1 เดือนต่อมาหลังจากที่มิยู ลาออกจากการทำงาน ไรน์กับอากิ ว่างพร้อมกันจึงนัดกันไปดวลเกมที่ร้านเ้าประจำ ชื่อดังของเมืองบรรยากาศภายในร้านคึกคักไปด้วยเด็กๆและคนหนุ่มสาวที่รักการเล่นเกมรวมถึงพูดคุยกันกับเพื่อนในสังคมโซเชียลไรน์และอากินั่งดวลเกมด้วยกันเกมแล้วเกมเล่า ผลัดกันแพ้ชนะสร้างความสนุกสนานเฮฮาระหว่างเพื่อนที่นานๆได้เจอกันที เพราะต่างคนก็ต่างทำงานมีเพียงเจอหน้าทักทายกันบาง่เวลาเท่านั้น
การดวลยิ่งสนุกมากยิ่งขึ้น ทำให้เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนท้องฟ้าพลันอับแสง ความมืดมิดเข้ามาแทนที่ความมืดที่เกิดขึ้นจะไม่น่ากลัวเท่าไร หากไม่มีพายุและเกิดไฟฟ้าดับ ทั่วพื้นที่จะได้เห็นหน้ากันลางๆเมื่อครั้งที่เกิดฟ้าแลบเท่านั้น
ปรากฏการณ์ธรรมชาตินี้ทำให้ไรน์และอากิ ติดอยู่ที่ร้านเกมกลับบ้านยังไม่ได้เพราะพายุโหมกระหน่ำรุนแรงเหลือเกิน ซึ่งเมื่อพายุเริ่มตั้งเค้าใหม่ๆอากิได้ส่งข้อความมาบอกไอว่าเขากำลังทำอะไร อยู่ที่ไหนและกำลังเจอกับอะไรบ้างตามปกติ ไอเองก็ส่งข้อความตอบกลับไปให้อากิดูแลตัวเองด้วยเช่นกันสองคนส่งข้อความคุยกันสักพักถึงความเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติที่เกิดขึ้น
“แกว่าไอน่ารักไหมวะ” จู่ๆไรน์ก็พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคู่สนธนาที่เงียบมาได้สักประมาณ10 นาที
คำถามนั้นของไรน์ทำให้อากิหันควับมามองหน้าไรน์อย่างรวดเร็วแต่ไม่มีคำตอบไดๆออกจากปากของอากิ ตอนนั้นไรน์ก็ยังสงสัยกับสีหน้านั้นแต่ด้วยความที่ไรน์ได้รับคำยืนยันจากรินที่บอกว่า อากิ คงไม่คิดอะไรกับไอ จึงค่อนข้างมั่นใจว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเพื่อนที่สำคัญการที่ไรน์ถามแต่อากิไม่ตอบอะไรก็ยิ่งยืนยันความคิดของไรน์ว่าคำที่รินบอกเป็ความจริง
แต่หากถ้าไรน์ไม่สนใจเื่ของไอมากเกินไปและลองสังเกตสีหน้าและอาการของเพื่อนรักให้ดีๆไรน์ก็จะพบว่า ตอนนี้อากิกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก สีหน้าของเขามีความเครียดปนความกังวลใจให้เห็นได้อย่างชัดเจนแต่ในระหว่างนั้นความมืดอาจจะทำให้ไรน์พลาดจุดนี้ไป
“ถ้ามีโอกาสได้ทำงานด้วยกันอีกครั้งคราวนี้เราจะไม่ยอมปล่อยให้ไออยู่รับงานคนเดียวอีกอย่างเด็ดขาด” ไรน์พูดต่อ
จริงๆแล้ว ในใจไรน์ตอนนั้นเขาคิดเพียงแต่ว่าอยากทำอะไรในส่วนที่ตัวเองได้ละเลยไปโดยที่ไม่ทันได้ส่องลึกลงไปในจิตใจของเพื่อน
แต่ทว่า อากิกลับมีความรู้สึกที่ลุ่มลึกกว่ามากเขารับรู้ได้ในทันทีว่าเพื่อนรักกำลังรู้สึกอย่างไร ตอนนั้นเขาครุ่นคิดหนักว่าจะทำอย่างไรกับเื่นี้ดี เื่มันคงจะง่ายขึ้นถ้าอากิเปิดเผยความรู้สึกจริงๆของตนเองให้เพื่อนรักฟัง แต่เขากลับไม่ยอมปริปากในใจคิดเอาไว้แค่ว่า เขาจะยอมเป็ฝ่ายถอยเพื่อเพื่อน หรือ เดินตามความรู้สึกของตนเองต่อไปอีกทั้งเขาเองก็คิดว่า ไรน์ไม่น่าจะรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรกับไอคำตอบเพียงคำเดียวที่อากิตอบไรน์ มีเพียงแค่คำว่า “ อืม” เบาๆที่อาจจะเบามากจนกลืนลงไปกับเสียงลมและฝนที่กำลังกระหน่ำถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย.....