เ้าของร่างเดิมถูกท่านย่าตัวเอง ขายให้ชายพิการด้วยเงินเพียงห้าตำลึงจึงคิดสั้นไปะโน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้ิญญาของเซี่ยซือซือทะลุมิติมาเข้าร่างแทน ชีวิตในโลกนี้บิดามารดาล้วนตายไปแล้วเหลือเพียงน้องสาวกับน้องชายร่างกายผอมแห้งหิวโซสองคน เธอต้องช่วยพวกเขาให้รอดก่อนจะถูกคนชั่วพวกนี้ขายทิ้งไปแบบเธอ
แคว้นจ้าว หมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่
ภายในบ้านสกุลเซี่ย
“ท่านพี่รีบกินเร็วเข้า”
เสียงเด็กเล็กดังก้องอยู่ข้างหูอย่างน่ารำคาญว่าแต่ฉันมีน้องชายั้แ่เมื่อไหร่กัน รู้สึกได้ถึงอะไรแข็ง ๆ มาแตะที่ริมฝีปากทว่ายังลืมตาไม่ขึ้น
“ท่านพี่กินสิ ๆ”
เซี่ยซือซือรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะพยายามที่จะเปิดดวงตาขึ้นมอง เ้าของเสียงเล็ก ๆ ด้านข้าง
“ท่านพี่ ๆ ท่านพี่อย่าตายนะ ลืมตาสิท่านพี่”
“นังตัวดีออกมาเดี๋ยวนี้นะ !” เสียงเอะอะโวยวายดังหนวกหูเซี่ยซือซือเป็อย่างมาก ปัง ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ
เซี่ยซือซือลืมตาขึ้นจนได้พลันสมองกลับมีเื่ราวพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย จนต้องกรีดร้องออกมาอย่างเ็ปอ๊าก !
“พี่รอง !”เด็กน้อยเซี่ยซือหยางในวัยสามหนาวเรียกพี่สาวพร้อมเบะปากอยากร้องไห้
“ท่านพี่ !” เซี่ยซานซานทิ้งบานประตูที่ตัวเองดันไว้ หันกลับมาดูพี่สาวด้วยความใ
“ท่านพี่ ๆ ท่านเป็อะไร อย่าทำให้พวกข้าใสิท่านพี่!”
ผลัวะ !มีคนถีบประตูบานเก่าผุพังเข้ามาภายในห้องเด็กทั้งสองรีบเข้าไปขวางผู้บุกรุกไม่ให้ทำร้ายพี่สาว
แม่เฒ่าเซี่ย เซี่ยจิ่วเม่ย หน้าตาแลดูดุร้ายไม่ใช่หญิงชราใจดีแต่อย่างใด ด้านหลังของแม่เฒ่าเซี่ยยังมีลูกสะใภ้บ้านใหญ่กับบ้านรองเดินตามมา ท่าทางดุดันเอาเื่
“ไอ้พวกบ้านสามตัวดี กล้าลักขโมยอาหารเอาไว้กินเองยังเห็นแม่เฒ่าอย่างข้าอยู่ในสายตาหรือไม่ ไอ้พวกหมาป่าตาขาว[1]ดูซิวันนี้ข้าจะจัดการพวกเ้าอย่างไร”
“ท่านย่าพวกข้าไม่ได้ขโมยนะนี่เป็หมั่นโถวของท่านพี่ ท่านพี่ไม่สบายข้าแค่เก็บไว้ให้ท่านพี่เท่านั้นเอง” เซี่ยซานซานยังเป็เด็กหญิงวัยสิบหนาวแต่นางข่มความกลัวตอบโต้ผู้ใหญ่ในบ้านออกไป
“หึ กฎบ้านก็มีบอกอยู่แล้วถ้าพลาดมื้ออาหารไปก็คืออดแต่พวกเ้ากลับแหกกฎ แอบยักยอกอาหารเก็บไว้กินเอง ยังมีหน้ามาเถียงท่านแม่อีกท่านแม่ท่านต้องลงโทษคนบ้านสามนะเ้าคะ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมจริง ๆ ด้วย ตอนนั้นยวี่เฟยของข้านางได้พลาดมื้อเย็นไปท่านก็ไม่ให้นางกินนะเ้าคะ” สะใภ้บ้านรองนามว่าจงอี้ซิน ย้อนรำลึกถึงเื่ลูกสาววัยแปดปีของตัวเองขึ้นมา
“ดูเ้าเด็กพวกนี้สิท่านแม่กางแขนปกป้องพี่สาวตัวเอง ช่างน่าสมเพชไม่รู้จักสำเหนียกกำลังตัวเอง ถุย !” หลินพ่านเอ๋อสะใภ้บ้านใหญ่มองดูเด็กทั้งสองพร้อมถ่มน้ำลายใส่ตรงหน้า
แม่เฒ่าเซี่ยมองลูกสะใภ้ทั้งสองสลับกันไปมาเดินตรงไปกระชากหมั่นโถวเย็นชืดแถมแข็งปานหิน ออกจากมือของเซี่ยซือหยาง
“แง ๆ ๆ”เด็กน้อยถูกแย่งของกินของพี่สาวไป ถึงกับแผดเสียงร้องลั่น “เ้าคนชั่ว !เอามานะ ของท่านพี่ข้า” กำปั้นน้อย ๆ ทุบไปยังต้นขาของแม่เฒ่เซี่ย
“เ้าเด็กเนรคุณกล้าตีข้ารึ นี่นะ!” แม่เฒ่าเซี่ยเตะทีเดียวเซี่ยซือหยางก็กระเด็นไปติดกับผนังห้อง
“น้องเล็ก !” เซี่ยซานซานรีบวิ่งไปอุ้มน้องชายขึ้นมากอดไว้ด้วยความใ “ท่านย่าน้องเล็กยังเด็กไม่รู้ความ เหตุใดท่านถึงได้ใจร้ายเช่นนี้”
“แง ๆ ๆ”เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยฟังแล้วน่าสงสารจับใจ
ดวงตาที่ปิดไว้ก่อนหน้าของเซี่ยซือซือลืมขึ้นหลังจากค้นพบว่า ตัวเองได้ทะลุมิติมายังอดีตอันไกลโพ้นแล้วจริง ๆ หลังจากหลับตาลืมตาอยู่หลายหนเรียบเรียงความคิดที่ไหลเข้ามาไม่ยอมหยุด เมื่อค่อย ๆ จัดการกับมันได้ความเ็ปที่ศีรษะก่อนหน้าจึงบางเบาลง และมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเฉยชา
ครบสูตรของการทะลุมิติจริง ๆมีท่านย่าผู้ชั่วร้าย ขนาบข้างด้วยป้าสะใภ้เลวทั้งสอง ครั้นหันไปมองน้องสาวในวัยสิบขวบของตัวเองกับน้องชายตัวน้อยทั้งตัวดำเมี่ยมเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาเป็เดือน ร่างกายผอมแห้งเหลือแต่กระดูกเสื้อผ้าเก่าขาดมีรอยปะชุนเต็มไปหมด เส้นผมแห้งกรังเหมือนไม่ผ่านน้ำมานาน
ยกมือของตัวเองขึ้นมาดูไม่ได้มีสภาพต่างกันแม้แต่น้อย ครั้นเงยหน้ามองป้าสะใภ้ใหญ่ร่างกายอวบอ้วนเต็มไปด้วยก้อนไขมันป้าสะใภ้รองแม้ไม่ได้อ้วนแต่ก็ไม่ได้ผอม ยิ่งแม่เฒ่าเซี่ยด้วยแล้วร่างกายบึกบึนเหมือนคนกินดูอยู่ดีมาตลอด
“ท่านแม่ดูอาซือมองท่านสิเ้าคะ” สะใภ้ใหญ่เห็นสายตาเย็นเยียบของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็อดแปลกใจไม่ได้ดูเยือกเย็นจนไม่น่าไว้ใจ
“เ้าอย่าคิดว่าะโน้ำตายแล้วทุกอย่างจะจบนะอาซือข้ารับเงินคนบ้านถานมาแล้ว ถ้าเ้าตายข้าจะให้อาซานไปแทนเ้า”
คำพูดของแม่เฒ่าเซี่ยทำให้ดวงตาของเซี่ยซือซือเบิกกว้างท่านย่าของนางขายนางให้คนบ้านถานในราคาแค่ห้าตำลึง เ้าของร่างเดิมไม่อยากไปเป็เมียคนพิการเลยไปะโน้ำฆ่าตัวตาย ทว่าเธอที่มาจากยุคปัจจุบันกลับเข้ามาแทนที่เ้าของร่างนี้เ้าของร่างเดิมว่ายน้ำไม่เป็ จึงได้ขาดอากาศตายใต้น้ำแต่เธอที่เข้ามาสวมร่างกลับพาร่างนี้ขึ้นมาจากน้ำได้ โชคชะตาคงเล่นตลกให้เธอกับเ้าของร่างเดิมมีชื่อเดียวกัน
“ท่านย่าอาซานยังเด็กนัก ท่านอย่าได้ทำเช่นนั้นเลย”นานมากกว่าที่นางจะเอ่ยออกมา
“มันอยู่ที่เ้าอาซือ ข้าขอเตือนเอาไว้อีกสองวันคนบ้านถานจะมารับตัวเ้าแล้ว อย่าให้เกิดเื่ขึ้นไม่อย่างนั้นข้าจะส่งอาซานไปแทนเ้า แล้วขายซือหยางทิ้งเสีย” แม่เฒ่าเซี่ยจ้องหน้าเซี่ยซือซือแบบอาฆาตเด็กนี่ก่อนหน้าดูอ่อนแอไร้ทางสู้ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูแปลกตาไปนัก
“ท่านแม่เ้าคะ ท่านจะลงโทษคนบ้านสามเื่หมั่นโถวนี่อย่างไรเ้าคะ”สะใภ้ใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยสามพี่น้องไปง่าย ๆ
“พรุ่งนี้งดอาหารบ้านสาม” แม่เฒ่าเซี่ยเอ่ยแล้วหันหลังเดินออกจากห้องของเด็กน้อยทั้งสามไปโดยมีสะใภ้ใหญ่เดินตามไปด้วย
“พวกเ้าได้ยินแล้วใช่ไหมจำใส่หัวเอาไว้ดี ๆ ด้วยล่ะ” สะใภ้รองหมุนตัวตามหลังไปติด ๆ
“ท่านพี่ต่อไปท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะเ้าคะข้ากับน้องเล็กจะทำอย่างไร ถ้าท่านไม่อยู่” เซี่ยซานซานปล่อยเสียงร้องไห้ในทันทีนางก็แค่เด็กสิบขวบ พอเจอเื่แบบนี้ก็ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป
“อาซานเ้าอย่าร้อง น้องเล็กเป็อะไรมากไหม”เซี่ยซือซือพยายามลุกขึ้นนั่ง รู้สึกพลังงานของร่างกายหายไปเกือบหมดคงเพราะเพิ่งผ่านการทะลุมิติมา เลยทำให้เธอปรับตัวยังไม่ค่อยได้
“ท่านพี่” เด็กน้อยวิ่งเข้ามาสู่อ้อมกอดของพี่สาวคนโตในทันทีแววตาหวาดหวั่นไร้ความสุข
เซี่ยซือซือเห็นรอยเขียวจ้ำบนแขนเล็ก ๆของน้องชาย โชคดีแค่ไหนที่กระดูกไม่หัก จับดูความผอมแห้งไร้ไขมันตรงหน้าพลันน้ำตาก็ไหลอาบหน้าในทันที
“ท่านพี่ท่านอย่าทำเช่นนี้อีกนะ”เซี่ยซานซานเองก็ทนไม่ไหว โผเข้าสู่อ้อมกอดของพี่สาวตามน้องชายไป
“ข้าขอโทษพวกเ้าทั้งสอง ต่อไปข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว”
ดวงตาของเซี่ยซือซือมืดลงเธอจะจัดการกับเื่นี้อย่างไรยุคสมัยนี้ดูเหมือนชีวิตลูกหลานไม่สามารถจัดการเองได้ทุกอย่างต้องอยู่กับผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้น แล้วเธอก็แค่เด็กสาวอายุสิบสามกินไม่อิ่มร่างกายก็ไม่แข็งแรง อีกไม่กี่วันเธอก็ต้องถูกขายไปบ้านอื่นแล้ว
ไม่อยากเชื่อว่าพนักงานออฟฟิศธรรมดาแบบเธอจะทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่แร้นแค้น แถมไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์แห่งนี้ใครจะเชื่อว่าเธอนั้นได้ตายคาโต๊ะทำงานที่บริษัทด้วยความเหนื่อยล้าไม่ว่าโลกเก่าหรือโลกนี้ เธอล้วนแต่พบเจอแต่ความทุกข์ทรมานทั้งนั้น
บิดามารดาของเ้าของร่างนี้ได้ตายไปเมื่อสองปีก่อนตอนขึ้นไปหาของป่าแล้วถูกโจรป่าฆ่าตาย คนในตระกูลเซี่ยเห็นเด็กทั้งสามคนเป็ขยะไร้ค่าเซี่ยซือซือต้องแบกน้องชายบนหลังทำงานในบ้านอย่างหนัก เซี่ยซานซานเองก็ต้องออกไปซักผ้าให้ทุกคนภายในบ้านทุกวันมีแต่ทำงานไม่มีวันหยุด ไหนเลยจะมีวันไหนได้อยู่ดีกินดีเหมือนคนอื่นยิ่งความทรงจำผุดขึ้น ในใจของเซี่ยซือซือก็เจ็บร้าว ทำยังไงน้อง ๆของเธอจะมีชีวิตรอด ไม่แคล้วท่านย่าของเธอได้เอาไปขายแลกเงินเป็แน่
“อาซานใครเป็คนพาข้ากลับมา”
“ท่านป้าถานไปซักผ้าแล้วเห็นท่านพี่สลบอยู่ที่ริมแม่น้ำเลยไปตามผู้ใหญ่บ้านพาคนมาช่วยเ้าค่ะ ตอนแรกข้านึกว่าท่านพี่จะตายเสียแล้ว ท่านหมออวี่ก็ไม่อยู่ทุกคนเลยไม่รู้จะทำอย่างไรทิ้งให้ท่านพี่นอนอยู่ในห้องแบบนี้” ความอัดอั้นของเซี่ยซานซานนั้นมีมากนัก ในหมู่บ้านไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกนางเลยต่างปล่อยให้พี่สาวของนางนอนแน่นิ่งอยู่แบบนี้
“ท่านป้าถาน” ความทรงจำของเซี่ยซือซือนั้นเื่ของท่านป้าถานเหลียนฮวาไม่ค่อยชัดเจนเท่าใดนักเพราะนางค่อนข้างเก็บตัวกับลูกชายพิการของนาง แทบจะไม่ได้พูดคุยกันด้วยซ้ำ
“ท่านพี่ท่านป้าถานซื้อท่านพี่ไปเป็เมียพี่จ้านไม่มีสินสอดไม่มีการสู่ขอ แค่จ่ายเงินแล้วพาท่านพี่ไปเห็นว่าท่านป้าถานไม่มีเงินเหมือนกัน แต่ว่าอยากได้ลูกสะใภ้เพราะกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลลูกชายพิการของนาง”คำพูดของน้องสาวทำให้เซี่ยซือซือยิ้มขื่นเล็กน้อย ทะลุมิติมาก็ถูกขายเป็ภรรยาคนพิการ
“นอนเถิดน้องเล็กตาจะปิดอยู่แล้ว”หากมียานางคงหามาทาให้น้องชายแล้ว แต่ว่าในความทรงจำนั้นในห้องนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ายาอยู่เตียงเก่าผุพังผ้าห่มเน่า ๆ ผืนหนึ่ง สามพี่น้องนอนกอดกันกลม ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
[1] หมาป่าตาขาวหมายถึง คนเนรคุณ อกตัญญู มักถูกเปรียบเทียบว่าเป็คนเนรคุณโเี้ ดุร้าย ไม่ยอมจดจำบุญคุณคน ทำร้ายได้แม้กระทั่งคนที่เคยช่วยเหลือตนเป็คนจำพวกที่สมควรถูกดูถูกที่สุด
5K
