ณ ม้านั่ง ที่สวนหลังบ้านของจักรกฤติ
“ผมต้องทำงานต่างจังหวัด่นี้ครับ ผมมาหาคุณได้แค่วันเสาร์เท่านั้น”จักรกฤติจับมือหญิงสาวไว้
“ดาเข้าใจค่ะ คุณต้องทำงานหนักนี่คะ” ดารู้สึกเห็นใจ
“คุณห้ามนอกใจผมในระหว่างที่ผมไม่อยู่ล่ะครับ” จักรกฤติแสดงท่าทีหึงหวง
“ดารักคุณคนเดียวค่ะ” ดากล่าวอย่างเขินๆ
“ได้ยินคุณพูดเช่นนี้ ผมก็ดีใจแล้วครับ”จักรกฤติกอดดาอย่างอาลัย เขาอยากอยู่กับเธอทุกคืนแต่ทำไม่ได้
ั้แ่นั้นมาดาต้องออกมาทานอาหารเที่ยงกับจักรกฤติทุกวันเสาร์ซึ่งเป็ร้านอาหารที่อยู่ห่างไกลตัวเมืองมาก แต่ที่น่าแปลกก็คือจักรกฤติจะต้องหันซ้ายหันขวาสำรวจไปรอบๆเสมอเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ กลัวใครติดตามงั้นหรือ” ดาสงสัย
“ใช่ครับ ่นี้มีคนติดตามผมจริงๆ แต่ผมไม่รู้ว่ามันเป็ใคร ดังนั้นต่อไปผมต้องระวังตัวครับ”จักรกฤติรู้สึกหวาดระแวง
“แจ้งตำรวจดีมั้ยคะ” ดารู้สึกเป็ห่วง
“เื่ยังไม่เกิดขึ้น ตำรวจไม่เชื่อผมหรอกครับและหากตำรวจถามว่าผมสงสัยใคร ผมก็ตอบไม่ได้อยู่ดี” จักรกฤติคิดว่าไม่มีประโยชน์
“จ้างบอดีการ์ดดีมั้ยคะ” ดาเสนอ
“ผมต้องเก็บเงินแต่งงานกับคุณ มันสิ้นเปลืองครับ” จักรกฤติกล่าวยิ้มๆ
“เลื่อนงานแต่งงานไปก่อนก็ได้ค่ะ ความปลอดภัยของคุณสำคัญกว่า” ดายอมเสียสละ
“ผมไม่ยอมหรอก ผมอยากมีลูกกับคุณครับ” จักรกฤติใจร้อน
ดาหน้าแดง ก็เลยเปลี่ยนท่าทีโดยหันไปสั่งอาหารเพื่อกลบเกลื่อน
พอทานอาหารเสร็จทั้งสองก็แวะไปเที่ยวทะเลด้วยกันจักรกฤติจองโรงแรมไว้ใกล้ทะเลแห่งนั้นจนดาแอบสงสัย
“ทำไมพวกเราไม่กลับบ้านล่ะคะ” ดาสงสัย
“ผมเหนื่อยจากการขับรถ พวกเราพักกันที่นี่เถิดนะครับและอีกอย่างผมต้องเดินทางไปต่างจังหวัดต่อ” จักรกฤติกล่าว
“อย่างนี้คุณก็เหนื่อยแย่สิคะ” ดาสงสาร
“ผมคิดถึงคุณมากครับ ดังนั้นคืนนี้ผมขอนะ”
ดากับจักรกฤติก็เลยสวีทกันจนถึงเที่ยงคืน แต่แล้วเขาก็วางเงินที่โต๊ะเครื่องแป้งให้ดาเพื่อเป็ค่ารถแท็กซี่ส่วนเขาก็รีบแต่งตัวออกไปจากห้องทันที
ในตอนนี้ดาเริ่มรู้สึกแปลกๆเหตุใดจักรกฤติถึงทำกับเธอเหมือนผู้หญิงชั่วคราวของเขายังไงก็ไม่รู้
และแล้วดาก็ตกในสภาพนี้ตลอดสองเดือนแม้เธอจะเริ่มหวาดระแวงเพราะจักรกฤติทำตัวลับๆล่อๆเวลามาพบกับเธอ และมีอะไรกันกับเธอที่โรงแรมไม่ซ้ำที่ดาเริ่มหมดความอดทนก็เลยถามตรงๆ
“ทำไมคุณไม่ให้ดาโทรหาคุณบ้างล่ะคะ” ดาสงสัยจริงๆ
“คุณรู้มั้ยว่าผมมีประชุมหลายที่มากเลย ถึงคุณโทรไป ผมก็ปิดเครื่องอยู่ดีผมไม่อยากให้คุณเสียความรู้สึกครับ”จักรกฤติกล่าวอ้าง
“ดาอยากให้คุณกลับบ้านบ้างค่ะ” ดาอยากให้กลับไปเป็เหมือนเดิม
“เอาไว้หลังพวกเราแต่งงานกัน ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเองนะครับคนดี ทนสภาพนี้ไปก่อนนะครับ”จักรกฤติเองก็สงสารดา
“คุณไม่ได้มีใครใหม่ใช่มั้ยคะ” ดาเริ่มหวาดระแวง
“ผมมีคุณคนเดียวจริงๆครับ อย่าระแวงผมสิไม่งั้นผมคงไม่ลงทุนแย่งคุณมาจากนายหน้าจืดนั่นหรอก” จักรกฤตินึกถึงนายธนนท์
“ดายอมเชื่อคุณก็ได้ค่ะ”
กลายเป็ว่าดาต้องทำตัวเหมือนเป็เมียเก็บของนายจักรกฤติต่อไปโดยไม่ปริปากบ่นอะไรอีกจนกระทั่ง…
***************************************
สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
สาวเปรี้ยววัย45ปีบุกรุกมาที่บ้านของจักรกฤติ
“คุณมาหาใครคะ ถ้ามาหาคุณจักรกฤติ เขาไม่อยู่ค่ะ ไปทำงานต่างจังหวัด”ดาถามด้วยความสงสัย
“ฉันชื่อลูน่า ฉันมาหาเธอต่างหาก”
“มาหาฉัน คุณเป็ใครคะ ฉันไม่เห็นรู้จักคุณเลย” ดาแปลกใจ
“ทำไมถึงไม่รู้จักล่ะ ในเมื่อเธอลอบไปมีความสัมพันธ์กับสามีของฉันอยู่บ่อยๆนี่”ลูน่ากล่าวอย่างเอาเื่
“ใครคือสามีคุณคะ” ดาสงสัย
“ก็จักรกฤติไง แสร้งเป็อิโนเซ้นจริงนะ” ลูน่าหมั่นไส้
“ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อที่ผ่านมาเขาก็อยู่กับฉันตลอดนี่” ดาไม่เชื่อ
“ฉันไปทำงานต่างประเทศ เธอจึงใช้่เวลานี้แย่งสามีฉันสินะ” ลูน่ากล่าวอย่างโมโห
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจริงๆด้วย” ดาไล่หญิงสาวแปลกหน้า
“เธอสิที่ต้องออกไป ที่นี่เป็บ้านของฉันต่างหาก โฉนดก็เป็ชื่อของฉัน”ลูน่ากล่าวอ้าง
“ไม่จริง” ดาไม่เชื่อ
“งั้นดูนี่สิ นี่คือรูปทะเบียนสมรส ส่วนนี่คือรูปโฉนดที่ดินของบ้านหลังนี้ มันเป็ชื่อของฉันเห็นมั้ย” ลูน่ายื่นมือถือให้ดาดู
“คงมีคนจ้างคุณให้มาหลอกฉันใช่มั้ย” ดาไม่เชื่ออีกนั่นแหละ
“อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลย เธออายุมากแล้วนะ ถ้าคาดไม่ผิดก็สามสิบกว่าๆแล้วยังไม่รู้จักโตอีก และจะว่าไปนะสามีฉันจะมีเมียน้อยทั้งทีก็น่าจะเลือกสาวเอ๊าะๆหน่อย เลือกซะแก่ดูไม่ได้เชียว”ลูน่ากล่าวอย่างดูถูก
“ออกไปค่ะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้” ดาขู่
“ใครจะไปยอมล่ะ” ลูน่ากล่าว
ลูน่าจิกหัวลิดา แล้วลากไปตบที่หน้าบ้าน
ทั้งสองต่อสู้กันแต่แล้วลูน่าก็เป็ฝ่ายคร่อมตัวลิดาแล้วตบหน้าเธออย่างไม่ยั้ง
สักพักก็มีเสียงะโ“ทำอะไรกันน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
“คุณกฤติคะ ช่วยดาด้วยค่ะ ผู้หญิงคนนี้เป็ใครก็ไม่รู้อยู่ดีๆก็บุกมาที่บ้านของพวกเรา” ดาฟ้อง
ลูน่าลุกขึ้นยืน และหันไปคุยกับจักรกฤติ โดยกล่าวว่า “เลือกเอา ว่าจะเลือกใคร หากเลือกนังนี่ พวกเราก็ไปหย่ากันแล้วคุณก็จะไม่ได้อะไรไปเลย แม้กระทั่งตำแหน่งรองประธานบริษัท คุณได้ไปแต่ตัวอย่างแน่นอนฉันสาบานได้”
“ผู้หญิงคนนี้ ผมก็แค่คบเล่นๆเท่านั้น ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเธอเสียหน่อยคุณเองก็เห็นว่าเธอเฉิ่มมากแค่ไหน ไม่ใช่เสป็กผมเลยสักนิด”จักรกฤติกล่าวอย่างไม่ใยดี
“ได้ยินแล้วใช่มั้ยลิดา” ลูน่ายิ้มเยาะ
“คุณกฤติ นี่คุณหลอกฉันอีกแล้วงั้นหรอคะ” ดาไม่เชื่อหูของตัวเอง
“ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้ ผมจะไม่ยอมให้คุณมาทำลายครอบครัวผมเป็อันขาด” จักรกฤติไล่ดาออกจากบ้าน
ลิดาถึงกับอึ้ง เธอลุกขึ้นยืน และเดินกลับไปที่ห้องนอนราวกับซากศพเดินได้เธออยากจะร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก เพราะมันเกินคำว่าเสียใจไปแล้ว
ตอนนี้ลิดาเดินกะเหผกๆลากกระเป๋าขึ้นไปบนรถแท็กซี่ โชคดีที่จักรกฤติมอบเงินให้เธอไว้ใช้จ่ายแม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแต่ก็ต้องเก็บเงินไว้เพราะตอนนี้เธอต้องใช้เป็ค่าโรงแรมและค่าเดินทางกลับบ้าน
***************************************
ณโรงแรมแห่งหนึ่ง
ลิดาซื้อเบียร์เป็แพ็คมาดื่มที่ห้องคนเดียวเธอดื่มไปร้องไห้ไป อยากจะลืมผู้ชายเฮงซวยก็ลืมไม่ได้เสียทีจนกระทั่งด้วยอารมณ์ชั่ววูบลิดาไปหยิบน้ำยาล้างห้องน้ำที่แม่บ้านโรงแรมลืมเอาไว้เธอตั้งใจจะฆ่าตัวตาย
“ฉันอุตส่าห์ครองตัวเป็โสดจนถึงอายุ 35 ปีก็หวังว่าจะได้ครองรักกับใครสักคนสุดท้ายฉันก็เลือกผู้ชายเฮงซวยที่มีเ้าของอยู่แล้วทำไมฉันถึงโง่เง่าให้ผู้ชายหลอกแล้วหลอกเล่าแบบนี้นะ” ดาร้องไห้ปาดน้ำตา
ลิดากำลังจะยกขวดน้ำยาล้างห้องน้ำที่มีฤทธิ์เป็กรดขึ้นมากระดกดื่มแต่แล้วอยู่ดีๆ เธอก็ได้ยินเสียงกล่อมลูกแต่เป็เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องกล่อม
♬นานา น๊า นา นา หน่า นา น๊า หน่า นา นา น๊า นา นา หน่า น้า หน่า น้า หน่า ….♬
“ใครน่ะ เข้ามาได้ยังไง” ดาสอบถามด้วยความหวาดกลัวและคิดว่าตนอาจหูแว่วเพราะเมา
“แม่จ๋า อย่าฆ่าตัวตายเลยนะ แม่ให้หนูอยู่กับแม่ด้วยเถิดนะ”
“ใครเป็แม่หนู นี่หนูเป็ผีอย่างนั้นหรือ” ดาได้มองเห็นเด็กผู้หญิงวัยประมาณเจ็ดขวบยืนอยู่ต่อหน้าเธอ
“หนูเป็ิญญาที่คอยมาเกิดกับแม่ค่ะ”
“ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันสวดมนต์ไล่จริงๆด้วย” ดารีบขู่
“หนูเป็ลูกแม่นะ”
“นะโมตัสสะ ภะคะวะโต….” ดาเริ่มสวดทันทีด้วยความหวาดกลัว
“หนูไปแล้ว แม่หยุดสวดเถิด”
ลิดากลัวผีมากก็จริง แต่เธอทำเป็ใจดีสู้เสือโชคดีที่ิญญาเด็กยอมแว๊บหายไปแต่โดยดี
ลิดายังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะฆ่าตัวตายเธอกำลังจะยกขวดน้ำยาขึ้นมากระดกดื่มอีกครั้ง แต่ทว่า
“ขนาดลูกขอร้อง เธอก็ยังไม่เลิกคิดฆ่าตัวตายอีกงั้นหรือ”
“ฉันยังไม่มีลูก และนายเป็ใคร เข้ามาได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันเรียกตำรวจจริงๆด้วย” ดาใที่มองเห็นผู้ชายอยู่ในห้องของเธออีกคน
สักพักชายหนุ่มวัยประมาณ 40 ปี ก็แว๊บหายไปแล้วไปปรากฏอยู่บนเตียงของเธอ พร้อมกับกล่าวว่า “ยังไม่รู้ตัวสินะว่าตั้งครรภ์อยู่น่ะ”
“ฉันท้องอย่างนั้นหรือ ว่าแต่นายเองก็เป็ผีด้วยงั้นหรือ” ดารู้สึกขนหัวลุก
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ลองแจ้งตำรวจสิ รับรองพวกเขาต้องหาว่าเธอบ้าแน่ๆ”
“นาย้าอะไร ส่วนบุญอย่างนั้นหรือ” ดาสงสัย
“เธอมีบุญไม่มากพอที่จะอุทิศให้คนอื่นหรอกเพราะเธอกำลังจะทำบาปฆ่าแม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง แถมอกตัญญูอีกต่างหาก”
“นี่นาย! แล้วนาย้าอะไร” ดากล่าวด้วยความโมโห
“มารอรับดวงิญญาของเธอไปอยู่ด้วยกันล่ะมั้ง”
“อะไรนะ!” ดารีบวางขวดน้ำยาล้างห้องน้ำทันที
“เอาสิ กระดกดื่มเลย พวกเราจะได้ไปอยู่ด้วยกัน”
“ไม่! ฉันไม่ยอมไปกับนายหรอก” ดากลัวผู้ชายตรงหน้า
“เธอตายเมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องไปกับฉันอยู่ดี”
“ฉันไม่ฆ่าตัวตายแล้ว นายไปได้แล้ว” ดากล่าวไปเช่นนั้นเอง
“คิดหลอกผีอย่างงั้นหรือ ตลกน่า ฉันรู้ว่าเธอยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอก”
“ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีเพื่อนด้วย” ดายอมรับและตัดสินใจว่าจะฆ่าตัวตายให้ถึงที่สุด
“ฉันไม่ลงนรกไปกับเธอหรอก”
“แล้วมารอรับดวงิญญาฉันทำไมล่ะ” ดาสงสัย
“เปลี่ยนใจเถอะ การฆ่าตัวตายเป็บาปมหันต์ เธอเองก็รู้”
“นายไม่ลองมาเป็ฉันบ้างล่ะ ตอนนี้ฉันสูญสิ้นแทบทุกอย่าง” ดาคิดว่าตนไม่เหลืออะไรเลย
“เธอยังมีลูกในท้อง ยังมีแม่ที่รักเธอมาก และยังมีลมหายใจอยู่ อย่าลืมสิ”
“นายไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก” ดามีน้ำตาคลอ
“ทำยังไงเธอถึงล้มเลิกความตั้งใจล่ะ”
“นายทำให้ฉันย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้มั้ยล่ะ ถ้าทำไม่ได้ก็เลิกพูดและรอรับดวงิญญาของฉันแป๊ปนึง คงไม่นานหรอก” ดากล่าวในสิ่งที่เป็ไปไม่ได้
“ก็ได้! ฉันจะช่วยพาเธอย้อนเวลากลับไปเอง”
“น่าขำ นายจะทำได้อย่างไร นายเป็เทวดาอย่างนั้นหรือ” ดาไม่เชื่อ
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เอาไงล่ะ ถ้าย้อนเวลาได้เธอก็จะยอมเลิกฆ่าตัวตายจริงๆใช่มั้ย”
“ทำให้ได้จริงก่อนเถอะ ค่อยว่ากัน” ดาท้าทาย
“หลับตาและนั่งสมาธิสิ จะพาย้อนเวลากลับไป”
“นายกำลังหลอกฉันอยู่ใช่มั้ย” ดาระแวง
“กลัวงั้นสิ”
“ก็ได้ ฉันจะลองเชื่อนายดู หากนายหลอก ฉันค่อยฆ่าตัวตายภายหลังก็ไม่สาย”ดาคิดว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
“ย้อนกลับไปตอนไหนล่ะ ั้แ่เด็กเลยมั้ย”
“เอาตอนที่ฉันไปเห็นธนนท์นอนกับผู้หญิงจอมหลอกลวงที่โรงแรมนั่น ก็พอแล้ว”ดาอยากกลับไปคบกับธนนท์ ผู้ซึ่งไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เธอดันหักหลังเขาไปคบกับชายจอมหลอกลวงนั่น
“หลับตา ทำใจให้สงบ สูดลมหายใจลึกๆ ช้าๆ เบาๆ อย่างผ่อนคลายฉันให้สัญญาณเมื่อไหร่ เธอค่อยลืมตา ตกลงมั้ย”
ลิดาพยักหน้า เธอคิดว่า เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว จึงยอมเชื่อผีไปก่อน
1K
