บทที่ 4: แถบความหิวและไซดักทรัพย์
แสงแดดอ่อนๆยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านรอยต่อของใบเฟิร์นที่มุงเป็หลังคาเพิงหมาแหงน ตกกระทบลงบนใบหน้าของเด็กชายวัยสิบสองปีที่กำลังขดตัวอยู่ใต้เสื้อผ้าทอเนื้อหยาบเสียงนกร้องประสานเสียงเซ็งแซ่ดังมาจากเรือนยอดไม้เบื้องบนผสานกับเสียงน้ำตกม่านไพลินที่ดังกึกก้องเป็จังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องกำเนิดเสียงไวท์นอยส์(White Noise) ชั้นยอดจากธรรมชาติ
อีไลอัสค่อยๆปรือตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่ััได้คือความสดชื่นของอากาศที่ปราศจากฝุ่นควัน PM 2.5 อย่างสิ้นเชิง ทว่าความสุนทรีย์ยามเช้าของเขากลับถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกบิดมวนอย่างรุนแรงที่บริเวณช่องท้อง
โครก... คราก...
เสียงร้องประท้วงจากกระเพาะอาหารดังสนั่นจนเขาเองยังสะดุ้งมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกหิวแบบผิวเผินเหมือนตอนที่เขานั่งทำงานติดพันจนลืมกินข้าวเที่ยงในออฟฟิศแต่มันคือความหิวโหยระดับรากหญ้าอาการปวดเกร็งจากการที่น้ำย่อยหลั่งออกมาบดขยี้ผนังกระเพาะที่ว่างเปล่า ความรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อยจากสภาวะน้ำตาลในเืต่ำ(Hypoglycemia) ที่ส่งผลให้แขนขาอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด
"ให้ตายสิ..."อีไลอัสยกมือกุมท้องตัวเองพลางนิ่วหน้า "เกมบ้านี่... จะจำลองระบบ ‘แถบความหิว’ (Hunger Bar) ออกมาได้สมจริงเกินไปแล้วนะเนี่ยไม่ใช่แค่มีไอคอนรูปน่องไก่กระพริบเตือนสีแดงมุมจอแต่นี่เล่นส่งสัญญาณประสาทความเ็ปจำลองกรดไหลย้อนมาให้สมองรับรู้โดยตรงเลยเหรอระบบเซนเซอร์การเชื่อมต่อประสาทัั (Neural Link Sensor) ของไอ้เพื่อนบ้ามันก้าวล้ำไปถึงระดับไหนกันแล้ว"
สถาปนิกในร่างเด็กชายพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดร้องเตือนว่า หากเขาไม่หาพลังงานมาเติมเต็ม ‘สเตตัสความหิว’ ที่กำลังดิ่งลงเหวนี้โดยเร็วล่ะก็ เขาอาจจะได้สร้างสถิติเป็เพลเยอร์ที่ GameOver ไวที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกม VR แน่นอน
อีไลอัสเดินโซเซออกจากเชลเตอร์ตรงดิ่งไปยังทิศทางของเสียงน้ำตกม่านไพลิน แหล่งน้ำคือจุดเริ่มต้นของระบบนิเวศที่ใดมีน้ำบริสุทธิ์ ที่นั่นย่อมมีแหล่งโปรตีน
เมื่อเดินแหวกพุ่มไม้ออกมาภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากแอ่งน้ำใสแจ๋วเบื้องล่างหน้าผาน้ำตกนั้นใสกระจ่างจนมองเห็นกรวดหินหลากสีที่ก้นบึงและที่สำคัญที่สุด... ท่ามกลางกระแสน้ำที่ไหลเอื่อยๆ บริเวณริมแอ่งมีฝูงปลาเกล็ดสีเงินสะท้อนแสงแดด ตัวอวบอ้วนขนาดเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่กำลังแหวกว่ายทวนกระแสน้ำอยู่นับสิบตัว!
"แหล่งโปรตีนเคลื่อนที่!อาหารเช้าของฉัน!"
ดวงตาของเด็กชายเป็ประกายเขารีบถอดรองเท้าหนังหยาบๆ ทิ้งไว้ริมตลิ่ง ถลกขากางเกงขึ้นเหนือเข่าแล้วก้าวลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบจนขนลุกซู่ อีไลอัสย่อตัวลงต่ำหรี่ตามองเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบเขาคำนวณทิศทางการเคลื่อนที่ของปลาในหัวอย่างรวดเร็วกะจังหวะที่มันว่ายเข้ามาใกล้ที่สุด แล้วพุ่งมือทั้งสองข้างลงไปตะครุบอย่างสุดแรง!
ซ่า!
น้ำแตกกระจายกระเซ็นเปียกไปครึ่งค่อนตัวแต่เมื่อเขายกมือขึ้นมา... กลับพบเพียงความว่างเปล่ามีแต่น้ำที่ไหลลอดง่ามนิ้วออกไปส่วนเ้าปลาอ้วนพีตัวนั้นสะบัดหางว่ายหนีไปหลบอยู่หลังโขดหินอย่างสบายใจเฉิบ
"พลาดได้ไงเนี่ย!"อีไลอัสสบถเบาๆ ก่อนจะลองพยายามะโตะครุบปลาตัวอื่นอีกสามสี่ครั้งผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิมคือคว้าน้ำเหลวและได้แผลถลอกที่หัวเข่าจากการลื่นตะไคร่น้ำแทน
สถาปนิกหนุ่มเดินคอตกกลับขึ้นมานั่งแหมะอยู่บนโขดหินริมตลิ่งน้ำหยดติ๋งๆ จากปลายผม เขาเริ่มวิเคราะห์ความล้มเหลวอย่างเป็เหตุเป็ผลตามนิสัย
"ข้อผิดพลาดที่หนึ่ง:กฎการหักเหของแสง (Index of Refraction) แสงที่เดินทางผ่านอากาศลงสู่น้ำจะเกิดการหักเหทำให้ตำแหน่งของปลาที่เราเห็นด้วยตาเปล่า ตื้นกว่าตำแหน่งที่มันอยู่จริงๆข้อผิดพลาดที่สอง: ข้อจำกัดทางสรีรวิทยา ร่างกายอวตารเด็กสิบสองขวบนี้มี่แขนที่สั้นเกินไป(Short Reach) และมวลกล้ามเนื้อ (Muscle Mass) ไม่เพียงพอที่จะสร้างความเร็วในการตะครุบให้เร็วกว่าปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ (Reflex)ของปลาป่าได้"
เขาถอนหายใจยาวพลางลูบท้องที่ยังคงประท้วงไม่หยุด"พวกเกมเมอร์สายบู๊อาจจะใช้วิธีอัปค่าสเตตัสความว่องไว (Agility) เพื่อจับมันให้ได้แต่สำหรับสถาปนิกอย่างฉัน... ถ้าพละกำลังและร่างกายไม่เอื้ออำนวย เราก็ต้องใช้ ‘ระบบอัตโนมัติ (Automated System)’ เข้ามาช่วยสิ"
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนมุมปากของเด็กชายเขาไม่ได้้าเครื่องจักรกลซับซ้อนอะไรหรอก สิ่งที่เขา้าคือสุดยอดภูมิปัญญาทางวิศวกรรมพื้นบ้านที่ได้รับการพิสูจน์มาแล้วนับพันปีสิ่งประดิษฐ์ที่ทำงานด้วยตัวมันเองตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้า...มันคือเครื่องมือดักปลาที่เรียกว่า ‘ไซ’ (Fish Trap)
อีไลอัสไม่รอช้า เขาหันหลังกลับเข้าไปในป่าชั้นนอกและเริ่มมองหาวัสดุทันทีสิ่งที่เขา้าคือวัสดุที่มีความยืดหยุ่นสูง (High Elasticity) รับแรงดัดงอได้ดีและหาได้ง่ายในป่าดิบชื้น ซึ่งก็หนีไม่พ้น ‘ไม้ไผ่ป่า’ที่ขึ้นอยู่เป็กอใหญ่ห่างจากน้ำตกไปไม่ไกลนัก
เขาใช้หินแบนๆ ที่มีขอบคมพอสมควรค่อยๆ กระเทาะทุบและตัดกระบอกไม้ไผ่ขนาดกลางมาได้สองสามลำพร้อมกับดึงเถาวัลย์เหนียวๆ บริเวณนั้นมาม้วนรวมกันเป็กำใหญ่เมื่อได้วัตถุดิบครบถ้วน เขาก็หอบทุกอย่างกลับมานั่งที่ลานหินกว้างริมน้ำตกและเริ่มเปิดโหมดวิศวกรนักประดิษฐ์อย่างเต็มรูปแบบ
"ระบบที่ดีต้องเริ่มจากการเตรียมวัสดุ (Material Preparation) ที่ได้มาตรฐาน"
อีไลอัสเรียกใช้งานสกิล[สถาปนิกแห่งพงไพร] อีกครั้งเคอร์เซอร์สีทองปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว เขาไม่ได้ใช้มันแค่เชื่อมต่อไม้เท่านั้นแต่เขายังประยุกต์ใช้ความละเอียดแม่นยำของสกิลนี้ คล้ายกับคำสั่ง ‘Slice’ (ตัดแบ่ง)ในโปรแกรมออกแบบ เขาใช้ปลายนิ้วลากผ่านกระบอกไม้ไผ่ กำหนดเส้นกริด (GridLines) แบ่งไม้ไผ่ออกเป็ซี่เล็กๆขนาดกว้างประมาณหนึ่งเิเเท่าๆ กันอย่างสมบูรณ์แบบ ซี่ไม้ไผ่เหล่านี้เรียกว่า‘ตอก’ ซึ่งมีคุณสมบัติเหนียวและดัดโค้งได้โดยไม่หัก
"ไซดักปลาที่ดีประกอบด้วยสองส่วนหลักคือ ‘ตัวไซ’ ที่ทำหน้าที่เป็คอกกักขังและ ‘งาไซ’ ซึ่งเป็หัวใจสำคัญที่ทำหน้าที่เหมือนวาล์วกันกลับ(One-way Valve หรือ Check Valve) ในงานระบบท่อประปา"เขาพึมพำอธิบายให้ตัวเองฟังราวกับกำลังพรีเซนต์งานให้ลูกค้า
ขั้นตอนที่ 1: การขึ้นโครงสร้าง 'ตัวไซ' (The Main Body)
อีไลอัสเริ่มจากการนำซี่ไม้ไผ่มาสานขัดกันเขาใช้เถาวัลย์เส้นเล็กๆ เป็ ‘เส้นยืน’ (Warp) และใช้ซี่ไม้ไผ่เป็‘เส้นพุ่ง’ (Weft) สานวนเป็วงกลมกระบอกปลายนิ้วที่เรืองแสงสีทองของเขาขยับวาดไปมาอย่างรวดเร็ว สกิลสถาปนิกแห่งพงไพรช่วยทำหน้าที่ยึดจุดตัดทุกจุดให้แ่าโดยอัตโนมัติ
เขาค่อยๆดัดโครงสร้างให้ด้านหนึ่งกว้าง แล้วค่อยๆบีบปลายอีกด้านหนึ่งให้สอบเล็กลงจนเป็รูปทรงกรวยยาว (Cone Cylinder) คล้ายกับจรวดหรือรูปทรงหยดน้ำยืดๆ โครงสร้างแบบนี้ไม่ได้ทำมาเพื่อความสวยงามแต่เป็รูปทรงตามหลักอากาศพลศาสตร์ (Aerodynamics) หรือในที่นี้คืออุทกพลศาสตร์ (Hydrodynamics) ที่เมื่อนำไปวางในน้ำกระแสน้ำจะไหลผ่านผิวโค้งมนไปได้โดยไม่สร้างแรงต้าน (Drag Force) มากนัก ทำให้ตัวไซไม่ถูกกระแสน้ำพัดปลิวไปง่ายๆ ปลายด้านที่สอบเล็กสุดเขาใช้ไม้ไผ่สานปิดตายอย่างแ่า
ขั้นตอนที่ 2: การสร้างกลไกอัจฉริยะ 'งาไซ' (The Core Valve Mechanism)
นี่คือส่วนที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนที่สุดมันคือฝาปิดรูปกรวยที่ซ้อนอยู่ตรงปากทางเข้าของตัวไซอีไลอัสเลือกใช้ซี่ไม้ไผ่ที่เหลาจนบางเฉียบและมีความสปริงตัวสูง (High Modulus of Elasticity) มาสานเป็รูปกรวยแต่หัวใจสำคัญคือ... ปลายแหลมของซี่ไม้ไผ่ที่พุ่งเข้าสู่ด้านในกรวยนั้น จะไม่ถูกสานติดกัน ปล่อยให้มันเป็อิสระเหมือนซี่หวีที่ชี้ลู่เข้าไปข้างใน
"นี่แหละคือสุดยอดวิศวกรรม..."อีไลอัสยิ้มกริ่มขณะใช้สกิลเชื่อมฐานของ ‘งาไซ’ เข้ากับปากทางเข้าของ ‘ตัวไซ’ อย่างไร้รอยต่อ"เมื่อปลาว่ายเข้ามาที่ปากไซ มันจะดันซี่ไม้ไผ่แหลมๆ เหล่านี้ซึ่งซี่ไม้พวกนี้จะโค้งงอเปิดทางให้ปลาผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่า...เมื่อปลาเข้าไปอยู่ในตัวไซแล้ว และพยายามจะว่ายสวนทางออกมา ซี่ไม้ไผ่ที่ชี้แหลมเข้าหาตัวมันจะทำหน้าที่เป็กรงเล็บทิ่มแทงและขวางกั้นไว้ยิ่งมันดิ้นดันออกมา ซี่ไม้ก็จะยิ่งบีบตัวเข้าหากันตามแรงกดทับปิดตายเส้นทางหนีร้อยเปอร์เซ็นต์ มันคือวาล์วน้ำทางเดียวที่ปลาเข้าได้แต่ไม่มีวันออกได้!"
เพียงไม่ถึงชั่วโมง"ไซดักทรัพย์" รูปทรงกรวยความยาวประมาณหนึ่งเมตรก็เสร็จสมบูรณ์มันดูแข็งแรง ประณีตและเป็ระเบียบเรียบร้อยจนแทบจะเอาไปตั้งโชว์เป็งานศิลปะพื้นบ้านได้เลย
"เอาล่ะสร้างเครื่องจักรเสร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการทำ Site Analysis เพื่อหาตำแหน่งติดตั้งที่ดีที่สุด (Deployment Location)"
อีไลอัสอุ้มไซไม้ไผ่เดินเลาะไปตามริมโขดหินของน้ำตกเขาไม่ได้สุ่มวางมันลงในน้ำตื้นๆแต่สายตาของสถาปนิกกำลังมองหาลักษณะภูมิประเทศที่เข้าข่าย ‘ปรากฏการณ์คอขวด’(Bottleneck Effect)
เขาเดินมาถึงจุดหนึ่งที่ก้อนหินขนาดใหญ่สองก้อนตั้งตระหง่านบีบบีบเส้นทางน้ำที่ไหลลงมาจากแอ่งให้แคบลงอย่างฉับพลัน
"ตามหลักการทางพลศาสตร์ของไหลสมการความต่อเนื่อง A1V1 = A2V2 เมื่อพื้นที่หน้าตัดของทางน้ำ (Area)ลดลงอย่างกะทันหัน ความเร็วของกระแสน้ำ (Velocity) จะเพิ่มขึ้นเพื่อระบายมวลน้ำให้ทันนั่นหมายความว่าจุดคอขวดตรงนี้คือเส้นทางสัญจรหลัก (Highway) ที่กระแสน้ำจะพัดพาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็เศษอาหาร แพลงก์ตอนหรือกระทั่งปลา ให้ต้องพุ่งทะยานผ่านช่องแคบนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!"
อีไลอัสเดินลุยน้ำระดับหน้าแข้งเข้าไปที่ช่องแคบระหว่างโขดหินนั้นเขาวางไซดักปลาลงไปใต้น้ำ โดยหัน ‘ปากไซ (งาไซ)’ รับเข้าหาทิศทางของกระแสน้ำที่ไหลมาจากแอ่ง้าเพื่อดักรอปลาที่ว่ายตามน้ำลงมาหรืออาจจะว่ายสวนกระแสน้ำขึ้นมาเพื่อหาอาหารในร่องน้ำเชี่ยว
เพื่อความมั่นคงเขาเก็บก้อนหินแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักมากพอ (Ballast Weight) มาวางทับขนาบข้างและทับ้าของตัวไซเอาไว้ป้องกันไม่ให้แรงดันน้ำหรือการดิ้นรนของปลาขนาดใหญ่พัดให้ไซกลิ้งหลุดจากตำแหน่ง
"ระบบผลิตเสบียงอัตโนมัติ(Automated Food Generator) เดินเครื่องเต็มกำลัง!"
หน้าจอโฮโลแกรมสีทองสว่างวาบขึ้นท่ามกลางละอองน้ำตกที่โปรยปราย:
[ สิ่งประดิษฐ์สำเร็จ: ไซดักไม้ไผ่สานกึ่งถาวร (Grade: HighPrecision) ]
[ ความทนทานโครงสร้าง: 120/120 ] (โบนัสจากการใช้โครงสร้างสามเหลี่ยมช่วยรับแรง)
[ ประสิทธิภาพการดักจับ: 95% ]
คำอธิบาย: ตรวจพบการติดตั้งในจุด'คอขวด (Bottleneck Site)'
โบนัสพิเศษ: ประยุกต์ใช้สมการความต่อเนื่อง($A_1V_1= A_2V_2$)เพิ่มความเร็วการไหลเข้าสู่กับดัก 2.5 เท่า
[ ค่าความพึงพอใจของสถาปนิก: เต็มพิกัด ]
[ ค่าประสบการณ์การจัดการทรัพยากรเพิ่มขึ้น... ]
เด็กชายปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยความภาคภูมิใจท้องของเขายังคงร้องจ๊อกๆ แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องวิ่งไล่จับปลาให้เหนื่อยฟรีอีกต่อไปสิ่งที่เขาต้องทำก็แค่... ใช้เวลาที่เหลือให้เกิดประโยชน์สูงสุด
อีไลอัสเดินกลับมานั่งที่ลานหินซึ่งมีแสงแดดสาดส่องเพื่อพึ่งแดดให้เสื้อผ้าที่เปียกชื้นแห้งลง ป้องกันภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำ (Hypothermia) เขาใช้เวลาว่างนั่งสอดส่องและจดจำพันธุ์ไม้แปลกๆรอบตัว พลางคิดเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับการขยายต่อเติมเพิงหมาแหงนของเขาในคืนนี้
เวลาผ่านไปประมาณสี่สิบห้านาทีซึ่งเป็ระยะเวลาที่เหมาะสมตามหลักจิตวิทยาของการรอคอย อีไลอัสลุกขึ้นยืนบิดี้เีเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปที่ร่องน้ำคอขวดจุดเดิม
แม้จะยังมองไม่เห็นตัวไซที่จมอยู่ใต้น้ำชัดเจนนักเพราะแสงแดดเริ่มสะท้อนผิวน้ำแต่หูของเขากลับได้ยินเสียงน้ำแตกกระจาย บุ๋ง! แฉลบ! ผสานกับเสียงโครงสร้างไม้ไผ่ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆซึ่งเกิดจากการดิ้นรนของสิ่งมีชีวิตขนาดพอสมควรที่อยู่ภายใน
"มีลูกค้ามาใช้บริการแล้วแฮะ!"
อีไลอัสยิ้มกว้างเขาก้าวลงไปในน้ำ ยกก้อนหินถ่วงน้ำหนักออก แล้วค่อยๆ ดึงตัวไซขึ้นมาจากกระแสน้ำน้ำหนักของมันเพิ่มขึ้นจากตอนแรกอย่างชัดเจน ทันทีที่ยกไซพ้นผิวน้ำ หยดน้ำนับไม่ถ้วนก็ไหลรินออกจากช่องว่างของซี่ไม้ไผ่เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน
ผ่านช่องว่างของซี่ไม้ไผ่ที่สานไว้อย่างประณีตอีไลอัสเห็นเกล็ดสีเงินวาววับสะท้อนแสงแดดยามสายปลาป่าลำตัวอวบอ้วนขนาดเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่จำนวนสองตัวถ้วน กำลังดิ้นกระแด่วๆอยู่ตรงก้นไซที่ถูกปิดตาย พวกมันพยายามจะว่ายย้อนกลับไปทางปากทางเข้าแต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับกลไก ‘งาไซ’ ที่ชี้แหลมสกัดกั้นพวกมันไว้ทุกทิศทางอย่างสมบูรณ์แบบ
"ทฤษฎีของไหลและวาล์วกันกลับทำงานประสานกันได้อย่างไร้ที่ติ!"
เด็กชายชูไซดักปลาขึ้นเหนือหัวราวกับเพิ่งคว้าถ้วยแชมป์เปี้ยนลีกแม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้เวทมนตร์ยิงสายฟ้าหรืออัญเชิญไฟมาเผาปลาให้สุกแบบในหนังแฟนตาซีแต่ความสำเร็จที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงและการใช้มันสมองทางวิศวกรรมแก้ปัญหานี้มันกลับทำให้เขารู้สึกฟินและอิ่มเอมใจยิ่งกว่าการส่งมอบงานโปรเจกต์ร้อยล้านซะอีก
"เอาล่ะแถบความหิวสีแดงจ๋า... เตรียมตัวถูกเติมเต็มด้วยโปรตีนออร์แกนิกย่างเกลือ(ถึงแม้จะยังไม่มีเกลือก็เถอะ) ได้เลย! มื้อเช้าของสุดยอดสถาปนิก...พร้อมเสิร์ฟแล้ว!"
อีไลอัสหัวเราะร่าเริงรอยยิ้มของอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้เหนื่อยล้าบัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มของนักบุกเบิกตัวน้อยที่พร้อมจะเปลี่ยนผืนป่าแห่งนี้ให้กลายเป็อาณาจักรส่วนตัวของเขาแล้ว
1K
