
เปิดเรียน วันแรกของการเปิดเทอม ซึ่งแต่ละคณะ ก็มีลงชมรมกีฬา ซึ่งจะจัดการแข่งขันภายใน 2 เดือน ที่ใกล้จะถึงนี้ ซึ่งโตเกียวเอง มีความสามารถ ว่ายน้ำได้ไว
นอกจากว่ายน้ำแล้วยังมี ยิมนาสติก วาดรูป ได้ด้วย แต่ชมรม ก็ลงได้คนละ 1 อย่าง
ซึ่ง โตเกียวก็เลยลง ว่ายน้ำ
หลายสัปดาห์ต่อมา มีการคัด จากชมรมเพื่อแข่งว่ายน้ำ โตเกียวก็ฝึกซ้อมและเตรียมร่างกายอย่างเต็มที่ ภาคการศึกษานี้ ไม่มีเวลา ว่าง หางานพาร์ทามทำ ถึงแม้จะมีเรียนแค่่บ่าย แต่ร่างกาย ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะ หลังจาก แข่งขันว่ายน้ำเสร็จไม่กี่สัปดาห์ ก็ได้ไปแข่ง ยิมนาสติก รุ่นเยวชน ทีมชาติ ซึ่งที่ผ่านมา โตเกียว ก็คว้ารางวัล ทั้ง ว่ายน้ำและยิมนาสติก ซึ่งไม่ได้ตื่นเต้นอะไร แต่คนรอบข้าง เพื่อน และครอบครัว ตื่นเต้น เพราะ เจอสังคมใหม่ ก็ย่อม ยังไม่เคยเห็น ตื่นเต้นเป็ธรรมาดา
วันแข่งขัน ชมรม ก็มาถึง นักกีฬาว่ายน้ำทุกคน ก็เตรียมพร้อม รอ กรรมาการ เป่านกหวีดอย่างเดียว ซึ่งโตเกียวเอง รู้สึกประม่าเล็กน้อย แต่ไม่ซีเรียสอะไร แค่แข่งขันกับคนในมหาลัยเดียวกัน ถ้าชนะก็แค่เป็ตัวแทนไปแข่งต่อกับ มหาลัยอื่น ไม่ต่างจาก แข่งยิมนาสติก พอได้ยินเสียงนกหวิด ทุกคนก็เริ่มทำการแข่งขัน
ทั้งเสียงเชียร์ จากเพื่อนๆ เสียง หัวใจตัวเองเต้น พอ 25 นาทีผ่านไป ก็รู้ผลแพ้ชนะ
โตเกียวก็ขึ้นหน้าบอดร์ อันดับ 1 ซึ่ง ชิงชิง
ดีใจมาก ตะโดนกังๆ โตเกียวสู้ สู้ พอโตเกียว เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ เดินออกมาซึ่งมี ชิงชิง รออยู่ โตเกียวสู้ๆ พอได้แล้ว ชนะแล้ว โตเกียวเก่งจังเลย หลังจากเดิน ออกจากสนามมา โตเกียวก็บอกชิงขิงว่า แกรอแปบนะเดี๋ยวมา ซึ่งเห็นรถขายขนมโตเกียว ขนมที่ตัวเองชอบ ตอนเด็กๆ คุณแม่ เลยเรียกชื่อ โตเกียวว่า โตเกียว
พอซื้อขนมเสร็จ ก็ ยื่นให้ชิงชิง อันหนึ่ง ทั้งสองพูดคุย กินแล้วเดิน กลับ ที่พัก
วันต่อมา ฝนตก หนัก และลมแรง ซึ่งโตเกียวกำลังรอชิงชิงอยู่ และขณะที่ชิงชิง กำลังจะมาถึง หวังเจี่ย ก็เดินตากฝนมา โตเกียวเลยยื่นร่มของตัวเองให้ชายแปลกหน้า โดยที่ไม่ได้มองหน้าชัดๆว่าเป็ใคร
ซึ่ง หวังเจี่ยเอง ก็เปียกฝนอยู่เล็กน้อย ก็ไม่ได้สังเกตุคนยื่นร่มให้ พอชิงชิงมาถึง ทั้ง สองคน ก็กลับที่พัก ระหว่างที่ หวังเจี่ยยืนรอรถอยู่ ก็สังเกตุเห็นข้างในร่ม เขียนบทความมากมาย บทความที่ เขียนในนั้น
คือ คิดถึงบ้านจัง คิดถึงอาหารฝีมือคุณย่า คิดถึง รอยยิ้มคุณแม่ คิดถึงเสียงกรนคุณพ่อ คิดถึง น่องไก่ทอดไหม้ๆคุณพ่อจัง คิดถึงจัง ลงชื่อ โตเกียว
ซึ่งหวังเจี่ยอ่าน ก็ขำ เล็กน้อย ซึ่งมีแต่ของกินทั้งนั้น พอรถมาหวังเจี่ย ก็ขึ้นรถไป