พอตะวันลับขอบฟ้าในวังและบ้านเมืองรอบนอกต่างพากันฉลองทั้งการแสดงเครื่องเล่นดนตรีของกินเหล่าสาวงามเหล้าสุรายาดอง ได้ถูกนำออกมาจัดเตรียมมากมายนับไม่ถ้วน
โถงทางเดินเชื่อมไปท้องพระโรงฮ่องเต้ ลี่จางิ่พร้อมเฟยจินฟู่กำลังเดินทางไปจุดหมายที่ทุกคนต่างตั้งตารอคอยสถานที่เลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากไป๋เฟยขณะเดียวกันเย่อเล่อไป่พร้อมป๋อหวังและหยางกงก็เดินทางมายังจุดหมายเช่นเดียวกันเมื่อทั้งสองเดินมาพบเจอกันเป็รอบที่สอง ทางเข้าประตูท้องพระโรงบานใหญ่สายตาของทั้งคู่ที่จับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เป็มิตรก็ไม่เปลี่ยนแปลงไป
ผิดกับป๋อหวังที่ทำท่าทางอยากพูดคุยกับลี่จางิ่อย่างใจจดใจจ่อจึงพยายามโบกไม้โบกมือทักทายไปเย่อเล่อไป่ที่เห็นเช่นนั้นจึงหันไปมองน้องชายด้วยสีหน้าที่ไม่ประสบอารมณ์ป๋อหวังจึงต้องเอามืออีกข้างลดมือที่ใช้ทักทายลี่จางิ่ลงกลับมาอย่างช้าๆ
ลี่จางิ่เดินเข้ามาใกล้พวกเขาทั้งสองโดยที่เฟยจินฟู่ได้แต่เก็บอาการทุกอย่างด้วยความอึดอัด
" ทำความเคารพองค์ชายทั้งสองเพคะ "
ลี่จางิ่ประสานมือทำความเคารพทั้งสองคนก่อนและยิ้มอย่างเป็มิตรแต่ั์ตาช่างแสนจะชินชาไร้ความเคารพใดๆ
" เชิญเ้าก่อน "เย่อเล่อไป่กล่าวให้ลี่จางิ่เป็ฝ่ายเดินเข้าประตูไปก่อนเพราะให้เกียรติที่นางเป็สตรี
" เพราะข้าเป็ผู้หญิงรึเพคะ "
" อยู่ๆมาพูดอะไรของเ้า "
" ท่านถึงได้ชินชากับข้าเยี่ยงนี้หรือว่าท่าน..
มีความชอบแบบ...บุรุษกับบุรุษกัน.. "
" เ้าา!!! หยาบคายสิ้นดี นี่รึสตรีจากไป๋เฟ่ย
ช่างไร้การอบรมสั่งสอน "
" แบบนี้สิเพคะถึงจะเป็ท่านองค์ชาย "
" อึก "
" อย่าฝืนทำเป็ให้เกียรติหม่อมฉันเลยหากในใจท่านไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ "
" ด...เดี๋ยวก่อนสิวันนี้วันดีนะพวกท่านอย่าหาเื่ทะเลาะเช่นนี้เลยข้าว่าเข้าไปด้านในกันเถอะท่านพี่ นะๆองค์หญิงถือว่าข้าขอ "
ป๋อหวังรีบเอาตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคนที่กำลังจะฉีกกระชากกันและกันอยู่รอมร่อ
" ข้าเห็นแก่เ้านะป๋อหวัง ถึงอย่างนั้นข้าก็รับนางไม่ได้ ไม่ว่าจะฐานะองค์หญิงจากไป๋เฟ่ยหรือจะฐานะชายาของเ้า "
เย่อเล่อไป่เดินเข้าไปยังท้องพระโรงก่อนทุกคน ส่วนป๋อหวังก่อนจะเดินเข้าไปก็หันมามองหน้าลี่จางิ่ที่นิ่งไร้อารมณ์ร่วมใดๆกับเหตุการที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
" องค์หญิงขอรับ " เฟยจินฟู่ขยับเข้ามาเรียกลี่จางิ่ใกล้ๆเพื่อเรียกเตือนสติ
"ข้ารู้...ข้าแค่เกลียดสายตาที่เขามองข้าแบบนั้นจนอดไม่ได้ที่จะต้องพูดออกไป.."
" อดทนหน่อยเถอะนะขอรับ มันจะจบแล้ว "
" จบงั้นหรอ...นั้นมันง่ายดายเกินไป "
เมื่อก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในตัวท้องพระโรง
สิ่งแรกที่เห็นคือบัลลังก์ขนาดใหญ่มีพระที่นั่งต่างๆรายล้อมไว้รอรับคนได้เป็ร้อยๆที่มีฮ่องเต้และฮองเฮาเป็ศูนย์กลางเปรียบดั่งดวงตะวัน
พรมหนาสีแดงเข้ม เสาหินต้นใหญ่ตั้งตระหง่านเรียงรายกันเป็แถวเพดานและกำแพงประดับประดาด้วยทองคำบริสุทธิ์ ใหญ่โตองอาจ สมฐานะเมืองที่ค้าขายกับต่างแดนมากที่สุด
้าสูงโปร่งติดเชิงเทียนที่ทำจากเงินแท้ครอบด้วยแก้วใสถูกสลักจนเป็ประกายราวกับเพชรพลอย
" ก็สมเป็ราชวงศ์ถังซงดี
แต่เมืองข้าก็มีไม่แพ้เช่นกัน"
ลี่จางิ่เดินเข้าไปยังหน้าพระที่นั่งของฮ่องเต้ฟู่ซือถ่งและฮองเฮาหลงซู่หนิงก้มลงคำนับเคารพต่อหน้าพระพักตร์อย่างงดงาม
" ถวายบังคมเพคะฝ่าาหม่อมฉันลี่จางิ่บุตรสาวคนที่1ของฮ่องเต้หานจวินเฉียวได้เดินทางจากไป๋เฟ่ยมายังถังซงในฐานะทูตขอเข้าเฝ้าเพคะ"
"ข้ายินดีและดีใจอย่างยิ่งที่ท่านได้เดินทางจากเมืองไป๋เฟ่ยอันยิ่งใหญ่ให้เกียรติมายังเมืองของเรายินดีต้อนรับท่านและคนของท่านองค์หญิง"
" หม่อมฉันรู้สึกปลื้มปิติยินดีอย่างยิ่งที่ได้รับเกียรติมาเป็ทูตแลกเปลี่ยนครานี้เพคะและรู้สึกเป็เกียรติมากขึ้นหลายเท่าเมื่อได้ทราบว่าต้องได้มาเป็ว่าที่ชายาขององค์ชายป๋อหวังขอบพระทัยฝ่าาที่เมตตา"
" เื่นั้นท่านพ่อของเ้าเป็คนเสนอมาเอง "
" อึก " //หึ เื่นั้นใยข้าจะไม่รู้กันเล่า//
" ข้าก็ต้องตกลง เป็ผลดีกับเราทั้งสองฝ่าย
ไม่ต้องคิดว่าเป็บุญคุณกะไรหรอกนะองค์หญิง"
" เพคะ "ลี่จางิ่ก้มคำนับอีกครั้งสายตาเริ่มจะชิงชังและไม่พอใจอย่างมาก
" ท่านลุกขึ้นเถิด เมื่อพร้อมแล้วข้าจะกล่าวเปิดงานต้อนรับเ้า"
" ขอเวลาสักประเดี๋ยวเพคะฝ่าา หม่อมฉันมีของขวัญนำมาถวายแกฝ่าาฮองเฮาและองค์ชายเพคะ "
ลี่จางิ่พูดจบเฟยจินฟู่
องครักษ์ข้างกายก็นำผ้าพันคอสีขาวลายนกยูงทองมามอบให้ถึงมือ
"ช่วยสวมใส่เพื่อเป็การผูกมิตรไมตรีที่ดีต่อทั้งสองเมืองด้วยนะเพคะฝ่าาหม่อมฉันทำมาเกินไปหนึ่ง แต่ไม่เป็ไรเพคะอีกไม่นานคงได้ใช้ "
ลี่จางิ่ยื่นผ้าให้กับเสนาจินคนสนิทของฮ่องเต้ที่เป็คนไปต้อนรับนางหน้าประตูวังใน
วันที่มาถึงถังซงเป็ครั้งแรก เพื่อนำไปส่งให้ถึงมือของพระองค์และจึงเดินไปที่นั่งของเย่อเล่อไป่และป๋อหวังที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตน
"ของขวัญเพคะท่านคงไม่เสียมารยาทด้วยการปฏิเสธหรอกนะเพคะองค์ชาย "
เย่อเล่อไป่มองที่ผ้าพันคอก่อนตวัดตาขึ้นไปมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังเสแสร้งแกล้งว่าเป็มิตรแล้วจึงหยิบขึ้นมาพร้อมกับของป๋อหวังและส่งต่อให้น้องชายด้วยสีหน้าที่ไม่ยินดียินร้าย
" ขอบใจแต่ภายหลังไม่ต้องข้าเกรงใจ "
" ข้าจะจำไว้เพคะ "
"ลี่จางิ่กลับไปนั่งที่ของตัวเองฝั่งตรงข้ามกับองค์ชายทั้งสองทำให้มองหน้ากันไม่ละสายตาจนป๋อหวังเริ่มอึดอัด"
" ท่านพี่ท่านทำข้าหายใจไม่ทั่วท้องนะท่านมองนางนานเกินไปแล้วท่านชอบนางรึไง "
" ไม่มีทาง จากนี้จนตายข้าจะไม่แม้แต่จะแตะต้องหรืออยู่ร่วมห้องกับนางเป็แน่"
" งั้นก็เลิกต่อสู้กันทางสายตาได้แล้วไหนท่านบอกไงว่าถ้าข้าพิสูจน์ว่านางไม่เป็อันตรายใดๆท่านจะลดทิฐิลงและยอมรับในตัวของนาง"
" ข้ารู้ คนอย่างข้าพูดแล้วไม่คืนคำ "
" ท่านลองคิดให้ดีสิท่านพี่ ไม่เคยมีหญิงใดฉลาดเอาชนะพี่ได้ ที่ท่านไม่ชอบนางเพราะนางเก่งและสามารถเทียบเท่าท่านได้หากญาติดีกันไว้อาจจะเป็มิตรสหายที่ดีต่อกันได้นะ "
" ถึงวันนั้นค่อยว่ากันแต่วันนี้ไม่ใช่ "
" ท่านพี่ ท่านนี่หัวดื้อได้ใครกัน "
18K
