บทที่ 1ไม่มีลูกก็ไม่เป็ไร
“คุณนายกู้ครับ ตอนนี้คุณตั้งครรภ์เจ็ดเดือนแล้วนะครับแต่คุณมีอาการตกเืหลายครั้งซึ่งเป็อันตรายต่อเด็กในท้องมากเื่บนเตียงของคุณและสามีควรลดลงตามคำแนะนำของแพทย์อย่างเคร่งครัดนะครับ”
ขณะที่หญิงสาวรับประทานยาบำรุงครรภ์อยู่ก็นึกถึงคำเตือนของคุณหมอจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามา
กู้จั่วซือกลับมาแล้วหญิงสาวหลุดออกจากภวังค์แล้วพยุงท้องที่ใหญ่ขึ้นทุกวันไปต้อนรับสามีกลับบ้าน
“จั่วซือ กลับมาแล้วเหรอคะ กินข้าวเย็นมาหรือยังอยาก....อ๊ะ!” หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกชายหนุ่มที่เธอไปต้อนรับดันเข้ากำแพงอย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บท้อง หลังจากนั้นชุดกระโปรงของเธอก็ถูกเขากระชากออก
ตอนนี้เธอท้องได้เจ็ดเดือนแล้วและหมอก็เพิ่งเตือนมา เธอจึงไม่อยากร่วมรักกับเขา
“อย่า...จั่วซือ...” เธออ้อนวอนสามี“ท้องของฉันใหญ่มากแล้ว ตอนนี้ไม่ได้นะ....โอ๊ย!... เจ็บ!”
เหมือนครั้งก่อนๆที่เขาเคยทำแบบนี้ ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลย
การกระทำโหดร้ายป่าเถื่อนไม่มีความเมตตาเลยสักนิด มีแต่ระบายอารมณ์อย่างเดียว
หญิงสาวรู้สึกเจ็บท้องมากร่างกายของเธอสั่นเทา เหงื่อมากมายผุดออกมาที่หน้าผาก
“อย่า! กู้จั่วซือ” หญิงสาวเจ็บจนรีบะโห้ามเขาเสียงดัง“อย่าทำร้ายลูกของฉัน....”
“ไม่ต้องห่วงหรอกหลินหว่านไป๋ เธอดวงแข็ง ลูกของเธอก็ต้องดวงแข็งเหมือนเธอแหละ!จะเกิดอะไรขึ้นได้ไง?” กู้จั่วซือพูดทุกคำข้างๆ หูของเธอ แต่แฝงไปด้วยความเ็า
“เธอเป็คนวางยาให้ท่าฉันเองในตอนแรกแล้วทีงี้ทำไมไม่ชอบ เพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือนเองนะ ทำไมไม่อยากแล้วล่ะ? รู้อะไรไหมหลินหว่านไป๋ ความรักของเธอก็เหมือนตัวของเธอที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!”
กับเื่วางยาให้ท่านั่นเป็แผนการของลู่เมิ่งเสวี่ยทั้งหมดเธอไม่เคยมีความคิดสกปรกแบบนี้สักนิด!
“กู้จั่วซือ เด็กคนนี้เป็เืเนื้อเชื้อไขของคุณนะ...”หญิงสาวไม่มีแรงอธิบายเื่ราวในอดีตที่ผ่านมาแล้วตอนนี้เธอคิดแค่ว่าจะหยุดการลงโทษครั้งนี้ได้อย่างไร“ฉันเจ็บจริงๆ นะคะ ขอร้องล่ะหยุดเถอะ เดี๋ยวกระทบลูก...”
“กระทบก็ช่างสิ!” กู้จั่วซือกลับกระแทกเข้าหาหญิงสาวแรงขึ้นไม่ลดกำลังลงเลยสักนิด เหมือนกับว่าจะทำให้เธอและเด็กในท้องของเธอตายไปซะ
“เพราะยังไงฉันก็อยากให้เธอกับลูกตายตั้งนานแล้ว!ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เมิ่งเสวี่ยคงเป็ภรรยาของฉันั้แ่แรกแล้ว!หลินหว่านไป๋ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาหน้าของคุณปู่ฉันคงฆ่าเธอตายในวันแต่งงานไปแล้ว!”
หญิงสาวร้องไห้น้ำตานองเธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเกลียดถึงขั้นอยากให้เธอตาย!
“หยุด! อย่าให้ฉันได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ มันน่าเบื่อ!” กู้จั่วซือกระทำรุนแรงขึ้นอีก หญิงสาวเจ็บจนเกือบจะเป็ลมไป ขนาดร้องไห้ยังไม่มีแรงเลย
เธอเจ็บท้องเป็ระยะๆในตอนที่หญิงสาวใกล้จะยืนไม่ไหวแล้วนั้นในที่สุดกู้จั่วซือก็ปล่อยเธอให้เป็อิสระ
เธอขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นของเหลวอุ่นๆ ไหลตามขาลงมา...
หญิงสาวใช้แรงที่เหลืออยู่ก้มลงไปดู
เื!
กู้จั่วซือกำลังยืนจัดเสื้อผ้าอยู่หน้าเธออย่างใจเย็นการแต่งตัวของเขาดูดีมาก ไม่เหมือนการกระทำโหดร้ายเมื่อครู่เลยสักนิด
“จั่วซือ...ฉันเืออก...” หญิงสาวคลานไปจับขาของเขาไว้และวิงวอนขอร้อง“พาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยนะ ฉันกำลังจะเสียลูกไป...”
กู้จั่วซือเหลือบมองหญิงสาวด้วยความเ็าจากนั้นเขาก็สะบัดเธอออกอย่างไร้เยื่อใยแล้วถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนมองเธอสายตาเ็า “เสียไปก็สมน้ำหน้าเธอแล้ว!”
หลินหว่านไป๋เ็ปใจมากมือจิกพรมที่พื้นไว้แน่น
“กู้จั่วซือ เขาเป็ลูกของคุณนะ เขาเป็เืเนื้อเชื้อไขของคุณ! คุณจะมองเขาตายไปต่อหน้าคุณแบบนี้จริงๆเหรอ?”
ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างไร้เยื่อใย“เด็กนั่นไม่ใช่ลูกของฉัน! มีแค่ลูกจากเมิ่งเสวี่ยเท่านั้นที่ฉันจะรับเป็ลูก!”พอพูดจบ เขาก็ก้าวข้ามหญิงสาวที่ล้มลงอยู่ที่พื้นลงไปข้างล่างอย่างไม่ใส่ใจปิดประตูออกจากบ้านไปทันที
หลินหว่านไป๋อยู่ในบ้านเพียงลำพังเธอนอนอยู่บนพื้นพลางร้องห่มร้องไห้ในขณะที่เืไหลไม่หยุด
841
