ไป๋หยุนเฟยผุดลุกจากบ่อโอสถก่อนจะหยิบยื่นไปยังกองเสื้อผ้าและทำการแต่งตัวดังเดิมเมื่อสูดดมทิศทางของกลิ่นอย่างมั่นใจใบหน้าไป๋หยุนเฟยยับย่นเพียงเวลาผ่านไปไม่กี่ลมหายใจกลิ่นคาวโลหิตยิ่งมายิ่งทวีความเข้มข้น ชายหนุ่มเปิดถุงหนังขนาดเล็กที่ตนพกติดตัวไว้ข้างเอวออกมาภายในถุงหนังบรรจุลูกบอลสีขาวขนาดเล็กหลายลูก แต่ละลูกมีขนาดเท่าลูกปิงปอง
"มีเพียงของเล่นกิ๊กก๊อกพวกนี้หวังว่าจะไม่มีเื่ราวร้ายแรงหรอกนะ!"ไป๋หยุนเฟยพึมพำอย่างกังวลก่อนจะก้าวเดินไปยังต้นตอของกลิ่น
สุดขอบเขตของหุบเขาหิมะทางทิศตะวันออกเมื่อไป๋หยุนเฟยก้าวเดินผ่านกับดักค่ายกลป้องกันต่างๆที่ตนและปู่ทำการวางเอาไว้จนกระทั่งเดินไปถึงทางออกของประตูลับทางทิศตะวันออกของหุบเขาที่ถูกจัดสร้างเอาไว้อย่างลึกลับพิศดาลมองไปไกลกว่า10เมตร สีหน้าไป๋หยุนเฟยตื่นใวูบก่อนจะกลับมาเคร่งขรึมอย่างรวดเร็วเด็กหนุ่มก้มตัวลงต่ำเพื่อวิเคราะห์ภาพตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไป๋หยุนเฟยคือกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่แต่ละคนถืออาวุธหลากหลายทุกคนล้วนสวมใส่ชุดเกราะสีทองอร่ามคล้ายคลึงกันทั้งสิ้นกลางเสื้อเกราะแต่ละอันล้วนถูกประดับไว้ด้วยเศียรัอันน่าเกรงขามผ้าคุมสีแดงที่โบกสะบัดของพวกมันล้วนถูกขีดเขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีทองให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ว่า ‘หยาง’ คาดเดาจากสายตากลุ่มบุรุษที่สวมเสื้อเกราะมีไม่ต่ำกว่า200คน! ทว่าภายในกลุ่มคนพวกนั้นยังมีกลุ่มคนสวมใส่ชุดสีดำสนิทกว่าอีก50คน!
แค่นั้นยังไม่ทำให้จิตใจไป๋หยุนเฟยสั่นสะท้านสักเท่าไหร่ เนื่องจากภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าสายตาชายหนุ่มชั่งน่าหวาดหวั่นอย่างแท้จริงนั่นคือ...
บุรุษร้อยกว่าคนกำลังห้อมล้อมสตรีนางหนึ่ง!!
ถึงกับใช้คนมากมายถึงเพียงนี้เพื่อคร่ากุมสตรีนางหนึ่งจริงจริง!
ใจกลางวงล้อมยืนไว้ด้วยร่างเล็กของสตรีนางหนึ่งชุดที่นางสวมใส่เป็สีแดงฉานเฉกเช่นเดียวกับผ้าคุมขนสัตว์สีแดงเพลิงที่โบกสะตามแรงลมเส้นผมยาวปลิวไสวส่งผลให้ได้กลิ่นหอมเจือจางล่องลอยมาตามกระแสลมเย็นผ้าคุมหน้าสีแดงปิดกั้นนางจากสายตาผู้คนรอบข้างไว้ชัดเจน กระนั้นนิ้วเรียวขาวดุจจันทร์เสี้ยวที่กอบกุมด้ามกระบี่สีแดงยังไม่อาจบดบังความงามที่เจิดจรัสของนางไว้ได้แม้แต้น้อยชุดที่นางสวมใส่ล้วนเป็สีแดงทั้งสิ้นให้ความรู้สึกเร่าร้อนเมื่อยามจ้องมองกระนั้นบรรยากาศที่นางปลดปล่อยออกมาให้ความรู้สึกร้อนระอุและเ็าในเวลาเดียวกันรัศมีสูงส่งที่ปลดปล่อยออกมาสูงศักดิ์จนไม่กล้าเข้าใกล้เสมือนธิดาจากสรวง์ที่ทอดตาลงมายังโลกมนุษย์เบื้องล่าง มองไปยังสตรีนางนี้ถ้าอยู่ในสถานการณ์ปกติยามจ้องมองนางอาจทำให้จิติญญาของผู้พบเห็นต้องพรุ่งพล่านปั่นป่วนแทบขาดใจด้วยรูปร่างและความงดงามที่เปล่งประกายออกมาให้ความรู้สึกคล้ายจ้องมองนางเซียนผู้งดงามกำลังล่องลอยลงมาจากสรวง์
ทว่าเหตุการณ์เบื้องหน้ากลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงด้วยปัจจัยหลากหลายรอบด้านเมื่อจ้องมองสตรีนางนี้กลับคล้ายจ้องมองมัจจุราชแห่งผืนโลกันต์ที่พร้อมจะปลิดชีพชีวิตของผู้คนได้ทุกเมื่อสีหน้าของชายฉกรรจ์เ่าั้ล้วนแสดงออกถึงความเกรงกลัวอย่างเห็นได้ชัดเห็นพรรคพวกถูกสังหารอย่างง่ายดายพวกมันล้วนไม่กล้าจู่โจมได้แต่ยืนคุมเชิงเพียงเท่านั้น
จ้องมองพื้นหิมะสีขาวโพรนรอบตัวสตรีชุดแดงล้วนเกลื่อนกลาดไว้ด้วยซากศพบุรุษชุดทองมากมายโลหิตสีแดงที่ไหลลินออกมาก่อนจะถูกความเย็นแช่แข็งถึงกับแปรเปลี่ยนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็หิมะโลหิตสีแดงฉานทั่วบริเวณ!
ทันใดนั้นปรากฏบุรุษผู้หนึ่งสวมใส่ชุดเกราะสีทองอร่ามเดินแหวกเหล่าทหารออกมาก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าสตรีชุดแดงเพียงหนึ่งเมตร เสื้อเกราะสีทองที่บุรุษหนุ่มสวมใส่เปล่งประกายระยิบระยับความเลิศหรูสูงศักดิ์ของเสื้อเกราะล้วนกรบรัศมีบุคคลรอบด้านจนสิ้นสีหน้าหล่อเหลาของมันฉายแววอวดโอ่ถือดีอย่างถึงที่สุดคิ้วดกชันตั้งตระหง่านประดุจคมดาบรวมกับทรงผมสีแดงเข้มที่ตั้งชูคล้ายูเาหลายลูกขนาดย่อม สายตาของมันเมื่อกวดผ่านผู้คนรอบด้านคล้ายกับไม่เห็นใครอยู่ในสายตาแม้กระทั่งซากศพที่นอนตายเอน็ดอนาดเบื้องหน้ามันไม่แม้แต่จะชายตามองราวสิ่งของเหลือใช้ที่ทิ้งขว้างที่ไหนก็ได้ถ้ามันปรารถนา!
จวบจนกระทั่งสายตามันไปหยุดอยู่ที่สตรีชุดแดง สายตาถือดีกลับแปรเปลี่ยนเป็สายตาแห่งความลุ่มหลงั์ตาแสดงออกถึงความ้าอย่างถึงที่สุด สายตาชั่วร้ายยามจ้องมองสตรีชุดแดงแสดงออกถึงความ้าในกามอารมณ์อย่างไม่ปิดบังก่อนจะเผยรอยยิ้มชั่วช้าที่มุมปาก กล่าว
"แม่นางเฟิงท่านช่างถือดีจนถึงวาระสุดท้ายเสียจริงๆหลังจากพยายามดิ้นรนขัดขืนการจับกุมของข้าองค์รัชทายาทผู้นี้มาเนิ่นนานสุดท้ายความพยายามของท่านล้วนสูญเปล่า หลังจากนี้อีกสักครู่ถ้าข้าคาดเดาไม่ผิดพิษในตัวเทพธิดาคงได้ปะทุขึ้นมาอีกรอบ จิ๊จิ๊ ถึงจะพยายามสะกดข่มไว้เท่าไหร่ผลสุดท้ายท่านก็ต้องมาเป็ชายาของข้าองค์รัชทายาทผู้นี้อยู่ดีฮี่ฮี่...สู้แม่นางยอมจำนนั้แ่เนิ่นเนิ่นจะดีกว่าหรือไม่?!" กล่าวถึงตรงนี้ชายตาชั่วร้ายมองแทะโลมรูปร่างสตรีชุดแดงอีกหลายคราอย่างหื่นกระหายกระทั่งเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างน่ารังเกียจดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน
"ฝันไปเถอะ!จะให้ข้าต้องมาแปดเปื้อนตัวโสโครกเช่นเ้า ข้าขอตายยังจะดีซะกว่า?!" เห็นการกระทำสุดแสนจะชั่วช้าของอีกฝ่ายสุ้มเสียงไพเราะเล็ดลอดออกมาภายใต้ผ้าคุมอย่างเดือดฉันตามมาด้วยบรรยากาศหนาวเย็นรอบข้างเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆหิมะเริ่มละหายเป็หยดน้ำ สายลมกรรโชก เสื้อผ้าสตรีชุดแดงสั่นไหวงดงามก่อนจะปรากฏเพลิงิญญาสีแดงฉานคล้ายเพลิงไฟที่ถูกจุดปะทุในกองเพลิงลุกท่วมร่างอรชรงดงามมือขาวประดุจหยกที่กอบกุมกระบี่แดงเพลิงชี้มาทางรัชทายาทชั่วช้าอย่างท้าทายเมื่อถูกไอความร้อนที่ระเหยออกมาจากสตรีชุดแดง พวกทหารเลวที่ล้อมรอบรีบถอยห่างออกมาอย่างขาดกลัวพวกมันถึงกับรีดเร้นพลังิญญาขึ้นมาเป็เกราะคุ้มกัน
เห็นการกระทำของสตรีชุดแดงองค์รัชทายาทกระหยิ่มยิ้มก่อนจะกล่าวอย่างดีใจ
"ฮี่ๆๆแม่นางเฟิง ท่านถึงกับใจกล้ารีดเร้นพลังิญญาอีกหรือ? ใช่ว่าลืมไปแล้วหรือไม่ว่าพิษที่อยู่ในร่างกายแม่นางในขณะนี้ที่ยังไม่กำเริบล้วนสืบมาจากบรรยากาศหนาวเย็นของหุบเขาลูกนี้ชะรอพิษไว้และเมื่อใดก็ตามที่ท่านใช้เคล็ดเพลิงิญญา พิษในตัวท่านล้วนกำเริบได้ทุกเมื่อจิ้จิ้หรือว่าแม่นางเฟิงผู้งดงามอดใจไม่ไหว้ามาเป็ชายาของข้าองค์รัชทายาทแล้ว?"
"หุบปาก!" องค์รัชทายาทยังไม่ทันกล่าวจบปรากฏสุ้มเสียงไพเราะเดือดฉันล่องลอยออกมาจากผ้าคุมสีแดงอีกระรอกก่อนที่ร่างอรชรของสตรีชุดแดงจะจางหาย เหลือไว้เพียงท่าร่างเลือนรางสีแดงเท่านั้นเห็นการกระทำของสตรีชุดแดง องค์รัชทายาทยืนกอดอกอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มชั่วร้ายยังคงประดับไว้บนใบหน้าคล้ายไม่เห็นการกระทำของหญิงสาวอยู่ในสายตาร่างงดงามของสตรีชุดแดงปรากฏเบื้องหน้าองค์รัชทายาทชั่วร้ายก่อนกระบี่สีแดงจ้วงแทงใส่อกซ้ายของรัชทายาทอย่างแม่นยำตัวกระบี่ถูกอาบย้อมไปด้วยเพลิงิญญาร้อนระอุส่งผลให้กระบี่กลายเป็สีแดงฉานคล้ายจะหลอมละลายยามทิ่มแทงบังเกิดเสียงกระเพื่อมฉีกเฉือนอากาศ
เคว้ง!!
ทันทีที่สตรีชุดแดงแทงกระบี่ออกไปเื้ัองค์รัชทายาทยังเกิดแสงสีทองเจิดจ้าวูบตามมาด้วยเสียงทึบของอากาศทีหนึ่งปรากฏคลื่นกลุ่มก้อนพลังสีทองอร่ามลอยปะทะเข้ากับตัวกระบี่เพลิงของสตรีชุดแดงอย่างจังเมื่อคลื่นพลังสีทองกระทบตัวกระบี่ของสตรีชุดแดงคราแรกตัวกระบี่สั่นสะท้านด้วยแรงปะทะก่อนที่แรงกระทบส่งผลให้มือของสตรีชุดแดงจะชาด้านหลังจากปะทะคราแรกบังเกิดเสียงทึบหนักหน่วงในอากาศอีกสามคราตามมาด้วยกลุ่มก้อนพลังสีทองน่าเกรงขามอีกสามสายเมื่อกลุ่มก้อนพลังแต่ละลูกพุ่งเข้ามาอานุภาพของมันส่งผลให้อากาศโดยรอบถูกฉีกเฉือน!
ด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าสีหน้าใต้ผ้าคุมจ้องมองอย่างตื่นตระหนกก่อนจะกลับมาฉาบด้วยสีหน้าเยือกเย็นโดยไวท่าร่างสตรีชุดแดงหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเคลื่อนร่างอีกครากลายเป็เงาพร่ามัวสีแดงวูบหลบรอดคลื่นพลังสีทองสองลูกแรกไปได้อย่างฉิวเฉียด!
ตูม! ตู้มม!
ด้วยพลังทำลายที่รุนแรงส่งผลให้พื้นหิมะหนาเตอะด้านหลังตรีชุดแดงฟุ้งกระจายเต็มน่านฟ้าก่อนจะล่วงโรยลงมาสวยงามคล้ายละอองฝนสีขาวนวล เมื่อรวมกับอาภรณ์สีแดงสดที่ปลิวไสวภาพที่ปรากฏแก่สายตาทุกผู้คนประดุจนางเซียนกำลังร่ายรำอยู่บนปุยเมฆสุขาวดียามจ้องมองทำให้เืในกายบุรุษโดยรอบร้อนผ่าวอย่างตื่นตะลึงสายตาองค์รัชทาราชพร่ามัวอย่างโง่งม
ทว่าคลื่นพลังน่าเกรงขามยังไม่หมดสิ้น คลื่นพลังลูกสุดท้ายมีขนาดใหญ่ถึงห้าผ่ามือแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจน่าเกรงขามอย่างแท้จริงเมื่อมันพุ่งเข้าใส่ริ้วพลังฉีกเฉือนบรรยากาศทำให้มองเห็นบรรยากาศหนาวเย็นบิดเบี้ยวเป็ไอหมอกอย่างชัดเจนเมื่อสตรีชุดแดงใช้ท่าร่างหลบรอดไปได้ถึงสองคราคลื่นพลังก้อนสุดท้ายพุ่งวาบมาทางแง่มุมพิศดาลยากแก่การหลบหลีกสตรีชุดแดงหมุนเคว้งกลางอากาศเสื้อผ้าสีแดงล่องลอยประดุจนาง์กำลังร่ายรำก่อนที่กระบี่สีแดงในถือจะถูกจุดประกายด้วยเพลิงไฟอีกครั้งเมื่อไร้สิ้นทางหนีย่อมมีเพียงเข้าทะปะซึ่งๆหน้าเท่านั้นเพลิงิญญาที่โอบร่างสตรีชุดแดงลุกโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งก่อนจะขับดันพลังิญญาไปไว้ที่ปลายกระบี่ทำให้ตัวกระบี่สีแดงสั่นไหวคราหนึ่งปลายกระบี่บังเกิดข่ายเวทวงกลมขนาดเท่าผ่ามือหมุนวนจากนั้นข่ายเวทหมุนวนคราหนึ่งบังเกิดเพลิงไฟแหลมคมยาวเหยียดประดุจกระบี่เพลิงเล่มั์พุ่งทะยานเข้าปะทะรังสีกระบี่สีทองอย่างทื่อด้าน
บึ้มมม!
เสียงะเิดังกึกก้องก่อนที่หิมะโดยรอบจะะเิกระจุยกระจายทั่วทิศทำให้บังเกิดฝนหิมะโปรยปรายลงมาบดบังทิวทัศน์รอบด้านที่จุดปะทะยังคงขาวโพลนไปด้วยหมอกหิมะะเืประดุจฝุ่นควันยังไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้
ั้แ่ต้นไป๋หยุนเฟยหลบซ่อนตัวอยู่ที่ประตูลับในซอกหินผา ั์ตาสีแดงจ้องมองการสัปปะยุกอย่างดุเดือดลุ้นระทึกเนื่องด้วยเป็ครั้งแรกที่มันได้เห็นการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธทำให้จิตใจของมันสั่นสะท้านโครมครามอย่างมิเคยเป็มาก่อน
ละอองหิมะเริ่มจางหาย ทำให้เริ่มมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้เลือนราง ตรงจุดปะทะสตรีชุดแดงยังยืนหยัดงดงามอยู่ดังเดิมใบหน้าใต้ผ้าคุมกระเพื่อมสั่นไหวอย่างเหนื่อยหอบอาภรณ์สีแดงหอบหายใจขึ้นลงอย่างอ่อนล้าเพลิงิญญาที่เคยจุดประกายอาบไล้ทั่วเลือนร่างอรชรงดงามมอดดับตัวกระบี่สีแดงที่ถูกมือขาวเนียนดุจหิมะกอบกุมอยู่หม่นหมองลงบังเกิดควันไฟลอยกรุ่นออกมาจากตัวกระบี่พื้นหิมะที่เป็จุดปะทะเมื่อครู่ยามนี้ยังเกิดหลุมกว้างเกือบสองเมตร! ความลึกไม่ทราบว่าเท่าไหร่แต่ปากหลุดยามนี้มืดสนิทบังเกิดควันไฟลอยเอื่อยขึ้นมาทว่าด้านหน้าองค์รัชทาราชกลับยืนไว้ด้วยบุรุษชราผู้หนึ่งแม้ชุดเกราะที่มันสวมใส่จะเป็รององค์รัชยาราชเล็กน้อยกระนั้นรัศมีที่มันปลดปล่อยออกมาสมควรน่ากลัวอย่างที่สุดดวงตาโเี้จ้องมองร่างสตรีชุดแดงอย่างพิศจารนา หนวดยาวสีดำแซมขาวปลิวไสวถ้ามองโครงหน้าของมันโดนรวมแล้วแฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองอย่างที่สุด
หลังจากจ้องมองเนิ่นนานดวงตาโเี้หรุบต่ำก่อนจะหัวเราะดังลั่นอย่างชอบใจ
"ฮ่าฮ่าฮ่าสมแล้ว สมแล้วสมกับเป็ศิษย์หลักอันมีควาามงามและพร์อันเป็เลิศแห่งนิกายเทะขุนเขา!ขนาดถูกพิษกัดกร่อนกระชากิญญา กัดกร่อนพรมแดนให้ตกต่ำลงถึง สอง่พรมแดน! กลับรับพลังห้าส่วนของข้าหยางเจี้ยนผู้นี้ได้หมดจด! พร์ของท่านชั่งล้ำเลิศสมคำล่ำลือยิ่งนัก ฮ่าฮ่าฮ่า!" พูดจบ หยางเสี้ยนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"เฮอะ!" สตรีชุดแดงแค่นเสียงรอดไรฟันอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเช็ดเืที่มุมปากอย่างอ่อนระทวยเหนื่อยล้า
เห็นเืที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์ของนางจิตใจองค์รัชทายาทวาวโลดอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนจะปั้นสีหน้าเป็กังวลกล่าว"ถ้าคาดเดาไม่ผิดพิษในร่างกายท่านสมควรไม่เกินสามร้อยลมหายใจล้วนกำเริบขึ้นอีกเป็แน่ไม่ว่าท่านจะพยายามสักเท่าไร รอบนี้ล้วนไม่อาจสะกดข่มได้อีกต่อไปท่านจะฝืนร่างกายไปทำไม? จะอย่างไรอีกไม่กี่วินาทีเบื้องหน้าเราสองคนก็ต้องเป็สามีภรรยากันอยู่ดีฮ่าฮ่าฮ่า!"
"เฮอะ! กับคนเช่นเ้า! คนที่ชั่วช้าสกปรกเลวทรามเสียยิ่งกว่าแมลงสาป!ถ้าเช่นนั้นข้าขอตายยังจะดีเสียกว่า!" น้ำเสียงเย็นยะเยียบเดือดฉันแค่นเล็ดลอดผ้าคุมด้วยความรังเกียจ
ทุกคำกล่าวส่งผลให้ใบหน้าองค์รัชทายาทบิดเบี้ยวอย่างอัปลักษณ์ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"ดีดีมาก...ถ้าท่าน้าเช่นนั้นข้าองค์รัชทายาทคงต้องใช้แต่กำลังจับกุมท่านเสียแล้วในเมื่อท่านดื้อรั้นนักผลที่จะตามมาท่านจะโทษว่าข้าใจร้ายกับท่านไม่ได้ จะอย่างไรเื่นี้ก็ได้ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วเ้ายอมจำนนและตกเป็ของข้าแต่โดยสีเสียเถอะ! ฮ่าฮ่า!" องค์รัชทายาทกระหยิ่มยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง"หลังจากที่ข้าได้มอบความรักให้แก่ท่านอย่างลึกซึ้งแล้ว...เมื่อนั้นราชวงศ์หยางและนิกายเทพขุนเขาจะได้ปรองดองเป็ปึกแผ่นผืนเดียวกันเสียที?ฮ่าๆๆ"
"หยางเสี้ยนเ้ารอสิ่งใดอยู่!เร็วเข้า! ไปนำตัวนางมา จับนางมาให้แก่ข้าองค์รัชทายาทบัดเดี๋ยวนี้!ข้าทนรออีกไม่ไหวแล้ว?!" องค์รัชทายาทตวาดสั่งหยางเสี้ยนด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายน้ำเสียงมันไม่ได้แฝงแววถือกลัวแม้แต่น้อยกลับกันน้ำเสียงของมันแสดงออกถึงความถือดีอย่างถึงที่สุดเวลาออกคำสั่งสายตาชั่วช้าไม่ได้ละไปจากรูปร่างอรชรของหญิงสาวเบื้องหน้าแม้สักเสี้ยววินาทีน้ำลายที่ยืดยาวแฝงไว้ด้วยความปรารถนาในกามอารมณ์อย่างล้นทะลัก
ได้ฟังคำกล่าวองค์รัชทายาทหยางเสี้ยนขานรับทันที รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมันก่อนจะก้าวไปหาสตรีชุดแดงอย่างไม่ทุกข์ร้อน ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนล้าจากการถูกพิษการจับกุมหญิงสาวยังนับว่าไม่คณามือหยางเสี้ยนจนเกินไปทว่าเมื่อมันก้าวเดินไปได้เพียงสามก้าวมันพลันชะงักฝีเท้าด้วยความตื่นตระหนก
เนื่องจากถูกพิษร้ายแรงยามนี้แม้กระทั่งเรี่ยวแรงสตรีชุดแดงล้วนแทบไม่หลงเหลือเพื่อสะกดข่มพิษร้ายที่จะกำเริบได้ทุกขณะจิตยามนี้สตรีชุดแดงใช้สมาธิอย่างถึงที่สุดเมื่อเห็นหยางเสี้ยนก้าวเดินเข้ามา จิตใจของนางยามนี้ล้วนห่อเหี่ยวอย่างสิ้นหวังเพียงระยะเวลาที่หลงเหลือเพียงไม่กี่ลมหายใจการจะฝืนใช้วิชาตัวเบาเพื่อหนีจากอุ้งมือมัจจุราชล้วนเป็ไปไม่ได้เื่นี้ล้วนละทิ้งไปได้เลยถ้าร่างกายของนางอยู่ในสภาวะปกติการห้ำหั่นกับชายชราเบื้องหน้าสมควรก่ำกึ่งสูสีกันอยู่บ้างแม้กระทั่งหลบหนีคงไม่ยากเย็นจนเกินไปทว่าขณะนี้ร่างกายของนางล้วนย่ำแย่อย่างขีดสุดการถูกลดความแข็งแกร่งลงถึงสองขั้นพรมแดนที่สมควรเป็การลดความแข็งแกร่งแต่เดิมอย่างมหาศาล
…เมื่อไร้สิ้นหนทางหลบหนีสำหรับศักดิ์ศรีที่สูงเสียดฟ้าของตนมีหรือนางจะยอมให้ศักดิ์ศรีของนางต้องแปดเปื้อนกับเศษสวะพรรคนี้ ฝันไปเถอะ!
"ถ้าเ้าเข้ามาใกล้อีกก้าวเดียว ข้ายอมตายเสียยังจะดีกว่า!" น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงถูกเอื้อนเอ่ยออกมาแ่เบามือขาวนวนที่กอบกุมกระบี่แดงเลิกขึ้นก่อนจะนำมาจ่อไว้ที่ลำคอขาวผ่องของตน
1K
