ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“ก็บอกอยู่นี่ไง ถ้าไม่บอกแกก็คงเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองไปแอบรักคนมีเ้าของอยู่ใช่ไหมล่ะ ถ้าเป็อย่างนี้ เราจะเอาไง” คราวนี้นางหันมาถามลูกสาวด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง
“แต่พี่เผด็จเขาไม่ได้รักต้องนี่คะ” ต้องรักบอกอย่างหมดหวัง เหตุการณ์ในวันนั้นที่เขาบอกตัดเยื่อใยมันยังจำฝังใจให้เธอไม่กล้าที่จะคิดเองเออเองอีกแล้ว
“ยังไม่ได้ลองอะไรเลย ถอดใจแล้ว”
“แม่นี่เชียร์จังเลยนะคะ” ต้องรักหรี่ตามองคนเป็แม่อย่างระแวง
“ก็เราชอบ แม่ก็ชอบตามนั่นแหละ อยากให้ลูกสาวของแม่มีความสุขเสียที แม่ผิดหรือไง” นางพูดพลางยกมือไปโยกศีรษะได้รูปของลูกสาว ที่ตอนนี้โตเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังเป็ห่วงไม่ต่างกับตอนเด็ก ๆ เลย
“ถูกต้องที่สุด รักมากที่สุดค่ะ” ต้องรักขยับเข้าไปกอดร่างอวบนิด ๆ ของคนเป็แม่อย่างรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นมากกว่าผู้ชายคนไหน ๆ อ้อ ยกเว้นพ่อผู้ล่วงลับไปคนหนึ่งนะ
ถึงวันนี้จะเป็วันหยุด แต่เผด็จก็ออกไปทำธุระเย็นถึงได้กลับบ้าน และพอมาถึงสิ่งที่ทำคือการเข้าไปหาลูกสาว ที่ตอนนี้นั่งเล่นของเล่นอยู่
“กลับมาแล้วครับ” เผด็จทักลูกสาวขณะทรุดตัวลงนั่งแล้วยกเด็กน้อยขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่
“สวัสดีค่ะ คุณพ่อเหนื่อยไหมคะ”
พอได้ยินคำถามนี้ เผด็จก็ต้องเปิดยิ้มกว้างทุกครั้ง ความเหน็ดเหนื่อยที่มีก็แทบจะหายเป็ปลิดทิ้ง “ไม่เลยครับ” เขาบอกก่อนจะหอมแก้มนุ่มนั่นอีกฟอดใหญ่ ก่อนสายตาเขาจะเหลือบไปเห็นตุ๊กตาหมีที่ดูไม่คุ้นตา “เอะ แล้วนี่คุณย่าซื้อให้ใหม่อีกแล้วเหรอ” ถามพลางหยิบขึ้นมาพลิกดูเผื่อตัวเองซื้อแล้วลืม
“ไม่ใช่ค่ะ น้าต้องซื้อให้ วันนี้เล่นกับน้าต้องสนุกมาก ๆ เลยค่ะ” เด็กน้อยบอกคนเป็พ่อด้วยแววตาเป็ประกายเต็มไปด้วยความสุข ซึ่งก็ทำเอาเผด็จถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว ก่อนเขาจะยิ้มและยกมือลูบศีรษะของลูกสาวแล้วถามหาคนเป็แม่
“คุณย่าอยู่ไหน”
“อยู่ในครัวค่ะ”
“เดี๋ยวพ่อมาเล่นด้วยนะ”
“ค่ะ” เด็กน้อยตอบโดยที่ไม่ได้สายตาจากการเล่นขายของกับพี่ตุ๊กตาหมีตัวใหม่
เผด็จลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัว เมื่อเห็นคนเป็แม่กำลังสาละวนกับการทำอาหารอยู่จึงเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำดื่มแล้วถาม
“ทำอะไรกินครับเย็นนี้”
“มีผัดผักใส่หมูให้ยัยหนู น้ำพริกปลาทูและแกงส้มน่ะ หรืออยากเปลี่ยนเมนู” คนเป็แม่หันมาถาม เพราะอยู่กันแค่นี้นางไม่ทำเยอะกว่านี้แน่นอน
“ไม่หรอกครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วเงียบไปใช้นิ้วไล้ขอบปากแก้วไปมาครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น “วันนี้ต้องมาที่บ้านเหรอครับ”
“ใช่ เข้ากันได้ดีเชียวกับยัยหนู”
เผด็จชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “เพราะสายสัมพันธ์ของความเป็ญาติกันมั้งครับ”
นางพรสุนีติ์ได้ยินอย่างนั้นถึงกับวางงานแล้วไปล้างมือ เดินมาทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับลูกชาย “ไม่หรอก เื่นั้นแม่คิดมากไปเอง วันนี้ได้คุยกับคุณรดาแล้ว ยัยต้องไม่ใช่น้องของแก” พูดมาถึงตรงนี้นางก็ละอายแก่ใจเหลือเกิน เมื่อกลางวันถ้านางรดานันท์ไม่เป็คนพูดเื่ของเผด็จกับต้องรักขึ้นมา ความคลางแคลงใจก็คงอยู่กับนางไปจนตาย
นางรดานันท์ยอมรับว่าสามีของนางพรสุนีติ์ไปเกาะแกะตัวเองจริง ตอนแรกคิดว่าแค่หยอกเล่นและเป็เพื่อนบ้านกันเลยไม่ได้คิดอะไร แต่นับวันยิ่งมากขึ้น นางรดานันท์จึงบอกสามีให้จัดการให้ และทางนั้นก็ยอมเลิกราแต่โดยดี และจากนั้นหลายเดือนผ่านไปนางรดานันท์ก็ท้องต้องรัก ซึ่งก็ทำให้นางพรสุนีติ์ที่เห็นสามีเกาะแกะเพื่อนบ้านแต่ไม่กล้าห้าม เพราะตัวเองต้องพึ่งพาเขาเลยคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะท้องลูกของสามีตัวเองหรือเปล่า จึงเอาเื่นี้ไปคุยกับลูกชาย
และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เผด็จค่อย ๆ ตีตัวออกหากจากต้องรัก สุดท้ายก็ต้องบอกตัดแบบไม่ให้เหลือเยื่อใย และไปคบกับผู้หญิงคนใหม่
“อย่างนั้นเหรอครับ” เผด็จตอบรับเสียงแ่ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินหัวใจเขามานานนับสิบปีก็ถูกปลดปล่อยแล้ว
“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกเสียใจ” นางพรสุนีติ์ที่ก้มหน้า จับมือตัวเองไว้จนแน่นบอกอย่างรู้สึกผิดมหันต์ ไม่คิดว่าการที่นางไม่กล้าพูดกล้าถามสามีออกไปให้รู้เื่ จะทำเกิดเื่เข้าใจผิดจนทำให้ลูกชายเป็ทุกข์
“ช่างมันเถอะครับ เื่มันผ่านไปแล้ว”
131K
