ตอนที่ 16
ใครจะไปคิดว่าสิ่งที่เป็เพียงแค่จิตนาการของมนุษย์ธรรมดาจะมีความคล้ายคลึงกับสิ่งที่หลิงหรงได้เห็นขนาดนี้ แม้อสรพิษที่นางเห็นจะยังไม่ถึงขั้นกลายเป็ัเต็มตัวหากแต่ว่ามันก็เหมือนัในแบบต้นตำหรับของคนจีนในโลกก่อนของหลิงหรงเอามากๆ อสรพิษเขาแดงที่หลิงหรงเห็นนั้นมีลำตัวที่ยาวและใหญ่เกือบเต็มโถงกว้างภายในถ้ำเลยที่เดียวมันมีทั้งเขาที่งอกออกมาบนหัวมีหนวดเส้นยาวอีกทั้งยังมีแผงหลังที่แหลมคมอีกด้วย
หากมันจะแตกต่างจากัจริงๆก็ตรงที่มันยังไม่มีขางอกออกมาและเขาที่มีก็ยังไม่แตกหน่อเป็หลายแฉกเช่นัที่หลิงหรงเคยเห็นในภาพวาดหรือภาพยนตร์ในโลกก่อนนั่นเอง แต่เพียงเท่านี้ก็สามารถยืนยันได้แล้วว่าจิตนาการของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุดและเหนือจะหากคำมาอธิบายได้เลย และยังมีสิ่งที่ยืนยันได้ว่าความคิดของหลิงหรงเป็จริงดังนั้นก็คือสิ่งที่หลิงน้อยได้บอกแก่นางนั่นเอง
“นายหญิง อสรพิษตัวนี้อีกไม่นานมันก็จะกลายเป็ัได้แล้วรอเพียงเขามันแตกหน่อและมีขางอกออกมามันก็จะการเป็ัอย่างสมบูรณ์ในทันที”
“แล้วเหตุใดมันถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน มิใช่ว่าสัตว์อสูรที่จะทำการตัดผ่านเขตแดนจำเป็ต้องจำศีลอยู่มิใช่หรือ?”
“มันก็ควรเป็เช่นที่ท่านกล่าวเพียงแต่ข้าคิดว่ามันคงมีบางอย่างไปกระตุ้นมันให้ตื่นขึ้นมามากกว่า ท่านคงต้องเลือกแล้วละว่าจะสังหารมันหรือว่าจะปล่อยมันไป…”หลิงน้อยเอ่ยถามขึ้นก่อนจะเงียบรอคำตอบจากหลิงหรง
“…อือ ข้าอยากรู้ว่าหากเราปล่อยมันไปจะมั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะไม่ไปทำร้ายใคร แล้วหากวันหนึ่งมันเกิดกลายเป็ัอย่างสมบูรณ์จะเกิดอะไรขึ้น?”หลิงหรงเอ่ยถามความจากหลิงน้อยอย่างสงสัย เนื่องด้วยตัวของหลิงหรงเองก็หาได้อยากเบียดเบียนผู้ใดต่อให้เป็คนหรือสัตว์หากพวกมันไม่ได้ทำร้ายนางก่อน เพราะอย่างไรแล้วไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ล้วนแล้วแต่มีชีวิตและความรู้สึกทั้งนั้น
“หากท่านปล่อยมันไปโดยมิทำสิ่งใดข้าเองก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นบ้างหากมันออกไปด้านนอก แล้วหากท่านสงสัยเื่หากมันกลายเป็ัได้แล้วจะเกิดสิ่งใดขึ้นนั้นท่านมิต้องกังวล สัตว์อสูรที่สามารถตัดผ่านเขตแดนได้นั้นมิสามัญพวกมันจะมิสามารถอยู่ยังดินแดนแห่งนี้ได้อีกต่อไป โดยเฉพาะหากเป็เผ่าัด้วยแล้วจึงมิต้องกังวลเพราะหากมันสามารถกลายเป็ัได้มันก็จะไปจุติใหม่ยังแดน์มิสามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป”หลิงน้อยเว้นวรรคอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ
“ท่านมิเคยสงสัยหรือว่าเหตุใดคนของทั้งในโลกเก่าของท่านและโลกนี้มิเคยเห็นัหรือหงส์เพลิงตัวเป็ๆสักครั้ง เหตุใดสัตว์อสูรเหล่านี้จึงถูกเคารพบูชาเรียกขานว่าสัตว์เทพ นั่นก็เพราะทุกที่ ทุกภพหรือทุกมิติล้วนมีกฎของมัน โลกเก่าของท่านนั้นถูกสร้างขึ้นมาให้มนุษย์นั้นไร้พลังแต่ก็แลกมาด้วยความสะดวกสบายของสิ่งที่เรียกว่าเทคโนโลยี โลกนี้เองก็เช่นกันมันถูกกำหนดและจำกัดความสามารถของคนที่เกิดบนโลกนี้ไว้แล้วว่าสามารถทำสิ่งใดได้บ้าง การที่มีพลังอำนาจเหนือกฎเกณฑ์ย่อมถูกจัดสรรให้ไปอยู่ยังที่ที่เหมาะสม เ้านี่เองก็เช่นกันเมื่อมันสามารถกลายเป็ัได้มันก็จะถูกส่งไปยังดินแดนที่เรียกกันว่าดินแดนของเทพและเซียนนั่นเอง….”
“อือ ข้าเข้าใจแล้ว ว่าแต่เ้าเองก็รู้เื่หลายเื่เหมือนกันนะเนี่ย ข้าอยากรู้จริงๆเลยว่าใครเป็ผู้ที่สร้างเ้าขึ้นมาและข้าไม่คิดว่าจะเป็ท่านตาที่ให้เ้ากับข้ามาแน่นอน เ้ามันช่างมีความลับมากมายยิ่งนักหลิงน้อย”หลิงหรงเอ่ยกับหลิงน้อยในความคิดหากแต่สายตากลับหรี่ลงมองขลุ่ยหยกในมือของตนอย่างคับข้องใจ
“……”และความเงียบอีกแล้วที่หลิงหรงได้กลับมาเป็คำตอบเมื่อถามเื่เกี่ยวกับความเป็มาของหลิงน้อย
“เฮ้อ…ช่างมันเถอะ เ้าจะมีสิ่งใดปิดบังข้าก็ชั่งเ้าเถอะขอเพียงเ้าไม่คิดหักหลังข้าก็พอ…”หลิงหรงเอ่ยอย่างหน่ายใจและคำตอบที่ได้ก็เป็ดังที่นางได้ยินเสมอมา
“ต่อให้คนทั้งโลกหักหลังทรยศท่าน แต่ข้าผู้นี้มิเคยแม้แต่จะคิดที่จะทรยศท่านแน่นอนและต่อให้ท่านไม่เหลือใครท่านก็จะมีข้าอยู่ข้างกายมิไปไหนต่อให้ท่านจะเห็นหรือไม่เห็นข้าก็ตามเ้าค่ะ นายหญิงเพียงหนึ่งเดียวของข้า…..”
“เอาล่ะชั่งมันเถอะ เรามาสนใจเื่ตรงหน้ากันดีกว่า หลิงน้อยเ้ามีความคิดเห็นเช่นไรบ้างข้าควรจะทำอย่างไรดีกับเ้านี่”และแล้วหลิงหรงก็กลับมาให้ความสนใจแก่อสรพิษเขาแดงอีกครั้ง
“ในความคิดเห็นของข้า ข้าว่าท่านควรที่จะส่งเสริมให้มันกลายเป็ัเร็วนะเ้าคะ เพราะถ้าท่านทำได้กายหยาบของมันที่ทิ้งไว้นั้นจะเป็ประโยชน์แก่ท่านเป็อย่างมาก เขาของัสามารถนำมาหลอมเป็ยาอายุวัฒนะได้ เกร็ด กงเล็บ กระดูกของมันท่านสามารถนำมาทำอาวุธได้ ดวงตาของมันท่านสามารถเอามาหลอมเข้ากับดวงตาของท่านได้มันจะสามารถทำให้ท่านได้ความสามารถของมันบางอย่างมาด้วย โลหิตของมันสามารถทำให้ท่านมีร่างกายที่แข็งแกร่งทนทานและสิ่งสุดท้ายคือหัวใจของมันสามารถหลอมเป็โอสถคืนชีพคนตายได้อีกด้วย”
“อ่า เหตุใดมันถึงทรงคุณค่าเช่นนี้กันเล่า นับว่าข้าเจอขุมทรัพย์แล้ว…”หลิงหรงเอ่ยออกมาอีกทั้งในตายังมีประความตื่นเต้นอีกด้วย
“ท่านอย่าพึ่งดีใจไปเลยนายหญิง เพราะสิ่งที่ข้ากล่าวมาทั้งหมดนั้นเ้าตัวจะต้องยินยอมให้ท่านใช้ประโยชน์จากกายหยาบของมันด้วย มิฉะนั้นแล้วเมื่อมันทิ้งร่างเพื่อไปจุติกายหยาบของมันจะกลายเป็หินทันทีและนี่ก็เป็เหตุผลที่ไม่มีมนุษย์คนใดได้พบเห็นพวกมันหรือใช้ประโยชน์จากร่างที่พวกมันสละไปแล้วได้ เหตุนี้จึงทำให้มันเป็เพียงตำนานที่ผู้คนเล่ากันต่อๆมาอย่างไรเล่า และที่ดินแดนแห่งนี้เห็นว่ามีัตัวแรกและตัวเดียวที่มีผู้คนพบเห็นและกลายเป็ตำนานเทพั ก็คงเป็จินหลงเทพัทองที่เป็สัญลักษณ์ของแคว้นหลงซานนี้กระมั่งเ้าคะ”
“อ่า เ้านี่รู้เยอะจริงๆนะ ไหนว่าไม่ค่อยรู้เื่ภายนอกมิติอย่างไรเล่า จากที่ข้าได้อยู่กับเ้ามาหลายปีข้าว่าเ้าอาจจะมีความรู้มากกว่าสองจิ้งจอกขาวดำเสียอีกนะหลิงน้อย ช่างเถอะ ว่าแต่ข้าจะทำเช่นไรถึงจะสามารถทำให้มันยินยอมยกร่างของมันให้ข้ากันนะ?”
“ท่านเพียงแค่ใช้ข้าก็พอเ้าค่ะ”
“ก็จริงเพียงใช้เ้าสินะ เช่นนั้นมาเริ่มบรรเลงกันเถอะหลิงน้อย”หลิงหรงกล่าวจบนางก็นำขลุ่ยหยกอันเล็กยกขึ้นใกล้ๆกับริมฝีปากบางก่อนจะเป่าเพื่อบรรเลงบทเพลงลวงฝันซึ่งเป็หนึ่งในสามบทเพลงที่หลิงหรงได้เรียนรู้
ปี่ ปี้~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~
~~~~~~~
เสียงของบทเพลงลวงฝันที่อยู่ในท่วงทำนองชวนให้เคลิบเคลิ้มผ่อนคลายและชวนง่วงหง่าวหาวนอนดังออกมาจากทางที่หลิงหรงอยู่ส่งไปยังโสตประสาทของอสรพิษเขาแดงที่นอนขดอยู่ภายในถ้ำ ซึ่งการบรรเลงเพลงของหลิงหรงนั้นแม้จะทำให้อสรพิษด้านในรับรู้ว่ามีคนบุกรุกที่ของตนแต่มันก็มิอาจจะต่อต้านฤทธิ์เดชของท่วงทำนองชวนฝันนี้ไม่ได้ และในที่สุดเมื่อหลิงหรงเป่าขลุ่ยไปได้เพียงครึ่งบทเพลงอสรพิษเขาแดงตัวใหญ่ยาวน่าหวาดหวั่นก็เข้าสู่ห่วงนิทราโดยมิอาจฝืนตนเอาไว้ได้ในที่สุด
ฟี่่ ฟี่่~~~~~~~
“ในที่สุดมันก็หลับเสียที ข้านึกว่ามันจะนานกว่านี้เสียอีก”หลิงหรงลดขลุ่ยลงแล้วหยุดเป่าเมื่อเห็นว่างเ้าตัวที่ตน้าให้หลับนั้นเข้าสู่ห่วงนิทราไปแล้ว
“มิใช่เื่ยากนักหรอกเ้าค่ะนายหญิง เพราะยามนี้ระดับของท่านก็มิได้อ่อนด้อยจึงทำให้ผลของมันมีฤทธิ์มากเป็เท่าทวีจากที่ท่านเคยฝึกมา”เมื่อหลิงหรงได้ยินหลิงน้อยเอ่ยขึ้นก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
“ว่าแต่เราต้องทำเช่นไรต่อไป?”
“ท่านก็เข้ามาในมิติของเราก่อนเพื่อความปลอดภัยของร่างกายของท่าน แล้วข้าจะส่งจิตของท่านเข้าไปในห่วงแห่งความฝันของเ้างูนั่นเองเ้าค่ะ”
“อือ ข้าเข้าใจแล้ว”
วาร์ป~~~~
เมื่อหลิงหรงเข้ามาภายในมิติของตนแล้วนางก็เดินไปยังต้นไม้ใหญ่หน้ากระท่อมของตนเพื่อนั่งทำสมาธิทันทีก่อนที่หลิงน้อยจะทำการส่งดวงจิตของหลิงหรงเข้าไปหาอสรพิษเขาแดงตัวนั้นในฝันของมัน
ฟูบ ฟู่ ฉึก ตู้ม~~~
เพียงแค่ดวงจิตของหลิงหรงปรากฏตัวภายในห่วงของความฝันของอสรพิษเขาแดง เมื่อมันเห็นนางมันก็พุ่งเข้าโจมตีหลิงหรงทันที เพียงแต่ว่าในห่วงของความฝันนี้ต่อให้เป็ของมันแต่มันก็ไม่สามารถทำอันตรายใดๆแก่หลิงหรงได้เลย ซึ่งมันเป็ผลมาจากความสามารถของหลิงน้อยนั่นเองด้วยคำที่ว่าผู้สร้างเป็นายและนายของผู้สร้างอย่างหลิงหรงจะได้รับอันตรายได้อย่างไรจริงไหม?
“เ้ามนุษย์โสโครกเ้าทำสิ่งใดกับข้าเหตุใดข้าถึงโจมตีเ้าไม่ได้”อสรพิษเขาแดงที่โดนแรงสะท้อนกระเด็นออกห่างจากหลิงหรงไกลกว่าครึ่งลี้(1=500เมตร)เมื่อมันตั้งตัวได้มันก็ะโใส่หลิงหรงทันทีแต่มันก็ไม่ได้โจมตีนางอีกเพราะมันนั้นฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็อะไร
“หือ? หลิงน้อยในที่นี้ข้าจะสั่งสิ่งใดก็ได้ใช่หรือไม่?”หลิงหรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามหลิงน้อยขึ้น
“เ้าค่ะนายหญิง ที่นี่ท่านใหญ่ที่สุด…”
“ดี…กดทับ”หลิงหรงเอ่ยออกมาเพียงคำเดียวด้วยความพอใจ แล้วจึงจับจ้องไปที่งูั์ตรงหน้าของตนและเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ตู้ม!!! อัก!
เพียงสิ้นคำสั่งของหลิงหรงร่างทั้งร่างของเ้างูตรงหน้าของนางก็ทรุดตัวลงไปนอนราบกับพื้นพร้อมทั้งกระอักเืออกมา อีกทั้งร่างกายที่เคยเป็งูตัวใหญ่ก็ค่อยๆหดลงจนกระทั้งร่างนั้นกลายเป็มนุษย์แต่ก็ยังมีบางส่วนที่บ่งบอกได้ว่านี่ไม่ใช่มนุษย์จริงๆก็คือเขาเล็กๆบนศีรษะนั่นเอง
ร่างมนุษย์ผู้ชายมีเขาอันเล็กเรือนผมสีแดงเพลิงผิวขาวเนียนราวกับผิวเด็กสวมอาภรณ์เพียงท่อนล่างเท่านั้นได้ปรากฏต่อสายตาของหลิงหรงอย่างชัดเจนและชายคนนั้นคืออสรพิษเขาแดงร่างมนุษย์นั่นเอง ซึ่งมีส่วนหนึ่งที่ทำให้หลิงหรงอิจฉาบุรุษตรงหน้าเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเต็มๆตาคือดวงหน้าที่งดงามราวกับอิสตรีของมันนั่นเอง…..
“แค่กๆๆ เ้า! เ้า้าสิ่งใดจากข้า?!”ชายมีเขาที่นอนราบไปกับพื้นสำลักเืออกมาแล้วเอ่ยถามหลิงหรงด้วยความยากลำบากเล็กน้อยเพราะมันยังคงรู้สึกถึงแรงกดทับอันมหาสารที่กดข่มร่างกายของมันอยู่นั่นเอง เมื่อไม่อาจสู้ได้ก็ได้แต่ถามถึงความ้าของอีกฝ่ายเท่านั้น
“นายหญิงข้าว่าท่านคลายแรงกดทับก่อนดีกว่าหรือไม่ เพราะท่านพึ่งเคยออกคำสั่งและบวกกับแรงอารมณ์ของท่านมันทำให้แรงกดทับที่กดข่มมันอยู่หนักหนานัก มันอาจจะตายได้นะเ้าคะ”หลิงน้อยเอ่ยเตือนหลิงหรงเพราะเ้าขลุ่ยน้อยกลัวว่าเ้างูมันจะทดทนไม่ไว้แล้วสิ้นใจตายไปเสียก่อน
“อะ อือ ใครใช้ให้มันเรียกข้าว่ามนุษย์โสโครกกัน มันน่าจะจับมาแล่ทำเนื้องูแดดเดียวนัก ดีนะข้าไม่นิยมของแปลกพวกนี้….”หลิงหรงเมื่อรู้ว่าตนอาจจะเผลอสังหารขุมทรัพย์ตรงหน้าไปก็เอ่ยด้วยท่าทีขึงขังติดไม่พอใจเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดเล็กน้อยของตัวเองและยกเลิกคำสั่งนั้นทันที
“คลาย…เอาล่ะในเมื่อเ้าถามข้าว่าข้า้าสิ่งใดจากเ้าข้าก็จะตอบตรงๆแล้วกันนะ ข้า้าร่างกายของเ้า…”หลิงหรงตอบในสิ่งที่ตน้าโดยมิได้คิดสิ่งใดมากนัก แต่ผิดกับสัตว์อสูรในร่างมนุษย์ตรงหน้าของนางที่พอได้ยินก็ตาโตขึ้นและตอบกลับหลิงหรงทันที ซึ่งคำตอบที่นางได้กลับมาทำให้ถึงกลับอึ่งไปเลยทีเดียว
“ข้ามินิยมสมสู่กับมนุษย์หรอกนะ อีกทั้งแม้ว่าเ้าจะเป็บุรุษที่หล่อเหล่าอยู่บ้างข้าก็มิอาจทำใจได้ แต่ในเมื่อข้าเองก็มิอาจขัดขืนเ้าได้อยู่แล้วก็ทำตามที่เ้า้าเถอะข้าจะถือว่าทำทานให้มนุษย์ผู้อาภัพเช่นเ้าที่ทั้งที่หน้าตาก็ดีแต่กลับมีรสนิยมชมชอบทำอย่างว่ากับสัตว์…มาสิข้าพร้อมแล้ว”ว่าจบอสรพิษหนุ่มที่อายุไม่หนุ่มแล้วก็นอนราบไปกับพื้นอีกครั้งพร้อมกับหลับตาอย่างยอมรับชะตากรรม
หลิงหรงที่หลังจากได้ฟังสิ่งที่บุรุษตรงหน้าตนเอ่ยออกมาและท่าทีนอนรอด้วยความจำยอมนั้นก็ทำให้นางไม่รู้จะโกรธคำพูดตรงไหนก่อนดี และยังมีความรู้สึกว่าสัตว์อสูรร่างมนุษย์ตรงหน้าของตนนั้นใช้ชีวิตมาอย่างไรกันเหตุใดถึงได้มีความคิดเช่นนี้ อีกทั้งหากว่าคิดว่านางเป็บุรุษแล้วเหตุใดยังยอมอีกมิใช่ว่าที่นี่เื่รักเพศเดียวกันมิเป็ที่ยอมรับหรอกหรือ?….
“ฮึ่ม….เ้าเลิกพูดจาและคิดเื่ไร้สาระและไร้ยางอายพันนั่นเถอะ ข้าล่ะอยากรู้จริงๆเลยว่าเ้าเอาความมั่นใจในตัวเองมาจากไหนที่ข้าอยากจะทำเื่เช่นนั้นกับเ้า และที่ข้าบอกว่า้าร่างกายของเ้าคือร่างกายของเ้าที่สามารถตัดผ่านเขตแดนกลายเป็ัเพลิงแล้วต่างหาก มิใช่้ามาทำเื่ต่ำๆเช่นนั้น”หลิงหรงเอ่ยอย่างใจเย็นแต่เสียงที่ใช้นั้นก็เรียบจนน่าหวาดหวั่นเช่นกัน
ฟึบ
“อ้าว? เช่นนั้นหรือ ข้าก็คิดว่าเ้าจะเป็เหมือนมนุษย์คนอื่นๆเสียอีกเมื่อได้เห็นร่างมนุษย์ของข้า เ้าพวกนั้นเมื่อมันได้เห็นข้าในร่างนี้ยามใดก็ล้วนแล้วแต่้าข้าไปบำเรอพวกมันทั้งนั้นทั้งๆที่มันก็รู้อยู่แก่ใจว่าของเป็บุรุษหาใช่สตรี…”อสรพิษหนุ่มเมื่อได้ยินที่หลิงหรงเอ่ยมันก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ทุกไม่ร้อนใดๆทั้งสิ้น
“ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเ้าไปเจอสิ่งใดมา แต่ข้าหาได้เป็อย่างเช่นที่เ้าคิดและอีกอย่างข้าก็เป็สตรีมิใช่บุรุษเช่นที่เ้าคิดต่อให้หน้าข้าจะเหมือนบุรุษมากไปก็เถอะ ข้าไม่คิดเลยว่าขนาดเ้าที่เป็สัตว์อสูรระดับสูงยังแยกแยะไม่ออก นี่ข้าควรจะดีใจหรือเสียใจดี? เฮ้อ….”
“…..?!”
“อะไร? นี่เ้าทำหน้าเช่นนั้นมิเชื่อข้ารึ ที่เ้ายังมีดวงหน้าที่งดงานกว่าสตรีเสียอีกแล้วเหตุใดข้าจะมีหน้าที่เหมือนบุรุษมิได้ เอาล่ะช่างเรืองหน้าตาและเพศของข้าเถอะ เอาเป็ว่าข้ามีข้อเสนอให้กับเ้า ข้าจะทำให้เ้ากลายเป็ัเพลิงแลกกับกายหยาบของเ้าที่เ้าจะละทิ้งมัน เป็อย่างไรสนใจหรือไม่?”หลิงหรงไม่อยากเสียเวลามากเพราะการใช้มิติสร้างฝันเช่นนี้มันกินพลังของนางเช่นกันแม้ไม่มากแต่ก็ไม่เสี่ยงดีกว่าจึงรีบเข้าประเด็นทันที
“หากเ้าเป็สตรีจริงๆก็นับว่าเ้าเป็สตรีที่ตายด้านนัก ทั้งๆที่เห็นบุรุษเปลือยท่อนบนแม้หน้าข้าจะงามเ้าก็ควรจะมีท่าทีเขินอายมั่งนะ นับว่าข้าพบเจอของแปลกเข้าแล้วสินะ?”อสรพิษหนุ่มก็ยังมิสนใจสิ่งที่หลิงหรงถามหากแต่ยังสนแต่เื่ไม่เป็เื่อยู่อีก
“…..”
“อือ ดูๆไปแล้วเ้าก็น่าจะอายุมิเกินสิบหกสิบเจ็ด แต่สำหรับมนุษย์วัยนี้คงออกเรือนแล้วสินะมิน่าถึงมิเขินอายคงเห็นจนชินตาแล้วกระมัง แต่ข้าก็อดสงสารสามีเ้าเหมือนกันนะที่ต้องมีภรรยาเช่นเ้าที่ดูแล้วคงจะไร้ซึ่งอารมณ์น่าดู หากเ้า้าวิธีให้สามีรักสามีหลงข้ายินดีสอนเ้าได้นะถึงจะเห็นข้าเช่นนี้แต่ข้าก็อยู่มาเกือบๆสามพันปีได้แล้วกระมังเ้าสนจะ…อัก!…”
ในที่สุดหลังจากหลิงหรงที่ยืนฟังมานานในที่สุดเส้นของความอดทนของนางก็หมดลงและมันได้ขาดผึ่งไม่มีชิ้นดี ก่อนที่อสรพิษหนุ่มแต่อายุอานามปาเข้าไปสามพันปีจะได้พ้นคำพูดที่บาดหูคนฟังเช่นหลิงหรงไปมากกว่านี้มันก็ได้รับฝ่าเท้าของหลิงหรงเข้าไปเต็มรักก่อนจะตามมาด้วยเสียงของการถูกกระทืบแต่ฝ่ายเดียวของอสรพิษหนุ่มนานนับสองเค่อ(30นาที)
แฮ่กๆๆๆๆ
“ฮึย เ้ามันน่านัก อายุอานามก็มากหลายพันปีสมองกลับมีแต่เื่อย่างว่าและเื่ไร้สาระ สมควรแล้ว สมควรจริงๆ นี่ถ้าข้าไม่เหนื่อยนะเ้าจะต้องเจอหนักกว่านี้แน่ และอีกอย่างข้ายังไม่มีสามี!…ชิ มันช่างหน้าหงุดหงิดยิ่งนัก นี่ข้ากำลังเจอสิ่งใดอยู่นี่ข้าคิดผิดหรือคิดถูกกัน ข้าน่าจะสังหารเ้าไปเสียจะได้ไม่ต้องมาฟังเื่ราวปัญญาอ่อนเช่นนี้…”หลังหลิงหรงได้ระบายอารมณ์หงุดหงิดบนร่างกายของอสรพิษหนุ่มโดยการกระทืบไม่ยั้งพอเหนื่อยนางก็เลิกทำแล้วเอ่ยขึ้น
แต่หากถามว่าอสรพิษถูกกระทำนานเช่นนี้แล้วมิช้ำตายแล้วหรือตอบได้เลยว่าไม่ เพราะด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งเกือบเทียบเท่าความแข็งแกร่งของัแล้วมันคงไม่ะเืต่อมันมากนัก และอีกอย่างที่หลิงหรงกระทืบมันไปนางก็หาได้ใช้พลังในกายไม่แต่ใช้กำลังกายล้วนๆจึงทำให้นางเหนื่อยไปเองแล้วมันก็ไม่ได้เป็อันใดมากด้วยมีเพียงรอยฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น แต่หากหลิงหรง้าทำให้มันาเ็หนักจริงนางก็ทำได้แต่ที่ทำไปเพียงเพื่อระบายความหงุดหงิดเท่านั้นจึงไม่เสริมพลังต่างๆลงไปนั่นเอง
“อ่า เท้าเ้าหนักใช้ได้เลยนิ อะ อะ ข้ามิเล่นแล้วก็ได้ เพราะข้ารู้ดีว่าอย่างไรแล้วตราบใดที่ข้ายังอยู่ในความฝันนี้ข้าก็มิอาจสู้เ้าได้นับว่าเ้ามีอาวุธที่ดี ข้าก็อยู่ที่นี่มานานแล้วหากเ้าทำให้ข้าสามารถก้าวข้ามเผ่าพันธุ์ไปได้ข้าก็ยินดีที่จะมอบกายหยาบนั้นให้เ้า ดีเสียอีกข้าจะได้ไปเจอคนรักเสียที”อสรพิษหนุ่มเลิกที่จะหยอกล้อหลิงหรงแล้วเอ่ยเื่ที่นาง้าก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบาบางในท้ายประโยคนั้น
“…เฮ้อ หากท่านเข้าใจแล้วก็ดี ข้าเองก็ี้เีจะเล่นกับท่านแล้วขออภัยที่ลงมือกับท่านแต่มันก็น่าละนะในเมื่อท่านเอ่ยเื่ไม่เป็เื่ เอาล่ะออกไปคุยรายละเอียดข้างนอกกันเถอะข้าหวังว่าท่านจะไม่คิดทำสิ่งใดที่ต้องทำให้ข้าลงมืออีกครั้งเพราะครั้งต่อไปก็บอกลาโลกนี้ไปได้เลย…”หลิงหรงเอ่ยบอกและยังพูดข่มขู่เล็กน้อย
“อือ…ข้าเข้าใจและเ้ามั่นใจเถอะว่าข้าจะมิทำอันใดเ้าข้ามีเหตุผลพอต่อให้ข้าเป็สัตว์อสูรก็เถอะ แต่ข้าก็เป็ผู้หนึ่งที่รักษาคำพูดของตนเองมากพอ…”
“หลิงน้อย…..”เพียงเอ่ยเพียงเท่านั้นทุกอย่างก็ดับวูบไปกลายเป็เพียงแค่ฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่ทั้งคนทั้งงูก็ได้สติกลับมาอีกครั้งก่อนจะลืมตาอีกทีก็อยู่ภายในถ้ำที่เดิม โดยที่ร่างของหลิงหรงเองก็ออกไปนอกมิติทันทีที่ลืมตาขึ้นมา
วูบ~~~~~~
133
