ตอนที่ 16 — คืนของเสียงบันทึก
ฝนโปรยบาง ๆ อีกครั้งในค่ำคืนนั้น
ใต้สะพานเงียบกว่าทุกครั้ง — มีเพียงเสียงน้ำกระทบเสา กับเสียงแมลงที่หายไปเกือบหมด เหมือนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เมฆาปรับกล้องจับความร้อน พร้อมกล่องบันทึกพลังงานวางไว้กลางพื้น
จิตรากับวรุฒยืนห่างออกไปเล็กน้อย ทั้งคู่สวมเสื้อกันฝนพลาสติกสีฟ้าอ่อน ดูเหมือนนักท่องเที่ยวที่หลงมาในเขตหวงห้าม
“พี่เมฆา ผมถามจริง...” วรุฒกระซิบ “เราอัดเสียงผีเพื่อจะ... สัมภาษณ์เขาเนี่ยนะ?”
เมฆาตอบเรียบ “ถูกต้อง”
“แล้วพี่คิดว่าผีจะตอบยังไงอะ จะพูดไทยกลางไหม หรือเสียงจะต้องไปผ่าน Google Translate ก่อน?”
จิตรากลั้นหัวเราะ “ถ้าผีพูดได้จริง ฉันจะกราบเลย”
เมฆายกมือขึ้นเป็สัญญาณให้เงียบ เขาเริ่มเปิดเครื่อง
เสียงสัญญาณดัง ปี๊ด ขณะสนามแม่เหล็กเริ่มก่อตัว
วรุฒหรี่ตา “เหมือนมีหมอก...”
“ไม่ใช่หมอก” เมฆาก้มมองจอ “คือสนามพลังงานระดับต่ำ... มีโครงสร้างบางอย่างอยู่ในนั้น”
ในความมืดจาง ๆ มีเงาเด็กปรากฏขึ้นกลางอากาศ — ใบหน้าไม่ชัดเจน แต่ดวงตากลับสะท้อนแสงเหมือนกระจก
จิตราเผลอขยับถอย “พี่เมฆา...”
“ไม่ต้องกลัว” เสียงเขานิ่ง “นั่นไม่ใช่ผี — มันคือบันทึกพลังงานที่ถูกกระตุ้นให้เล่นซ้ำ”
แต่เงานั้นขยับ… แล้วพูดออกมาเบา ๆ
“แม่... อยู่ในน้ำ...”
เสียงนั้นทำให้ทุกคนเงียบกริบ
วรุฒกลืนน้ำลาย “พี่... ผมขอถอนคำพูดเมื่อกี้ ผมว่าผีเขาไม่ได้ต้องใช้แปลภาษาเลย พูดชัดมาก!”
เมฆาขยับเข้าใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเงาเด็ก
“แม่เธอชื่ออะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่สุภาพ
เงาเด็กเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาอีก
“แม่... วาดรูป... แต่รูปนั้นไม่ใช่ของแม่...”
วรุฒพึมพำ “ไม่ใช่ของแม่? หมายถึง... งานปลอม?”
เมฆาพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ เธอกำลังพูดถึงโครงการศิลป์จากจิต — ที่เสี่ยธาดาใช้เป็ข้ออ้างในการฟอกผลงานศิลป์”
จิตรานิ่งงัน “เด็กคนนี้เห็นแม่ถูกบังคับให้สร้างภาพปลอม... แล้วตาย?”
“อาจมากกว่านั้น” เมฆาว่า “เขาอาจเห็นตอนแม่ถูก ‘ทดลอง’ ด้วย...”
ทันใดนั้น เสียงเครื่องบันทึกดังขึ้นเองอีกครั้ง — คล้ายเสียงผู้หญิงร้อง
“อย่า... อย่าเอาภาพนั้น...”
“มันไม่ใช่ของฉัน...”
เสียงสะท้อนวนซ้ำอยู่หลายรอบ ก่อนเงาเด็กค่อย ๆ เลือนหายไป
วรุฒหน้าซีด “พี่เมฆา ผมขอพูดตรง ๆ นะ ผมไม่กลัวผี แต่ผมกลัวเทป!”
เมฆาหัวเราะเบา ๆ “กลัวถูกอัดเสียงเหรอ?”
“ไม่ ผมกลัวตอนมันเล่นเองโดยไม่บอกก่อนเนี่ย!”
จิตราหันมาถาม “เราทำยังไงต่อดี?”
“เราต้องหาว่าเสียงในเทปถูกบันทึกไว้ที่ไหนครั้งแรก” เมฆาตอบ “มันต้องมีจุดกำเนิดของคลื่น — ที่เรียกว่า โหนดต้นทาง”
วรุฒยกคิ้ว “พี่พูดเหมือนพลังงานผีมีเซิร์ฟเวอร์ต้นทางเลยนะ”
“ก็คล้ายกันนั่นแหละ” เมฆาว่าเรียบ ๆ “และผมพนันได้เลย... ว่ามันอยู่ในบ้านพักของเสี่ยธาดา — ริมแม่น้ำฝั่งตรงข้าม”
ลมพัดแรงขึ้นทันที เหมือนมีบางอย่างได้ยินชื่อ “เสี่ยธาดา”
เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังวนรอบใต้สะพาน — เหมือนเด็กวิ่งเล่น แต่ไม่มีเงาใดบนพื้น
เมฆามองไปรอบ ๆ “เธอไม่ได้จะขู่เรา... เธอกำลังบอกทาง”
“บอกทางเหรอ?” วรุฒถาม
“ใช่ — เธออยากให้เรารู้... ว่าความจริงอยู่ฝั่งโน้น”
เมฆาหันกลับมาหาทั้งคู่ “พรุ่งนี้เช้า เราจะข้ามแม่น้ำไปบ้านเสี่ยธาดา”
“แล้วคืนนี้?” จิตราถาม
“คืนนี้พัก...” เมฆาตอบ พร้อมยิ้มบาง “เผื่อพรุ่งนี้ต้องคุยกับผี... ในบ้านคนเป็”
วรุฒยกมือไหว้ท่วมหัว “ขอให้ผีไม่อยู่ในบ้านก็พอครับพี่เมฆา ผมกลัวคนเป็มากกว่าอยู่แล้ว”
เสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้นอีกครั้งในความมืด — คราวนี้ไม่หลอน แต่ฟังเหมือนหัวเราะเยาะเบา ๆ
“เขากลัวคนเป็...”
วรุฒชะงักทันที “เอ้า! ผีเด็กก็แซวผมด้วยเหรอเนี่ย!”
จิตราหัวเราะจนหลุด
ส่วนเมฆาเพียงยิ้ม — ดวงตาเขายังคงนิ่ง แต่ในใจรู้ดีว่า...
คืนนี้ เสียงหัวเราะนั้น ไม่ได้มาจากเทปอีกต่อไปแล้ว
ตอนต่อไป — ตอนที่ 17 “บ้านเสี่ยธาดา”
เมฆาและทีมจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ริมแม่น้ำ เพื่อค้นหา “โหนดต้นทาง” ของพลังงานผีเด็ก
แต่พวกเขาจะพบว่า บ้านนั้นไม่ได้ถูกทิ้งร้าง... มีใครบางคนรออยู่ — ทั้งคนเป็ และบางสิ่งที่ยังไม่ยอมไปไหน
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
195
![สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733197497_67414684.webp)
