ตอนที่ 04 ทักทายเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม
และโดยไม่รู้ตัว หยางคุนก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตุ๊กตาน้อยคนนี้แล้ว
ฮารุเลิกคิ้วมองเขาอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้กล่าวคำทักทายที่ควรจะพึงกระทำกับเขา เพียงมองเขาอย่างงุนงง
นี่คือสิ่งที่เธอแสดงให้เขาเห็นเท่านั้น
แท้จริงแล้ว…
ฮารุมองผู้ชายตรงหน้าอย่างสำรวจอีกครั้ง ในใจคิดว่า ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งหล่อ ผิวเนียนเสียยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก ไหนจะดวงตาขนตางอนยาวนั่นอีก ปากแดง ๆ นั่นก็หน้าจุ๊บซะจริง
เฮ้อ นอกจากเธอแล้ว นี่คงเป็ลูกรักพระเ้าอีกคนสินะ
หยางคุนเห็นตุ๊กตาตัวน้อยมองมาที่เขาอย่างงุนงงอยู่นั้น เขาก็ยกมือมาทำท่ากระแอมไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูดเพื่อทำลายความกระอักกระอ่วนตรงหน้า
“นี่ น้องสาวย้ายมาอยู่ใหม่เหรอ” เสียงของเขาช่างทุ้มนุ่มลึกน่าให้กล่อมก่อนนอนเสียจริง
ฮารุไม่รู้จะตอบอะไร ก็เลยตอบกลับไปคำนึง “อือ” ไม่ใช่ว่าเธอหยิ่ง แต่เธอกำลังพิจารณารายละเอียดั้แ่ศีรษะจรดเท้าของอีกฝ่ายอยู่ต่างหาก
อยู่ ๆ ดีก็เดินมาตรงหน้า ต่อมาก็ยังจะชวนคุย นี่เขากำลังจะทำให้แปลกใจไปถึงไหนกัน!
หยางคุนเห็นตุ๊กตาน้อยตอบรับคำเดียว ทำให้เขาไปไม่เป็ ได้แต่ยกมือขึ้นมาลูบท้ายทอยแก้เก้อ
บอดี้การ์ดเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยเข้าท่า ก็รีบก้าวอาด ๆ ไปแก้ไขสถานการณ์ความกระอักกระอ่วนของคุณหนูน้อยกับคุณชายแปลกหน้าคนนั้นทันที “คุณหนูครับ เข้าบ้านกันก่อนเถอะ นายท่านรอคุณหนูอยู่นะครับ”
บอดี้การ์ดไม่ได้ห่วงว่าคนชายแปลกหน้าคนนั้นจะคิดทำมิได้มิร้ายคุณหนู
แต่เขาห่วงว่าจะเป็ฝ่ายคุณหนูของตนที่คิดจะใช้วิธีไหนทำมิได้มิร้ายกับชายตรงหน้ามากกว่า
“รอก่อน” ฮารุหันหน้าไปตอบบอดี้การ์ดของตนเองด้วยน้ำเสียงเฉยชา ก่อนจะหันมาถามคำถามผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นกันแต่ดูอ่อนกว่าที่ใช้ตอบบอดี้การ์ดไป “พี่ชื่ออะไร”
“ถามพี่เหรอ” หยางคุนชี้นิ้วใส่ตัวเอง “อือ” ฮารุผงกศีรษะ
“พี่แซ่ หยาง นามว่า คุน หยางคุน แล้วเราล่ะ ชื่ออะไร” เขาตอบและถามกลับด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าน่าฟังที่สุด
“ชื่อเล่น ฮารุ ชื่อจริง กชกร แซ่ เฟย ชื่อที่ใช้ในประเทศนี้คือ เฟยฉี” หยางคุนได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้างตาโต เขาไม่เคยเจอคนที่แนะนำทุกชื่อของตัวเองแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต
ตุ๊กตาน้อยตนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ!
เขาผงกศีรษะรับรู้ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย ”อ่าา งั้นพี่เรียกเราว่า อาเฟยแล้วกัน ง่ายดี”
“แล้วแต่” เธอตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงเหมือนขอไปที
ฮารุเริ่มี้เีจะทำตัวแอ๊บแบ๊วไร้เดียงสา มันสูบพลังงานเธอเยอะเกินไปจริง ๆ การแสร้งทำตัวราวกับเด็กน้อยน่ารักบริสุทธิ์ราวกับเซียนน้อยบนสรวง์เนี่ย
“พี่อยู่บ้านฝั่งตรงข้ามนี่นะ มีปัญหาสงสัยตรงไหนมากดกริ่งที่บ้านพี่ได้เลย เราเป็เพื่อนบ้านกัน ไม่ต้องเกรงใจ” หยางคุนชี้ไม้ชี้มือไปที่คฤหาสน์ตรงข้ามบ้านฮารุ
“รู้แล้ว เอางี้ เพื่อเป็การตอบแทนที่ให้รบกวน ถ้าพี่อยากทำเกี่ยวกับพวกอาวุธเช่นระ… อุ๊บ” บอดี้การ์ดรีบขยับกายตรงมาที่แล้วยื่นมือไปปิดปากน้อย ๆ ของฮารุทันที
สมกับเป็บรรพบุรุษน้อยของพวกเขาจริง ๆ มาวันแรกก็จะเปิดเผยความสามารถยอดอัจฉริยะของตนเองซะแล้ว บอดี้การ์ดคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแฝงไปด้วยความจริงจังกว่าตอนปกติ “คุณหนู นายท่านกำลังรออยู่ในบ้าน อย่าปล่อยให้คุณพ่อคุณหนูรอนาน เราเข้าบ้านกันก่อนดีกว่านะครับ”
จากนั้นบอดี้การ์ดก็หันหน้าไปพูดกับหยางคุนด้วยน้ำเสียงสุภาพปนขออภัยอย่างสุดซึ้ง “คุณชายท่านนี้ต้องขออภัยจริง ๆ นะครับที่วันนี้คุณหนูของเราไม่สะดวกที่จะคุยต่อ วันนี้เป็วันแรกของคุณหนูที่มาถึงประเทศนี้ นายท่านไม่ได้เจอคุณหนูมานานแล้วเลยเกิดความคิดถึงลูกสาวสุดหัวใจ จึงอยากพบหน้าลูกสาวเร็ว ๆ ต้องขออภัยอีกครั้ง”
ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยมาขนาดนี้ หยางคุนก็ทำได้เพียงพยักหน้าตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้
วันเวลายังอีกยาวไกล ยังไงตุ๊กตาตัวนี้เขาก็ต้องทำความรู้จักให้มากกว่านี้ให้ได้อยู่แล้ว
“ขอบคุณที่เข้าใจครับ” บอดี้การ์ดลากตัวคุณหนูน้อยของเขาออกมาทันที ที่อีกฝ่ายพยักหน้ายินยอมที่จะเข้าใจ
ฮารุไม่ได้ต่อต้าน หรือแสดงฤทธิ์เดชที่แท้จริงต่อหน้าคนนอก
คิด ๆ ไปแล้วคำพูดที่เอ่ยกับอีกฝ่ายที่เพิ่งเจอหน้ากัน ก็เป็เื่ที่ไม่สมควรจะพูดออกไปจริง ๆ ดีที่บอดี้การ์ดเบรคเธอไว้ทัน
ไม่งั้นเด็กน้อยน่ารักมีความสามารถขนาดนี้ คงถูกกลุ่มอำนาจใดอำนาจนึงจับไปคิดค้นอาวุธทำลายล้างศัตรูก็เป็ได้~
พอมาถึงประตูรถข้างหลัง บอดี้การ์ดก็เอามือหนาของตนที่ปิดปากคุณหนูน้อยออก ต่อมาก็ประสานมือเข้าหากันแล้วโค้งตัวเป็การขออภัยที่กระทำอุกอาจต่อเธอ
หลังจากนั้นบอดี้การ์ดก็เอื้อมมือมาเปิดประตูหลังรถให้เธอ
ฮารุไม่ได้พูดอะไรั้แ่เข้ามานั่งในรถ เธอไม่ได้ไม่พอใจอะไร ก็แค่ไม่รู้จะพูดอะไรก็เท่านั้น
ส่วนบอดี้การ์ดนั่งประจำตำแหน่งคนขับ เขาทำใจอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าพูดกับคุณหนูน้อยขององค์กรด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขออภัยครับคุณหนูที่ได้ลงมือกระทำอุกอาจลงไป ตรงนี้ต้องขอโทษจริง ๆ แต่ผมไม่เสียใจทำที่ลงไป…”
บอดี้การ์ดคนนั้นยังคงพูดต่อ
“คุณหนูครับขออภัยที่ผมจะพูดสิ่งที่ไม่น่าฟังออกไป ถึงคุณหนูจะโกรธไล่ผมออกผมก็ต้องพูด คุณหนูไม่ควรพูดเื่ที่ตัวเองมีความสามารถสร้างอาวุธได้ออกไป มันเป็อันตรายต่อตัวคุณหนูเอง คุณหนูต้องระวังให้มากกว่านี้ ถึงองค์กรเราจะใหญ่และมีอิทธิพลมากก็จริง แต่คนที่ลอบหาเื่เราก็ไม่น้อยเลย ถ้าคุณหนูถูกจับตัวหรือเป็อะไรไป นายท่านจะมีชีวิตต่อไปได้ยังไง ถึงคุณหนูจะไม่คิดถึงตัวเอง ก็คิดเผื่อคุณพ่อของคุณหนูสักนิด องค์กรที่หัวหน้าสร้างขึ้นมาก็เพื่อคุณหนูทั้งนั้น….”
บอดี้การ์ดคิดได้ตรงนี้ ทำไมเธอจะคิดไม่ได้ล่ะ…
ไม่อยากนั้นตอนที่บอดี้การ์ดกระทำอุกอาจปิดปากเธอ ฮารุคงกัดมืออีกฝ่ายไปแล้ว
แต่เธอไม่ได้อธิบายอะไรออกไป เลือกที่เงียบแทน และแสดงออกไปว่าเธอรับฟังและคิดตามทุกคำพูดที่บอดี้การ์ดคนนั้นพูดมา
บอดี้การ์ดมองกระจกหลังเห็นท่าทางของคุณหนูก็ถอนหายใจเบา ๆ ออกมา
เขาไม่รู้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั่น จะเป็อย่างไรต่อไป เ
พราะคุณหนูน้อยที่เขาได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาตลอดหลายปี เป็พวกหน้ายิ้มแต่สามารถฆ่าคนที่พูดไม่เข้าหูของเธอได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร
ฮารุเงียบไปพักนึงก่อนจะเอ่ยถามบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงเอื่อย ๆ พลางกอดอกมองนอกหน้าต่าง “ชื่ออะไร”
บอดี้การ์ดได้ยินในสิ่งที่คุณหนูถามก็หน้าตาเหลอหลาทันที คุณหนู้าที่จะคัดชื่อเขาออกจากองค์กรหรือ?! แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบเสียงดังฟังชัด “จ้าวเสี่ยวโจวครับ”
“อ่อ เสี่ยวโจว ทำตำแหน่งอะไรในองค์กรเหรอ” ฮารุยังคงถามคำถามที่ตัวเองอยากรู้ต่อไป
“เมื่อก่อนแฝงตัวหาข่าวของกลุ่มอำนาจที่เมือง นีลส์ ประเทศ F ครับ”
“สายลับสินะ” ฮารุพูดแบบไม่ได้้าคำตอบ แต่อีกฝ่ายยังคงตอบกลับมา เธอกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย “จะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ”
“ออกรถเถอะ ฉันอยากเจอพ่อฉันแล้ว” พอบอกไปแบบนั้น รถที่จอดอยู่นิ่ง ๆ ในตอนแรกก็เคลื่อนเข้าไปในตัวคฤหาสน์ทันที
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าประตูคฤหาสน์
ฮารุไม่ได้เปิดประตูรถลงไปในทันที เธอกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง
ในเมื่อพ่อของเธอลำบากเพื่อเธอมามากมายขนาดนี้ เธอคงต้องตอบแทนคำขอของพ่อเธอสักหน่อย
พ่อของเธอขอไว้ว่าอะไร?
เธอครุ่นคิดไม่นานก็คำในสิ่งที่ตาเฒ่าน่าหลานเฉิงนั้นบอก
พ่อของเธอ ขอไว้ว่าอยากจะให้เธอมีชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปใช่มั้ย
อย่างนั้นก็ได้!
ฮารุตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า เธอจะทำตามคำขอของพ่อเธออย่างเต็มที่!
คำขอของพ่อเธอนั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร สิ่งที่เขาขอนั้นก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น จะให้เธอปฏิเสธได้อย่างไร!
อย่างนั้นเธอคงชื่อว่า ลูกสาวอกตัญญูแห่งชาติน่ะสิ!
จะให้เป็แบบนั้นไม่ได้!
เมื่อเสี่ยวโจวเห็นคุณหนูยังไม่ลงมา ก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ คุณหนูกำลังจะเล่นอะไรอีก?
เขากำลังจะก้าวเท้าไปเปิดประตูให้และจะดูว่าคุณหนูทำอะไรอยู่
แต่ประตูด้านหลังถูกเปิดออกมาก่อน
8K
