าวให้ข้ามา” อวิ๋นซิ่วชิงตอบขณะกำลังกินอาหารโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

จู่ ๆ พ่อเฒ่าอวิ๋นก็วางตะเกียบลงแล้วขมวดคิ้ว “เจ้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้านมาหรือ?”

“ใช่ มีอะไรหรือ?” อวิ๋นซิ่วชิงเงยหน้าขึ้นมองพ่อเฒ่าอวิ๋นด้วยความสงสัย

จู่ ๆ พ่อเฒ่าอวิ๋นก็จำข่าวลือไร้สาระของชาวบ้านที่ได้ยินมาเมื่อวานนี้ได้ เขาไม่เคยเชื่ออยู่แล้วว่าลูกสาวของตัวเองจะทำอะไรต่ำทรามเช่นนั้น แต่ตอนนี้อวิ๋นซิ่วชิงไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านแล้ว ข่าวลือนั่นจะยิ่งถูกพูดถึงว่าเป็นเรื่องจริง!

เมื่อเห็นว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นไม่พูด อวิ๋นซิ่วชิงก็กลืนอาหารเข้าปากอย่างเร็ว “ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่ได้เป็นอะไร แต่ข้าแค่คิดว่าเจ้าไม่ควรไปบ้านของผู้ใหญ่บ้านอีก เจ้ายังไม่ได้ออกเรือน การไปบ้านอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายแถมยังมีครอบครัวแล้วมันจะไม่ส่งผลดีกับเจ้า”

พ่อเฒ่าอวิ๋นเตือนนาง เพราะเรื่องนี้ละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก

อวิ๋นซิ่วชิงเข้าใจความหมายของคำพูดพ่อตัวเองในทันที “ท่านพ่อ ท่านก็ได้ยินข่าวลือในหมู่บ้านมาใช่ไหม?”

พ่อเฒ่าอวิ๋นเหลือบมองลูกสาวและพยักหน้า

“แล้วท่านพ่อเชื่อข่าวนั่นหรือ?” อวิ๋นซิ่วชิงถามด้วยสีหน้าจริงจัง

พ่อเฒ่าอวิ๋นตอบพลางขมวดคิ้ว “พ่อไม่เชื่ออยู่แล้ว! เจ้าเป็นคนแบบไหน ทำไมพ่อจะไม่รู้ แต่คนในหมู่บ้านเขาเชื่อสนิทใจกันหมด แล้วก็นะชิงเหนียง เจ้าเองก็อายุยี่สิบเอ็ดปีเข้าไปแล้ว พ่อไม่อยากให้ข่าวลือต่ำช้าพรรค์นั้นทำลายชีวิตเจ้า”

“ท่านพ่อ วันนี้ข้าไปบ้านของผู้ใหญ่บ้านเพื่ออธิบายเรื่องข่าวลือนี้กับพวกเขาทั้งสอง ข้าเชื่อว่าผู้ใหญ่บ้านจะสามารถจัดการแก้ไขข่าวลือให้ข้าได้”

อวิ๋นซิ่วชิงรู้ว่าพ่อเป็นห่วงนางมาก ดังนั้นจึงจับมือเขาเพื่อปลอบโยน

พ่อเฒ่าอวิ๋นมองลูกสาวด้วยความตกใจ ไม่ได้เข้าใจการกระทำของอวิ๋นซิ่วชิง “อะไรนะ?! เจ้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้านเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจ้าไม่กลัวพวกเขาจะด่าว่าหรือไล่เจ้าออกมาหรือไง?”

อวิ๋นซิ่วชิงหัวเราะ “ท่านพ่อ ท่านคิดได้อย่างไรว่าพวกเขาจะไล่ข้าออกจากบ้าน ข้าเป็นคนซื่อสัตย์เสมอมา ทำไมข้าต้องกลัวด้วย อีกอย่างป้าจ้าวก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล นอกจากนี้ เมื่อข้าเข้าไปในบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ข้าก็พูดตามความจริงว่าพวกเขาทั้งสองก็ยังคงรักกันดี และหากข้าไม่บอกพวกเขาเกี่ยวกับข่าวลือนี้ ทั้งสองอาจจะมีปัญหากันได้”

พ่อเฒ่าอวิ๋นคิดตามที่อวิ๋นซิ่วชิงพูด มันก็สมเหตุสมผลจริง ๆ

ผู้ใหญ่บ้านแต่งงานกับป้าจ้าวมานานกว่าสิบปีกว่าจะมีลูก เคยมีคนยุแยงให้ผู้ใหญ่บ้านหย่ากับภรรยาหลายครั้ง ทว่าเขาก็ไม่ยอมหย่า เห็นได้ชัดว่าทั้งสองรักกันเพียงใด

อวิ๋นซิ่วชิงมอบจานและตะเกียบให้พ่อตัวเอง “ท่านพ่อไม่ต้องคิดมาก รีบกินข้าวเถอะ”

พ่อเฒ่าอวิ๋นพยักหน้าและพูดคุยกับอวิ๋นซิ่วชิงขณะกินอาหาร

หลังจากที่สองพ่อลูกรับประทานอาหารร่วมกัน อยู่ ๆ ฮูหยินอวิ๋นก็รีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้ว แม้จะไม่มีกลิ่นเหม็นอุจจาระใด ๆ บนร่างของฮูหยินอวิ๋น ทว่าภาพที่นางกับเฉียวฮุ่ยเคยนอนสลบบนกองอุจจาระมันยังติดตาหญิงสาวไม่หาย

ดังนั้นเมื่อเห็นแม่ของนาง อวิ๋นซิ่วชิงก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว จนกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ

“ตาเฒ่า รีบไปดูหมิงเซียวที อยู่ ๆ เขาก็ปวดท้องและนอนดิ้นทุรนทุรายที่พื้น!” นางรีบพุ่งตัวเข้ามาหาพ่อเฒ่าอวิ๋น

พ่อเฒ่าอวิ๋นขมวดคิ้ว แม้เขาจะเคยพูดว่าอวิ๋นหมิงเซียวสมควรได้รับกรรม แต่เมื่อได้ยินว่าลูกชายคนเดียวของตัวเองกำลังทรมาน เขาก็กังวลมาก

ชายชราเงยหน้ามองลูกสาวซึ่งยืนอยู่ที่ประตู ถ้าเขาไปดูหมิงเซียว ลูกสาวของตนจะรู้สึกอย่างไร?

อวิ๋นซิ่วชิงเห็นท่าทางกังวลใจของพ่อเฒ่าอวิ๋นก็ถอนหายใจเบา ๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อวิ๋นหมิงเซียวก็ยังเป็นลูกชายของพ่อเฒ่าอวิ๋นเช่นกัน

ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ ท่านไปดูเขาเถอะ”

**เฒ่าอวิ๋น แก้ไขเป็น พ่อเฒ่าอวิ๋น**

**นางอวิ๋น แก้ไขเป็น ฮูหยินอวิ๋น**