นี่คือยุคสมัยที่เซียนยังมีอยู่จริงทั้งยังเป็ยุคสมัยอันรุ่งโรจน์ที่สรรพสิ่งในโลก่ชิงความเป็ใหญ่หมื่นเผ่าพันธุ์แข่งขันเพื่อความเป็หนึ่ง แต่ละจักรวาล แต่ละมิติ แต่ละภพล้วนเผชิญหน้ากันในมิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต นำมาซึ่งา!
เมื่อมาถึงยุคสมัยนี้อู๋ฉือรู้สึกตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด แต่ก็มิอาจเอ่ยออกไปได้ทำได้เพียงกำหมัดแน่นรอคอยอย่างเงียบเชียบ
ในที่สุดผู้นำทางก็ท่อง "บทสรรเสริญ์" จบลง
แท่นบูชาเปล่งประกายเจิดจ้ากลายเป็กลุ่มเมฆหมอกนำพากระแสแห่งเต๋าอันเก่าแก่พยุงร่างของอู๋ฉือให้ลอยขึ้นยืนอยู่กลางอากาศ!
“หนทางแห่ง์กระจ่างแจ้ง มนุษยชาติรุ่งเรืองชั่วนิรันดร์!”
ผู้นำทางะโก้อง!
ชั่วพริบตาถัดมากลุ่มเมฆหมอกก็แปรเปลี่ยนเป็กระแสแห่งเต๋าสายแล้วสายเล่าหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของอู๋ฉือจนหมดสิ้น
แสงเรืองรองบางเบาแผ่ออกมางดงามดุจความฝัน
“นี่มัน...”
อู๋ฉือเบิกตากว้างเขารู้สึกเพียงว่าร่างกายได้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเป็การเปลี่ยนแปลงระดับชีวิต ระดับกายเนื้อ และระดับจิติญญา ลึกลับเกินหยั่งรู้พิศวงเกินพรรณนา
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วอู๋ฉือก็ฟื้นคืนสติกลับมา
เขาค่อยๆร่อนลงจากกลางอากาศ และยืนอยู่บนแท่นบูชาดังเดิม
ในฝ่ามือของเขาปรากฏกลุ่มแสงสีขาวเด่นชัด
ดวงใจแห่งลอร์ด!
“ดวงใจแห่งลอร์ดคุณภาพทั่วไป!”
ผู้นำทางสีหน้าเรียบเฉยพยักหน้าเบาๆ
ดวงใจแห่งลอร์ดคุณภาพทั่วไปนั้นพบเห็นได้บ่อยที่สุดจึงไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ
อู๋ฉือสีหน้าไม่สู้ดีนักในสมองของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย
ผลลัพธ์นั้นชัดเจนเป็อย่างยิ่ง...
เขาไม่ใช่บุตรแห่ง์ไม่ใช่คนไร้ค่าตามกระแส หรือมีปู่ผู้เฒ่าคอยช่วยเหลือแต่เป็เพียงคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตมากมาย
ความคาดหวังที่เฝ้ารอมานานหลายปีกลับต้องเผชิญกับผลลัพธ์อันโหดร้ายเช่นนี้ อู๋ฉืออดไม่ได้ที่จะหน้าซีดเผือดแขนขาแข็งทื่อ กำมือแน่น
เมื่อผู้นำทางเห็นอู๋ฉือในสภาพเช่นนี้เขาก็ถอนหายใจเบาๆ และปลอบโยนว่า “อย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลยในประวัติศาสตร์ก็ใช่ว่าจะไม่มีลอร์ดธรรมดาที่สามารถบำเพ็ญตนจนเป็เซียนเทพได้”
“ในมิติว่างเปล่าไร้ขอบเขตมีความเป็ไปได้มากมายนับไม่ถ้วนไม่แน่ว่าเพียงคุณเข้าไปถึง ก็อาจจะเจอสมบัติของเซียนเทพที่หลงเหลืออยู่และได้ก้าวหน้าไปอย่างราบรื่นก็ได้”
เมื่อได้ยินดังนั้นอู๋ฉือก็กลับมามีสติ จิตใจของเขาสงบลงช้าๆ
อย่างไรเสียเขาก็เป็คนที่ได้ใช้ชีวิตมาถึงสองภพสองชาติจึงไม่ได้เสียสติและโวยวายเหมือนวัยรุ่นทั่วไป
“ขอบคุณครับ!”
อู๋ฉือกำหมัดคารวะไม่พูดพร่ำทำเพลงมากนัก แล้วเขาก็รับ “ดวงใจแห่งลอร์ด”เดินลงจากบันได์ไป
บนบันได์แปดสิบเอ็ดขั้นผู้คนที่ต่อแถวต่างมองอู๋ฉือที่เดินลงไปด้วยสายตาที่แตกต่างกันออกไป
แต่ก็ไม่มีใครส่งเสียงเย้ยหยัน
“คนต่อไป!”
“เฉินไห่!”
..........
เมื่อกลับถึงบ้านอู๋ฉือทิ้งตัวลงบนโซฟา มอง “ดวงใจแห่งลอร์ด” สีขาวในมือ มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น
“ก็จริงนั่นแหละ จะมีตัวเอกมากมายอะไรขนาดนั้น พ่อแม่ฉันก็ยังไม่ตายไม่มีน้องสาวสวยๆ อีกต่างหาก ผ่านมาสิบหกปีก็ไม่เคยเจอไอเทมโกงอะไรเลยตอนนี้ได้เข้าพิธีบูชา์ ยังได้แค่ดวงใจแห่งลอร์ดคุณภาพทั่วไป”
“ในบรรดาสิ่งมีชีวิตมากมาย ฉันก็เป็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง!”
อู๋ฉือหลับตาลง...
แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นเอง...
เขาก็ลืมตาขึ้นดวงตาคมเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
“แต่...”
“ฉันจะต้องลุกขึ้นสู้!”
“มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต สรรพ์หมื่นโลก นับหมื่นเผ่าพันธุ์...”
“นี่คือยุคสมัยอันยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนเป็ยุคแห่งการแข่งขันอันดุเดือด!”
“ฉันได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งก็ถือว่าโชคดีมากแล้วไม่จำเป็ต้องโลภมากเกินไป”
“อีกอย่างการมาถึงยุคสมัยแห่งลอร์ดที่เต็มไปด้วยความเป็ไปได้ไม่จำกัดแบบนี้ถ้าไม่ลองสู้ดูสักตั้ง ชีวิตจะมีค่าอะไรล่ะ?”
“พลังแข็งแกร่ง ชีวิตะ หญิงงามมากมาย อำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้เงินทองไม่รู้จักหมดสิ้น!”
“ฉัน้าสิ่งเ่าั้ทั้งหมด!”
อู๋ฉือลุกขึ้นนั่งความท้อแท้มลายหายไปสิ้น
เขาไม่ลังเลอีกต่อไปกำดวงใจแห่งลอร์ดไว้ในมือแน่น ทันทีที่ความคิดแล่นผ่านดวงใจแห่งลอร์ดก็เปล่งประกายเจิดจ้ากลายเป็แสงประกายไหลหลั่งเข้าสู่ร่างกายของอู๋ฉือในทันที
และชั่วพริบตาต่อมา
ในสมองของอู๋ฉือก็ปรากฏแผงข้อมูลเสมือนจริงขึ้นมา!
..........
[ลอร์ด]
[ดินแดน]
[จุติ]
..........
‘ลอร์ด’ และ ‘ดินแดน’ เป็ความสามารถของ ‘ดวงใจแห่งลอร์ด’ สามารถช่วยให้เ้าของจัดการทุกอย่างในรูปแบบข้อมูลได้และยังสามารถควบคุมกิจการทั้งหมดของดินแดนผ่านดวงใจแห่งลอร์ดได้อีกด้วย
ส่วน‘จุติ’ ก็คือประตูสู่ ‘มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต’และเป็จุดเริ่มต้นของเส้นทางอันไร้ขีดจำกัดของลอร์ด!
“เดี๋ยวต้องไปรับรางวัลจากโรงเรียนอีก ดูค่าสถานะก่อนดีกว่า...ลักษณะเฉพาะของดินแดนของฉัน... หวังว่ามันจะเป็สิ่งที่ดีนะ”
อู๋ฉือถอนหายใจแล้วเปิด [ดินแดน] ขึ้นมา
..........
[ดินแดน: ยังไม่ได้ตั้งชื่อ]
[สังกัด: อู๋ฉือ]
[ระดับ: 1]
[พื้นที่: 200 ตารางเมตร]
[สิ่งปลูกสร้างที่มี: กระท่อม (ระดับ 1), รั้ว (ระดับ1)]
[พลเมือง: 0]
[ลักษณะเฉพาะของดินแดน: บริสุทธิ์สองภพ]
..........
ก่อนจะจุติเข้าสู่มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขตคุณสมบัติพื้นฐานของดินแดนของลอร์ดทุกคนจะเหมือนกัน คือเริ่มต้นที่ 200ตารางเมตร และมีสิ่งปลูกสร้าง 2 อย่าง
สิ่งที่อู๋ฉือมองหาเป็หลักคือลักษณะเฉพาะของดินแดน
“บริสุทธิ์สองภพ!? นี่มันอะไรกันเนี่ย?”
สีหน้าของอู๋ฉือเคร่งขรึมลงเล็กน้อยรู้สึกจุกเสียดที่ท้องน้อย
..........
[บริสุทธิ์สองภพ]
[คุณภาพ: ทั่วไป]
[คุณสมบัติ: พลเมืองหญิงในดินแดน ค่าสถานะทั้งหมด +10%]
[คำอธิบาย: ความคับแค้นใจของชายผู้บริสุทธิ์ถึงสองภพชาติได้สร้างลักษณะเฉพาะ ‘ชั้นเลิศ’ นี้ขึ้นมา]
..........
“???”
“ฉันยังบริสุทธิ์แล้วยังไง? ถึงกับกลายเป็ลักษณะเฉพาะของดินแดนได้เลยเหรอ?”
อู๋ฉือรู้สึกเหมือนจะอาเจียนเป็เื
เขาเคยได้ยินมาบ่อยครั้งว่าลักษณะเฉพาะของดินแดนนั้นแปลกประหลาด มีความแตกต่างกันเกือบทั้งหมด
ในจำนวนนั้นก็มักจะมีบางอย่างที่ประหลาดหลุดโลกไปเลย
บางคนมีลักษณะเฉพาะของดินแดนคือ“พิษในอุจจาระ” ซึ่งหมายถึงอุจจาระที่พลเมืองขับถ่ายออกมาจะกลายเป็พิษร้ายแรงลอร์ดคนนั้นอาศัยลักษณะเฉพาะนี้ในการขายอุจจาระจนร่ำรวย ผู้คนจึงเรียกเขาว่า“าาอุจจาระพิษ”
เมื่อเทียบกับรุ่นพี่ที่กล้าเรียกตัวเองว่า“าาอุจจาระ” ลักษณะเฉพาะของดินแดนของอู๋ฉือก็ดูเป็ปกติขึ้นมาเล็กน้อย
“ค่าสถานะทั้งหมด +10% ถ้าไม่มีข้อจำกัดเื่พลเมืองหญิงก็คงจะดี”
อู๋ฉือไม่ได้ผิดหวังมากนัก
เขาได้รับดวงใจแห่งลอร์ดสีขาวมาลักษณะเฉพาะของดินแดนคงไม่สามารถวิเศษเกินไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
จากนั้นเขาก็เปิดหน้าต่าง [ลอร์ด] เพื่อตรวจสอบค่าสถานะของตัวเอง
..........
[อู๋ฉือ]
[ดินแดน: ยังไม่ได้ตั้งชื่อ]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ระดับ: 1]
[พละกำลัง: 0.9]
[จิติญญา: 1.5]
[ช่องเก็บของ: ไตจักรกล]
[คำอธิบาย: ค่าสถานะมาตรฐานของมนุษย์วัยผู้ใหญ่ทั่วไป คือ 1]
..........
แผงสถานะของเขาธรรมดามากคุณสมบัติที่โดดเด่นเพียงอย่างเดียวคือจิติญญา คาดว่าน่าจะเกิดจากการข้ามภพทำให้จิติญญาของอู๋ฉือสูงกว่าคนทั่วไปมาก
“เดี๋ยวสิ! ช่องเก็บของของฉันมีอะไรอยู่?”
“ไตจักรกล!?”
อู๋ฉือรู้สึกงงเล็กน้อย
ลอร์ดทุกคนที่เพิ่งเกิดมาล้วนมีช่องเก็บของ
แต่ลอร์ดทุกคนนั้นเริ่มต้นเหมือนกันคือช่องเก็บของว่างเปล่า!
เื่นี้ไม่ว่าอู๋ฉือจะหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตหรือเรียนรู้จากโรงเรียน ข้อสรุปก็เหมือนกัน!
แต่ทำไม...ช่องเก็บของของเขาถึงมีของเพิ่มเข้ามาหนึ่งอย่าง?
หัวใจของอู๋ฉือเต้นระรัวในสมองของเขาผุดคำหนึ่งขึ้นมา...
ไอเทมลับ!