“เรียกฉันว่าคุณจินชิงเถอะ”
“ครับ”
ถึงแม้ว่าเขาอยากจะแกล้งลีกียองมากแค่ไหนแต่พอนึกถึงลีกียองที่กำลังเรียกเขาว่าพ่อมันคงจะทำให้เขารู้สึกแปลกน่าดูเพราะเขาไม่อยากมีลูกชั่วๆแบบนี้
“ตอนนี้ถึงเวลานอนสำหรับนายแล้วถ้าสงสัยอะไรค่อยไปถามวันพรุ่งนี้”
“ครับ”
“ราตรีสวัสดิ์”
ปัง!
.
.
.
.
.
หลังจากที่จินชิงส่งลีกียองเข้านอนเขาก็มัวแต่ทำงานที่ค้างไว้และคอยวางแผนรับมือกับพวกโจรที่บุกเข้ามาเมื่อตอนเย็นจนดึกรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาสะดุ้งตื่นเพราะได้กลิ่นของเนื้อที่กำลังทอดอยู่
แต่จินชิงก็จำได้ว่าในบ้านหลังนี้ไม่มีคนอื่นนอกจากเขาและลีกียองที่อายุ8ขวบ
อย่าบอกนะว่า!
เมื่อได้สติจินชิงก็รีบลุกออกจากที่นอนเพื่อไปดูต้นเหตุของกลิ่นนั้นว่าใช่อย่างที่คิดหรือไม่
ฉันยังไม่อยากได้ครัวใหม่หรอกนะ
!!!
สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือลีกียองในวัยเด็กที่ตอนนี้กำลังทำอาหารเช้าโดยใช้เก้าอี้เป็ตัวช่วย(ลีกียองเตี้ยเกินไป)เพื่อทำอาหารได้สะดวกยิ่งขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นในสายตาของจินชิงมันก็ดูอันตรายอยู่ดี
“อะคุณจินชิงตื่นแล้วเหรอครั-”
“ระวัง!”
ในขณะที่ลีกียองกำลังหันมาทักทายเขานั้นเก้าอี้ที่ลีกียองกำลังยืนอยู่ก็เกิดเซกระทันหันจนทำให้ร่างกายของลีกียองนั้นเสียหลักพลัดตกลงมาจากเก้าอี้แต่โชคดีที่จินชิงวิ่งไปรับตัวทันจึงไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น
“ทำไมไม่หัดระวังตัวซะบ้าง”
“ข..ขอโทษครับ”
“ช่างมันเถอะ...ว่าแต่เมื่อกี้นายกำลังทำอะไรอยู่”
จินชิงได้ปล่อยลีกียองออกจากอ้อมแขนของตนพร้อมกับเดินไปดูสิ่งที่ลีกียองได้ทำค้างเอาไว้
“เอ่อ...คือว่าผมกำลังทำทอดไข่อยู่ครับ”
“แล้วทำไมนายถึงไม่ปลุกฉัน?”
“ผมไม่อยากรบกวนคุณน่ะครับเพราะเห็นว่าคุณกำลังนอนหลับสบาย”
มีมารยาทมากกว่าที่คิดแฮะ
ที่จินชิงคิดแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าลีกียองนั้นไร้มารยาทแค่เ้านั่นไม่เคยใช้มันกับเขาแค่นั้นเอง
เพราะถ้าเป็ตอนปกติต่อให้เขากำลังทำงานสำคัญอยู่แต่ถ้าลีกียองอยากได้อะไรต่อให้เขาจะยุ่งมากแค่ไหนก็ต้องทำให้เพราะไม่อย่างนั้นจะต้องทนฟังเสียงบ่นระหว่างทำงานทั้งวันแน่ๆ
“คราวหลังเวลาจะทำอาหารก็เรียกฉันก่อน”
“ต..แต่”
“ไม่มีแต่”
“ค..ครับ”
“เดี๋ยวก่อน”
“ครับ”
จินชิงได้เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่มือของลีกียองที่ตอนนี้กำลังกำหมัดแน่นและมีของเหลวสีแดงไหลลงหยดบนพื้นเล็กน้อยไม่ทันที่ลีกียองจะรีบซ่อนมือนั้น เขาก็รีบคว้าข้อมือของลีกียองพร้อมกับหงายมือนั้นเพื่อแสดงาแให้ชัดเจน
“ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน”
“ก็มันไม่ใช่เื่ใหญ่หนิครับ”
“ถึงมันจะไม่ใช่เื่ใหญ่แต่นายก็ควรบอกฉัน”
“ขอโทษครับ”
“ตามฉันมา”
จินชิงได้พาลีกียองที่าเ็มาทำแผลพร้อมกับโทรเรียกลูกน้องคนสนิทมาส่งข้าวให้
แต่ในระหว่างที่จินชิงกำลังทานข้าวกับลีกียองอยู่นั้นก็เกิดสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาซึ่งเื่นั้นก็คงไม่พ้นเื่ของลีกียอง
เพราะเขามั่นใจว่าต่อให้ลีกียองจะเชื่อใจใครขนาดไหนก็ไม่มีทางที่จะบอกเื่ของตัวเองให้คนอื่นฟังง่ายๆแน่และก็ถือโอกาสนี้แกล้งลีกียองไปในตัวเลยละกัน
“จะไปนายเคยพูดเกี่ยวกับน้องสาวหนิ”
“ผมมีน้องสาวอยู่คนหนึ่งครับเธอเป็เด็กที่น่ารักมากๆ”
“แสดงว่านายคงจะรักน้องสาวของนายมากจนเลือกที่จะเรียนทำอาหารเพื่อให้น้องสาวของนายทานเหรอ?”
“ถูกแค่ครึ่งหนึ่งครับ”
“หมายความว่าไง?”
“พอดีพ่อแม่ผมเสียชีวิตกระทันหันน่ะครับ”
“แล้วใครดูแลนาย”
“ญาติน่ะครับ”
ทันทีที่ลีกียองพูดประโยคนั้นออกมาแววตาของเขาก็วูบไหวเพียงครู่หนึ่งก่อนที่จะกลับมาตามเดิมและทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นเขากลับจำแววตาที่เจือรอยยิ้มแต่กลับมีกลิ่นอายชวนเสียวสันหลังของลีกียองได้เป็อย่างดี
ดูจากแววตาก็รู้เลยว่าไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีแน่ๆ
พวกเราได้ทานข้าวกันต่อโดยที่ไม่ได้พูดถึงเื่นี้อีกจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนค่ำซึ่งมันเป็เวลานอนของลีกียองและเป็เวลาพักผ่อนของจินชิง
ใช่มันควรจะเป็แบบนั้น
......................................................................
มาช้า แต่มานะ
ถึงจะมีอุปสรรค(การบ้าน)มากมายแต่ไรท์ก็จะ(พยายาม)ไม่ทิ้งเื่นี้
(แต่ถ้าไปแอบแต่งเื่อื่นก็อีกเื่นึงนะ)
1K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
