“เอมมมมม ตื่นได้แล้วลูก สายแล้ว”เสียงที่คุ้นเคยั้แ่เด็กะโเรียกฉัน
“เพิ่ง 7 โมงเช้าเองแม่ รีบไปไหน ขอนอนต่ออีกนิดนึง” ฉันะโกลับไปพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มเพื่อนอนต่อ มันไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการนอนซุกในผ้าห่มอุ่นๆ กับแอร์เย็นๆ และที่นอนนุ่มๆแบบนี้อีกแล้วนี่มัน์ชัดๆ
แต่ !!!!!
“ตื่นได้แล้ว พี่อุ่นมารับแล้ววันนี้ลูกต้องเดินทางไปรายงานตัวที่โรงเรียนนะ” แม่ะโมาอีกรอบ
“ชิบบบบ....................”ฉันรีบเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอน เพราะวันนี้ฉันต้องออกเดินทางแต่เช้าเพื่อไปรายงานตัวบรรจุที่โรงเรียนบนเกาะซึ่งต้องใช้เวลาในการเดินทางพอสมควรก่อนจะถึงโรงเรียน
ฉันรีบวิ่งออกไปจากห้องนอนทันทีแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ เพื่อทำภารกิจส่วนตัว แล้วมาแต่งตัวรอพี่ชายกับครอบครัวมารับ
สวัสดีฉันชื่อ ชะเอม แต่คนสนิทส่วนใหญ่จะเรียก เอม เฉยๆ หลังจากเรียนจบมาก็ว่างงานทันทีเพราะเข้าสู่่โรคระบาด ก็ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆอาศัยเกาะแม่กินเป็ส่วนใหญ่ เรียนจบมาก็ไม่ได้อยากรับราชการถึงม้ายที่จบมาจะต้องสอบราชการก็เถอะ จริงๆอยากทำอะไรที่มันไม่ซ้ำหรือจำเจเกินไปอย่างเช่น การเป็ครู แต่โชคชะตามันก็ขีดไว้แล้ว แม่ขอให้ไปสอบให้แม่สุดท้ายก็ใจอ่อนไปสอบให้ แล้วก็สอบติดได้แบบที่แม่หวัง แต่ดันได้บรรจุพื้นที่ห่างไกลแถมเป็บนเกาะ ต้องเดินทางหลายต่ออีก นี่แหละชีวิตของเอมเอง
“เอม พี่อุ่นมาถึงแล้วนะ”แม่เรียกฉันทันทีที่เห็นรถกระบะ 4 ประตูคันสีขาวเลี้ยวหัวรถเข้ามาในบ้าน
“ค่า” ฉันตอบรับแม่พร้อมกับเดินออกมาจากห้อง
รถกระบะของพี่จอดรออยู่หน้าบ้านก่อนพี่ชายฉันและพี่สะใภ้ที่อุ้มหลานสาวตัวน้อยเดินลงมาจากรถพร้อมๆกัน
“เรียบร้อยหมดแล้วไหมของใช้ต่างๆที่เอาไป” ทันทีที่เดินมาถึง พี่อุ่นก็ถามขึ้นทันทีเพื่อเช็ความเรียบร้อย เพราะพี่ชายฉันรู้ดีว่า ฉันสะเพร่ามากขนาดไหน
“เตรียมเสร็จหมดแล้วกับแม่ั้แ่เมื่อวานพร้อมออกเดินทางแล้วค่ะ”
“โอเคงั้นขนของขึ้นรถแล้วออกเดินทางกันได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเที่ยวเรือที่พี่จอง”
“รับทราบค่ะ”
พวกเราช่วยกันขนของขึ้นรถจนครบแล้วก็ออกเดินทางไปที่ท่าเรือเพื่อขึ้นเรือเดินทางไปยังโรงเรียนที่ฉันเลือกบรรจุบอกก่อนนะ ฉันไม่ได้เลือกจะไปทำงานที่เกาะ ที่ตอนมารายงานตัวมีโรงเรียนเดียวที่สาขาของฉันต้องไปบรรจุ ดังนั้น ฉันจึงไม่มีสิทธิ์เลือกต้องยอมจำนนไปบรรจุในที่ไกลบ้านมากๆ จะสละสิทธิ์ก็ไม่ได้เพราะไม่อยากอ่านหนังสือใหม่ และไม่อยากทำให้แม่รู้สึกผิดหวัง
หลังจากข้ามน้ำข้ามทะเลจนมาถึงที่โรงเรียนทันทีที่เห็นโรงเรียน ฉันคาดหวังมากว่าโรงเรียนนี้ ต้องมีเด็กต่อห้องประมาณ 4-5คนแน่ ๆ เพราะดูจากภายนอกโรงเรียนไม่ได้ใหญ่มาก ซึ่งถ้าเด็กน้อยขนาดนี้ ก็จะสอนได้ง่ายและสะดวกแถมทั่วถึงทุกคนแน่นอน แต่ผิดคาด พอไปรายงานตัวกับผู้อำนวยการเท่านั้นแหละระดับชั้นนึงมีด้วยกัน 2 ห้องห้องละ 20 กว่าคน เกินคาดไปมากเด็กเยอะกว่าที่คิด ฝันสลายเรียบร้อย
“ยังไงก็ฝากๆลูกสาวด้วยนะคะแกเป็ลูกสาวคนเดียว และน้องสาวคนเดียวของพวกพี่ๆเขาถ้ามีอะไรก็สามารถโทรมาหาได้ตลอดเวลานะคะ ท่าน ผอ.” เสียงแม่พูดคุยฝากฝังฉันกับผอ.
“ยินดีค่ะคุณแม่” ผอ.พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
“แม่กับพี่กลับแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วยมีอะไรก็โทรมาได้ตลอด” แม่หันมาจับมือฉันแล้วพูด แววตาเศร้าเพราะต้องห่างจากลูกสาว
“ได้ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะขอบคุณนะคะที่มาส่ง” ฉันยิ้ม แล้วเดินเข้าไปกอดแม่ และพี่ชายพร้อมกับหอมแก้มหลานสาวไปฟอดใหญ่ ก่อนจะส่งทุกคนขึ้นรถ เพื่อเดินทางกลับบ้าน
เนื่องจากฉันเดินทางถึงโรงเรียน่บ่ายแล้วเป็่ที่เด็กกำลังเลิกเรียนพอดี ฉันก็อยู่ที่โรงเรียนไม่นานก็แยกย้ายกันกลับที่พักเพื่อเก็บแรงไว้เผชิญกับชีวิตวัยทำงานวันแรกในวันพรุ่งนี้.......................
243
