คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        [คฤหาสน์อัครภูมิ-ห้องทำงานของเอกพล]

        ในขณะที่เอกพลกำลังหมกมุ่นอยู่กับการทำงานอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรบกวนสมาธิของเขา

        น๊อค น๊อค น๊อค

        เอกพลจิ๊บปากอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

        "เข้ามา"

        และทันใดนั้นประตูห้องทำงานส่วนตัวของเอกพลก็ถูกผลักเข้ามาโดยทินกร

        ผลั่ก!

        "พี่ครับ! แย่แล้วครับพี่! ชินเป็นลมหมดสติอยู่ในห้องครับพี่!"

        ทินกรวิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับบอกเอกพลเสียงเครียด ซึ่งเอกพลเอกก็ลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ

        "อะไรนะ?"

        "ชินแย่แล้วครับพี่ ชินล้มหมดสติอยู่ในห้องครับพี่ ตอนนี้แม่บ้านดูแลอยู่ครับ แต่ผมโทรตามหมอแล้วครับ เดี๋ยวอีกสักพักหมอก็มาถึงแล้วครับ"

        "เกิดอะไรขึ้นกับชิน? ทำไมจู่ ๆ ชินถึงเป็นลมแบบนั้น?"

        "ผมก็ไม่แน่ใจครับ ผมรู้แต่ว่าเมื่อเช้าหลังกลับจากไปส่งคุณแอนนี่แล้ว ชินก็ขึ้นห้องแล้วก็เงียบไปเลย ผมขึ้นไปเคาะประตูเรียกชินให้ลงมาทานมื้อเที่ยงสองรอบ แต่ชินก็เงียบ ผมก็เลยใช้กุญแจสำรองเปิดเข้าไปดู... แล้วก็อย่างที่บอกนะครับ"

        คำบอกเล่าของทินกรทำให้เอกพลทรุดลงไปนั่งลงกับเก้าอี้ด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน แล้วเอกพลก็เงียบไปพักใหญ่เพราะกลุ้มใจเรื่องเตชิน ก่อนที่เอกพลจะสะบัดมือไล่ทินกรให้ออกไปก่อน พร้อมกับกำชับให้ทินกรดูแลเตชินอย่างใกล้ชิด...

        [หนึ่งชั่วโมงผ่านไป]

        เอกพลยังคงนั่งกุมขมับเพราะเป็นห่วงลูกชายคนเดียวจับใจจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย และในขณะที่เอกพลกำลังเครียดอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        น๊อค น๊อค น๊อค

        “เข้ามา”

        เอกพลไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอี้ทำงานของตัวเอง ก่อนจะตะโกนออกไปเสียงสั่น เพราะเอกพลรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องเป็นทินกรที่มารายงานอาการของเตชินแน่นอน และเมื่อประตูถูกผลักเข้ามา เอกพลก็เห็นหมอเดินตามทินกรเข้ามาหาเขาถึงโต๊ะทำงาน

         “หมอ? ลูกชายผมเป็นยังไงบ้าง?”

        เอกพลถามหมอเสียงสั่นเพราะไม่สามารถควบคุมอาการตื่นกลัวได้

        “ก็อย่างที่หมอเคยเตือนคุณท่านไว้เมื่อคราวที่แล้วครับ”

        เอกพลขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับหวนนึกถึงคำพูดของหมอเมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา แล้วเอกพลก็เอ่ยถามหมอต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        “แล้ว...ชินจะอยู่กับผมได้อีกนานแค่ไหนครับ?”

        “ถ้าคุณชายอาการทรุดหนักแบบนี้ก็ไม่น่าจะเกิดหนึ่งเดือนครับ”

        เอกพลทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ทันทีหลังจากที่หมอตอบคำถามของเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนที่หมอจะแนะนำการดูแลให้กับเอกพลตบท้าย

        “ตอนนี้สภาพจิตใจของคุณชายเตชินกำลังย่ำแย่ ยังไงหมออยากให้คุณท่านช่วยปลอบใจและให้กำลังใจคุณชายให้มาก ๆ ด้วยนะครับ ถึงแม้เวลาของเขาจะเหลืออีกไม่มาก แต่อย่างน้อยถ้าเขาได้รับกำลังใจที่ดีจากคนใกล้ชิดก็อาจจะช่วยยื้อเขาได้อีกสักระยะนะครับ”

         “หมอออกไปก่อนเถอะ ผมขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก”

        เอกสะบัดมือไล่ให้หมอออกจากห้องทำงานของเขาไป หลังจากนั้นทินกรก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องให้กับหมอพร้อมกับเดินออกไปส่งหมอถึงรถ ก่อนที่ทินกรจะกลับมาหาเอกพลที่ห้องทำงานอีกครั้ง

         “พี่เอกครับ? เรื่องชินเราจะทำยังไงต่อไปดีครับ?”

        ทินกรถามเอกพลเสียงเครียด พร้อมกับยืนรอฟังคำตอบจากเอกพลอย่างจดจ่อ แต่เอกพลกลับหลีกเลี่ยงที่จะตอบเรื่องเตชิน

        “คุณผู้หญิงจะกลับมาถึงมะรืนนี้ใช่ไหม?”

        “ครับ”

        ทินกรตอบเอกพลกลับไปสั้น ๆ แต่ได้ใจความ ก่อนที่ทินกรจะถามเรื่องเตชินต่อด้วยสีหน้ากังวล

        “พี่ครับ? แล้วเรื่องชิน...”

        เอกพลนิ่งเงียบไปพักใหญ่ พร้อมกับยกมือขึ้นมาบีบนวดขมับของตัวเองเพื่อช่วยผ่อนคลายความเครียดไปพลาง ๆ ก่อนที่เอกพลจะถามความคิดเห็นของทินกรเสียงเรียบ

        "แกว่าฉันควรทำยังไงดี?"

        "ถ้าพี่อยากให้ชินมีความสุขก่อนที่เขาจะ...”

        ทินกรหยุดประโยคของเขาเอาไว้กลางคันเพื่อหลีกเลี่ยงคำที่ไม่ควรพูด ก่อนที่ทินกรจะเสนอแนะแนวทางแก้ไขต่อด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

        “ผมว่าพี่เอกคงต้องแก้ไขที่ต้นเหตุแล้วละครับ"

        "จะแก้ยังไง? ในเมื่อตอนนี้หนูแอนนี่เธอก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านเดียวกับชินแล้ว แกยังคิดว่าจะแก้ไขอะไรได้อีก?"

        เอกพลพูดกับทินกรเสียงสูงด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นเต็มทนจนทินกรเองจำต้องก้มหน้าเงียบไปพักใหญ่เพื่อรอให้พี่ชายของเขาอารมณ์เย็นลง ก่อนทินกรจะแนะนำทางออกอย่างที่เขาคิดว่าควรจะทำ

        "ก็แค่ขอยกเลิกทุกอย่างไป แล้วก็ให้เงินเขานิดหน่อย ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอกครับ"

        "แกคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ? "

        เอกพลถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหนักอย่างคนคิดไม่ตก

        "ผมคิดว่าไม่น่าจะยากครับ"

        ทินกรยิ้มกว้างให้กับพี่ชายของเขาด้วยท่าทางมีความหวัง จนกระทั่งเอกพลพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ

        "งั้นแกลองโทรไปหายงยุทธหน่อยสิ แล้วก็นัดให้เขาเข้ามาเจอฉันด่วนที่สุดเลยนะ ตอนนี้เลย"

        เอกพลยื่นมือถือของตัวเองให้กับทินกรด้วยท่าทางคะยั้นคะยอปนกดดันไปในตัว และทินกรก็รับมือถือไปอย่างรวดเร็ว

        ''ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

        ทินกรถือมือถือออกจากห้องไปเพื่อจัดการธุระตามคำสั่งของเอกพลอย่างรวดเร็ว จากนั้นเอกพลก็ยืดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็เดินออกไปยืนรับลมรอทินกรอยู่ที่ริมระเบียงห้องทำงาน และหลังจากนั้นเพียงไม่นานทินกรก็ถือมือถือกลับมาหาเอกพล

        “พี่ครับ?”

        "ว่าไงทิน? เขาว่ายังไงบ้าง? เขาจะมาพบฉันตอนนี้เลยไหม? หรือเขาจะมาเมื่อไหร่? "

        เอกพลหันกลับมาถามทินกรรัวด้วยความตื่นเต้น

        "เขาไม่มาครับ เขาบอกว่าจะไม่ยอมให้ลูกสาวของเขาถอนหมั้นกับชินด้วยครับ ยกเว้นแต่ว่า... ฝ่ายเราจะยอมจ่ายค่าเสียหายให้เขาครับ "

        "เขาต้องการเท่าไหร่?"

        ทินกรก้มหน้างุดพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขาดห้วง

        "ย... ยี่สิบ.... ล้าน! ค...ครับพี่! ผมนี่เหงื่อแตกเลยล่ะครับ!"

        "งั้นแกก็รีบไปจัดการให้เขาตามนั้นเดี๋ยวนี้เลย"

        "แต่ผมว่ามันเยอะไปนะครับพี่.... ลูกสาวเขาก็ไม่ได้สวยเท่าไหร่ ถึงจะเป็นดาราก็เถอะ ความจริงแล้ว... ผมว่าเด็กที่ชื่อนิวนั่นสวยกว่าหลายเท่าเลยนะครับ”

        ทินกรร่ายยาวออกมาอย่างลืมตัว และเขารู้ตัวอีกทีว่าพูดอะไรออกไปก็ตอนที่โดนเอกพลจับตามอง

        “เฮ่...แค่มุมมองส่วนตัวน่ะครับพี่"

        ทินกรยิ้มแห้ง ๆ และบ่นอุบอิบแก้เก้อออกมาเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าหลบตาของเอกพล แต่เอกพลก็ไม่ได้ถือสาคำพูดของทินกรแต่อย่างใด

        "แกไม่ต้องพูดมาก...ฉันบอกให้รีบไปทำก็ไปทำ! อย่าโยกโย้ให้มันมาก มันเสียเวลา"

        เอกพลตวาดทินกร เพื่อกดดันให้เขารีบไปทำงานตามที่สั่ง

        "ครับ ๆ ผมไปตอนนี้เลยครับ"

        ทินกรก้มหัวให้พี่ชายอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันหลังเตรียมตัวเดินออกจากห้องเพื่อจัดการเรื่องที่ได้รับมอบหมาย แต่ว่าเขาก็ยังไม่ทันได้ก้าวขาขยับตัวเลย คุณผู้หญิงของบ้านก็เดินพรวดสวนเข้ามาอย่างกะทันหัน

        "ค ...คุณผู้หญิง ม ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?"

        ทินกรทักทายคุณผู้หญิงของบ้านด้วยน้ำเสียงขาดห้วง พร้อมกับรีบก้มหน้าหลบสายตาที่เอาเรื่องของคุณผู้หญิง เพราะกลัวโดนตำหนิเรื่องเตชิน

        "ฉันมาถึงได้สักพักแล้ว"

        คุณหญิงของบ้านตอบทินกรกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับปรายตามองคนที่เป็นสามีที่ยังยืนนิ่งอึ้งด้วยความตกใจอยู่ริมระเบียง

        "งั้น...เชิญตามสบายนะครับ พอดีผมมีธุระพอดีครับ ขอตัวนะครับ"

        ทินกรบอกคุณผู้หญิง พร้อมกับรีบก้มหน้าเดินออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่คิดชีวิต พร้อมคิดในใจว่า...

        “รอดตายแล้วกู”

        และพอคล้อยหลังทินกรแล้ว เอกพลก็เดินเข้ามาหาคุณผู้หญิงของบ้าน พร้อมกับเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบตามปกติเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

        "คุณหญิง? กลับมาแล้วทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะ ผมจะได้ออกไปรับ คุณจะได้ไม่ต้องลำบากมาเองแบบนี้ไง”

        เอกพลยิ้มกว้างให้กับภรรยาของตัวเองเพื่อปกปิดความจริงเรื่องเตชิน ก่อนที่จะทำทีเป็นถามไถ่เรื่องอื่นอย่างต่อเนื่อง

        “คุณไปเที่ยวมาสนุกไหม?"

        คุณหญิงมาลีเชิดหน้าเสมอผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ก่อนที่จะพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมา

        "ฉันไม่อยู่ดูคุณจะก่อเรื่องไว้เยอะไม่น้อยเลยนะคะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะกล้าทำกับลูกได้ขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่คุณก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเขารักใคร แต่คุณก็ยังบังคับให้เขาหมั้นกับผู้หญิงที่เขาไม่รู้จัก ไม่ได้รักได้ลงคอ ฉันผิดหวังในตัวคุณจริง ๆ ค่ะคุณเอกพล"

        "คุณหญิง? ตอนนี้ผมกำลังแก้ปัญหาอยู่นะ คุณก็อย่าเพิ่งอารมณ์เสียใส่ผมนักสิ"

        เอกพลยกมือขึ้นอย่างยอมจำนนต่อความจริง แต่ดูเหมือนคุณผู้หญิงจะไม่ยอมให้อภัยง่าย ๆ อย่างที่เอกพลคิด

        "ที่ชินถึงกับเป็นลมหมดสติแบบนั้นก็คงจะเพราะเรื่องนี้สินะคะ มิน่าล่ะ... เมื่อกี้ฉันเข้าไปหาลูก ลูกถึงได้ซีดผอมอย่างกับคนตรอมใจแบบนั้น เขาดูไม่สดใสเหมือนตอนที่เขาเพิ่งจะกลับมาใหม่ ๆ เลย”

        คุณหญิงมาลีจ้องมองสามีด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองร้องไห้อย่างห้ามไม่ได้

         “ฉัน... ฉันทำใจไม่ได้หรอกที่ต้องเห็นลูกชายตัวเองนอนป่วยอยู่แบบนั้นน่ะ... ฉันสงสารลูก"

        "คุณหญิงฟังผมก่อนนะ...คือ...

        เอกพลพยายามอธิบายเหตุผลให้คุณหญิงฟัง แต่เธอกลับไม่ต้องการที่จะฟังอะไรอีกแล้ว เพราะเธอหันหลังให้กับสามีทั้งที่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก่อนที่เธอจะเดินเชิดหน้าปาดน้ำตาออกจากห้องทำงานของสามีไป...

         [ห้องเตชิน]

        คุณหญิงมาลีกลับมานั่งเฝ้าลูกชายคนเดียวของเธอแบบชิดขอบเตียงด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ และพอถึงเวลาบ่ายคล้อย เตชินก็ค่อย ๆ กะพริบตาถี่ติดต่อกันหลายครั้ง ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นอีกครั้งอย่างยากลำบาก

        จากนั้นเตชินก็ค่อย ๆ กวาดสายตาที่เหนื่อยล้าของเขามองไปรอบ ๆ ห้องนอนจนกระทั่งเขาเห็นคุณหญิงแม่ของเขาพอเลือนรางนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียง

        “แม่เหรอครับ?”

        เตชินถามออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วเขาก็ระบายยิ้มบางเบาออกมาด้วยความดีใจเมื่อภาพของคุณหญิงแม่เริ่มชัดเจนขึ้น จนเขามั่นใจว่านั่นคือแม่ของเขาจริง ๆ ไม่ผิดตัวแน่นอน

        “ชินลูกแม่”

-----------------------------------

ซันด๊อก