หานโม่หมุนตัววาดขาเตะเข้าที่ร่างของเสี่ยวเหม่ยจนกระเด็นออกไปกระแทกกำแพงดิน เสี่ยวเหม่ยกระอักเืออกมาเต็มปาก ก่อนจะหมดสติไป หานโม่เดินมาหยุดอยู่ข้างกายเสี่ยวเหม่ย นางยกเท้าขึ้นมาเตะเข้าไปที่ซี่โครงของเสี่ยวเหม่ยอีกครั้ง หญิงสาวรู้ดีว่าสาวใช้ชั่วร้ายผู้นี้มักจะชอบหาโอกาสรังแกนางอยู่เสมอ อีกทั้งทั้งยังมีพรรคพวกอยู่มากมาย ดังนั้นหานโม่จึงไม่คิดยั้งมือแม้แต่นิดเดียว
เมื่อถูกเตะเข้าที่ซี่โครงตรงๆ เสี่ยวเหม่ยก็พลันได้สติตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความเ็ป นางมองไปที่หานโม่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "คุณหนูเจ็ด ข้า..."
หานโม่ไม่แม้แต่ให้โอกาสนางได้พูด นางยกเท้าขึ้นมาเตะเข้าที่ซี่โครงของนางซ้ำอีกครั้ง และเหยียบลงไปบนตัวนาง
กร๊อบ
ผู้ที่อยู่บริเวณนั้นล้วนได้ยินเสียงกระดูกหักอย่างชัดเจน
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด "กรี๊ด!"
หานโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็ากับเสี่ยวเหม่ย “ก่อนอื่นเลย ข้าเป็เ้านายและเ้าเป็บ่าว ในฐานะบ่าวเ้ากล้ามากที่เรียกข้าด้วยนามตรงๆ จงตบปากตนเองเสีย หากเ้ายังกล้าลงมือกับข้าอีก ข้าจะสั่งลงโทษเ้า!"
ทันใดนั้นไอสังหารเย็นะเืพลันแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณประดุจลมหนาวที่พัดโหมกระหน่ำ
คุณหนูไร้ค่าผู้นี้ต้องวิปริตไปแล้วเป็แน่ เสี่ยวเหม่ยที่นอนอยู่บนพื้นเนื้อตัวอันสั่นเทา นางะโใส่ชายสองคนว่า "พวกเ้ารีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้ ถ้าข้าตาย คุณหนูห้าต้องไม่ปล่อยพวกเ้าไปแน่!"
ถึงแม้ว่าชายทั้งสองคนจะถูกไอสังหารของหานโม่ตรึงร่างเอาไว้ แต่เมื่อคิดถึงวิธีการลงมือของคุณหนูห้าผู้นั้นแล้ว ทั่วทั้งร่างก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
"คุณหนูเจ็ด ในที่แห่งนี้ท่านไม่ได้มีตำแหน่งอะไร จะยอมคุกเข่าด้วยตัวท่านเอง หรือจะให้พวกข้าจัดการ!"
หานโม่พูดอย่างเ็าโดยไม่หันมามองว่า "คุกเข่ารึ? พวกเ้าเองก็อยากลงมือกับข้าด้วยอย่างนั้นหรือ?" หางเสียงตอนท้ายลากยาวเล็กน้อย ทำให้ผู้คนอดที่จะรู้สึกหวาดผวาไม่ได้
ชายทั้งสองมองหานโม่ที่ยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ และพูดข่มขู่สำทับไปอีก “คุณหนูเจ็ด หากยังไม่ยอมหยุด พวกข้าคงต้องล่วงเกินท่านแล้ว”
“เ้าสุนัขสองตัวนี้เรียนรู้ที่จะแว้งกัดเ้านายของมันแล้วหรือ ช่างน่าขันนัก!” หานโม่หรี่ตาลง และมองคนพวกนั้นด้วยแววตากระหายเื ทันใดนั้นเองความหนาวเย็นจนถึงกระดูกก็แผ่ซ่านออกมาทันที
แม้ว่าชายทั้งสองจะเป็สุนัขรับใช้ของตระกูลหาน แต่คำพูดของคนไร้ค่าก็สามารถทำให้เดือดดาลเป็ฟืนเป็ไฟได้แล้ว ทว่าดูเหมือนพวกเขาคงลืมไปแล้วว่าหากหานโม่สามารถปลดปล่อยไอสังหารออกมาได้แบบนี้ นางจะยังเป็คน ‘ไร้ค่า’ อยู่อีกหรือ?
“ไม่ลิ้มลองสุราคำนับ กลับดื่มด่ำสุราลงทัณฑ์ [1] เช่นนั้นก็เชิญ!” แม้ว่ามือของชายทั้งสองจะจับอยู่ที่ด้ามดาบ แต่กลับมีลมเย็นพัดเข้ามากระทบใบหน้าพวกเขา เงาสีดำเคลื่อนที่ว่องไวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ทันใดนั้นลำคอพลันรู้สึกถูกบีบแน่น เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงใบหน้างดงามและไอสังหารอันน่าเกรงขาม
“กร๊อบ” เสียงกระดูกคอหักอันสุดแสนจะไพเราะดังขึ้น จากนั้นร่างของชายทั้งสองก็ค่อยๆ ร่วงหล่นลงไปบนพื้น
กระบวนท่าเดียว เพียงแค่กระบวนท่าเดียวเท่านั้น!
เสี่ยวเหม่ยหวาดกลัวถึงขีดขีด เสี่ยวเยว่ก็ใจนนิ่งค้างไปเลยเช่นกัน ส่วนคุณชายลู่นั้นหวาดกลัวจนหมดสติไป ราวกับว่าเวลาได้ถูกหยุดลง
น้ำเสียงราบเรียบของหานโม่ดังขึ้น นางพูดกับเสี่ยวเหม่ย "วันนี้ข้าจะไม่ฆ่าเ้า จงกลับไปบอกท่านพี่ที่แสนดีของข้าด้วยว่า ไม่ต้องออกตามหาข้า สามเดือนหลังจากนี้จะมีการประลอง อย่างไรวันนั้นข้าก็จะกลับมา หลายปีมานี้พวกนางดูแลข้ามาอย่างดี หลังจากที่กลับมาแล้วข้าจะตอบแทนพวกนางอย่างดีเช่นกัน" ประโยคหลังหานโม่เค้นเสียงพูดเน้นหนักเป็พิเศษ
“พี่เสี่ยวเยว่ ช่วยปลดถุงเงินของคุณชายลู่อะไรนั่นมาให้ข้าที แล้วช่วยไปซื้อชุดจิ้นจวง [2] มาหนึ่งชุดกับมีดสั้นอีกห้าเล่มให้ข้าด้วย ข้าจะออกเดินทาง”
หานโม่พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ เสี่ยวเยว่ที่ดูเหมือนว่าจะยังคงใไม่หาย แต่ก็ยังรีบทำตามคำสั่งของนางทันที "เ้าค่ะ คุณหนู"
หานโม่ ระยะเวลาแค่สามเดือนก็เพียงพอแล้ว ในเมื่อข้ายืมร่างของเ้ามาเกิดใหม่ ข้าจะทำให้คนตระกูลหานที่เคยรังแกเ้าไว้ได้ชดใช้ให้แก่เ้าทุกคน
ดูเหมือนจะเป็คำพูดที่บ้าระห่ำ แต่คำพูดเพียงไม่กี่คำกลับทำให้ให้หานโม่ที่อยู่ในโลกิญญานั้นรู้สึกเชื่อมั่นเป็อย่างยิ่ง
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปบนฟ้า มุมปากของหานโม่หยักบิดโค้งขึ้นเป็รอยยิ้มชั่วร้าย “ว่ากันว่าลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้นก็ยังไม่สาย [2] น่าเสียดายที่สิบปีมันนานเกินไป อีกสามเดือนข้าจะทำให้พวกเ้าได้รับความโกรธเกรี้ยวของหานโม่จากข้า”
ณ ลานกว้างหน้าจวนตระกูลหาน หญิงสาวอาภรณ์เหลืองผู้หนึ่งตบเข้าที่ใบหน้าของเสี่ยวเหม่ยด้วยความรุนแรง พร้อมเอ่ยถ้อยคำชั่วร้ายสาปแช่งออกมาต่อว่าสาวใช้ของนางด้วยความโกรธเกรี้ยว "แค่คนไร้ค่าคนเดียวสามารถทำให้เ้าจนตรอกได้ขนาดนี้เชียวรึ ข้าสอนเ้าไว้ว่าอย่างไร? เสียแรงที่เรียนรู้มาตั้งนาน แต่กลับไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ทำไมเ้าไม่ตายไปเสีย!”
“บ่าวสมควรตายเ้าค่ะ บ่าวสมควรตายเ้าค่ะ” เสี่ยวเหม่ยคุกเข่าก้มศีรษะแนบพื้นเพื่อขอความเมตตา บริเวณซี่โครงที่ถูกหานโม่ใช้เท้าเตะไปก่อนหน้านี้ทำให้เสี่ยวเหม่ยต้องกัดฟันแน่นด้วยความเ็ปทรมาน และตอนนี้ยังถูกคุณหนูของนางทำเช่นนี้อีก นางแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ทหาร” ชายสองคนเดินผ่านประตูเข้ามา หญิงสาวชุดเหลืองสะบัดมือหนึ่งที “ลากนางออกไป นางเป็ของพวกเ้าแล้ว”
"ขอรับ"
เสียงร้องแห่งความเศร้าโศกแกมขอร้องอ้อนวอนของสาวใช้ประจำตัวคุณหนูห้ายังคงดังกึกก้องไปทั่วจวนตระกูลหานอยู่เป็เวลานาน “คุณหนูห้าไว้ชีวิตด้วยเ้าค่ะ คุณหนูห้าไว้ชีวิตด้วย...”
ก่อนที่สรรพเสียงทั้งหมดจะเงียบลง
........................................................................
[1] ไม่ลิ้มลองสุราคำนับ กลับดื่มด่ำสุราลงทัณฑ์ หมายถึง เมื่อพูดด้วยดีๆ ไม่ยอมก็ต้องใช้กำลังบังคับ
[2] ลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้นก็ยังไม่สาย หมายถึง ทำสิ่งใดต้องรู้จักอดทนอดกลั้นรอโอกาสที่เหมาะที่ควร ต้องใจเย็นสุขุม อย่าปล่อยให้อารมณ์มาครอบงำสติ
1K
