ความรู้สึกสมัยนั้นเหมือนว่าฉันมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอยู่ตลอดเวลา ถามว่าทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนั้นก็มันมีสาเหตุน่ะสิ ลองอ่านั้แ่เริ่มก่อนนะเดิมทีฉันเป็คนที่ไม่นับถืออะไรเลยสักอย่าง (ไม่เชื่อว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง) แต่นับถือพระนะแต่พวกที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้หรือหมอดูพวกนี้ (ไปให้ไกลๆ เลย) พวกทรงเ้าอะไรเนี่ยสมัยเด็กฉันชี้หน้าด่าเลย (แสบไหมล่ะ) แต่ๆๆ มันมีสาเหตุนะที่ฉันไม่เชื่อเื่แบบนี้ก็เพราะว่า
คุณแม่เล่าให้ฟังว่าสมัยที่เลิกกับคุณพ่อใหม่ๆ มีหมอดูคนหนึ่งเขาเดินเข้ามาดูดวงให้ (ไม่ได้ร้องขอนะเสนอตัวเอง) อยู่ดีๆ เห็นว่าแม่ของฉันตั้งท้องอยู่ดันปากสุนัขพูดว่า “ถ้าลูกในท้องเป็เด็กผู้ชายจะดี แต่ถ้าได้ลูกสาวจะล้างผลาญจนหมด” (อ้าวพูดหมาๆ นี่หว่าเด็กยังไม่ทันเกิดพูดแบบนี้ได้ยังไง) แล้วความซวยมันก็เลยมาตกลงที่ฉันนี่ไง ก็แม่คลอดฉันออกมาเป็เด็กผู้หญิง เพราะว่าเชื่อไอ้หมอดูเฮงซวยถึงได้ไม่ยอมเลี้ยงฉันเองกลัวว่าฉันจะทำให้เขาฉิบหาย (เื่นี้เขาบอกกับฉันด้วยตัวเอง)
แล้วแบบนี้ฉันจะไปนับถือไอ้พวกลวงโลกแบบนั้นได้อย่างไง มันทำลายชีวิตฉันั้แ่ฉันยังไม่ลืมตาดูโลกนี้เสียด้วยซ้ำ ฉันไปทำอะไรให้มันไปฉี่รดหัวมันเหรอ ฉันก็เพิ่งจะมารู้ตอนโตว่าเขามีกฎห้ามดูดวงเด็กเล็กๆ (แปลว่าไอ้หมอดูคนนี้ไม่มีจรรยาบรรณ) คำพูดของหมอดูคนหนึ่งกลับทำให้ชีวิตของเด็กคนหนึ่งต้องถูกทอดทิ้ง ชีวิตในแต่ละวันไร้คนรักคนเอาใจใส่ ต้องดูแลตัวเองจะมีใครมารับผิดชอบชีวิตของเด็กคนนี้ไหม
แต่ที่ฉันรู้ว่าฉันมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองก็เพราะว่าในทุกวันตอนเย็นฉันจำเป็ต้องนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับเข้าบ้านทุกวัน วันดีคืนดีก็ตกจากหลังรถมอเตอร์ไซค์ซะงั้นไม่ได้ตกธรรมดานะกลิ้งคลุกๆ ไปไกลเชียว ทุกเดือนต้องมีวีรกรรมเลื่องลือถึงการตกรถมอเตอร์ไซค์ของฉันจนพี่ๆ ที่ขับรถวินทุกคนรู้จักฉันกันหมด
แต่สิ่งที่มันน่าแปลกใจก็คือฉันไม่เคยเป็อะไรเลยไม่มีแผลไม่เืตกยางออก ไม่เคยโดนรถที่ขับตามมาด้านหลังชนเลยสักครั้ง เอาจริงๆ นะเพิ่งจะมาคิดได้ว่าปีนั้นทั้งปีคงจะดวงตก เพราะอาทิตย์หนึ่งอย่างน้อยฉันจะต้องตกรถมอเตอร์ไซค์สองครั้ง จนใครๆ ก็กล่าวหาว่าฉันนั่งรถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็ (จะบ้าเหรอใครนั่งไม่เป็ใช้สมองส่วนไหนคิดยะ) เพราะเหตุนั้นเวลาจะขึ้นรถจะมีพี่วินคนอื่นมาช่วยดูให้ฉันนั่งให้ตรงจับกระเป๋านักเรียนให้เข้าที่พี่วินที่ขับรถถึงจะออกรถเป็แบบนี้ทุกวัน
ถ้าทุกคนยังไม่เชื่อฉันยังมีเื่พิสูจน์อีกเื่หนึ่ง ฉันจะเป็คนเดียวที่ถูกหวยติดกันแทบทุกงวดถามว่าฉันไปเอาเลขมาจากไหน ก็จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ฉันบอกไงวันใกล้หวยออกเขาจะมาบอกตัวเลขสามตัวบ้าง สองตัวบ้างมันจะดังก้องอยู่ในหูของฉันตลอด ฉันก็รวยรับทรัพย์เข้าไปกระเป๋าคนเดียวเงียบๆ ซิจ๊ะ (จะบอกคนอื่นให้มาขอแบ่งทำไม) พวกปลิงเวลารู้ว่าใครถูกหวยก็ชอบบอกว่า “วันนี้จะเลี้ยงอะไร” (ไปช่วยเขาจ่ายเงินไหมถึงบอกให้เขาเลี้ยง) คนจำพวกนี้มีเยอะมากหนีอย่างไงก็หนีไม่พ้น
ยังนะเื่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของฉันยังไม่จบแต่เพียงเท่านี้นะจ๊ะ ฉันเป็เด็กประหลาดั้แ่เล็กก็รอคอยวันตายคิดว่าเมื่อไหร่เราจะตายสักทีนะ (เหนื่อยกับการใช้ชีวิต) สิบห้าแล้วทำไมเรายังไม่ตาย ยี่สิบเราควรจะตายได้แล้วนะประมาณนี้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะฉันไม่เคยทำร้ายตัวเองไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะ (ฉันรักตัวเองมาก) ในเมื่อไม่มีใครรักฉันฉันจึงได้รักตัวเองมากที่สุด
เหตุการณ์ประหลาดมันเริ่มต้นตอนฉันอายุสิบสองเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่หนึ่งอย่างที่บอกว่าฉันไม่มีเป้าหมายในชีวิตแค่คิดว่าเมื่อไหร่จะตายเพราะคิดเอาเองว่าตัวเองใช้ชีวิตมามากเกินพอแล้ว พอคุณครูถามว่าโตขึ้นอยากเป็อะไร “หนูไม่อยากเป็อะไรเลยค่ะ” นี่คือคำตอบของฉัน คุณครูก็อึ้งไปเลยสิจ๊ะ
แต่คุณครูที่ไหนจะยอมแพ้ “หนูชอบอาชีพอะไรคะ”
ตอบแบบนี้คุณครูจะคิดว่าหนูเป็คนี้เีไหมล่ะคะเนี่ย โธ่ใครจะรู้ว่าเื้ัหนูมีภาระขนาดไหนน่าสงสารจริงๆ เลยลูกแม่ มามะมาอยู่กับแม่มาเดี๋ยวแม่ดูแลหนูเองรับรองว่าจะไม่ทำให้หนูรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป สนุกกันไหมคะอย่าลืมคอมเม้นท์บอกให้เรารู้บ้างนะ เรามาเป็กำลังใจให้น้องต่อสู้ไปด้วยกันนะคะ
