เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        ในเรือนเต็มไปด้วยกลิ่นขมฝาดของปูนขาวผสมปนเปกับกลิ่นหอมของใบอ้ายเย่เมื่อเข้ามาก็อดสะเทือนใจไม่ได้

        หนานหมิงเหอเดินตรงไปห้องส่วนตัวของเยี่ยนเจาเจาเขาเห็นเยี่ยนเจาเจาโดนมัดมือทั้งสองข้าง และกำลังนอนขดตัวบนตั่งนุ่ม

        โชคดีที่ฝีของนางขึ้นไม่หนักบนใบหน้ามีเพียงตุ่มน้ำใสบวมพองไม่กี่จุด และไม่โดนเกาแตก ดูน่าจะยังรักษาได้…เด็กสาวรักสวยรักงามอย่างเจาเจาหากหน้าตาของนางเสียโฉม หนานหมิงเหอก็ยินดีจะทำลายรูปโฉมของผู้อยู่เบื้องหลังให้สิ้นตามเช่นกัน

        เขาเลิกเสื้อบนแขนของนางขึ้นช้าๆและเห็นตุ่มน้ำพองเป็นหย่อมๆ น่ากลัวกว่าตรงใบหน้าของนางมาก แต่โชคดีที่เนื้อผ้าที่นางสวมติดกายนั้นเรียบลื่นยามนี้ตุ่มจึงไม่แตก

        ทว่าหนานหมิงเหอยังเจ็บปวดอยู่ดีเขาโทษตนเองว่าหากเขาไม่ยืนกรานจะทะเลาะกับเยี่ยนเจาเจา เคราะห์ร้ายนี้จะไม่ตกกับนางใช่หรือไม่?

        ชั่วพริบตาเดียวหนานหมิงเหอคิดได้หลายอย่าง

        ราวกับหลักการยิ่งใหญ่ทั้งหมดก่อนหน้านี้บินหายวับไปไกล

        มีเสียงดังขึ้นมาในหัวอย่างเงียบๆ

        เขาอยู่ห่างจากนาง แต่คนอื่นกลับโจมตีได้ง่ายขึ้นถ้าอย่างนั้นเขาเอาตัวออกห่างมันจะมีความหมายอะไร?

        อีกนัยหนึ่งเขาสามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็เท่ากับว่าองค์หญิงกำลังยอมรับกลายๆ…เขาไม่กล้าคิดลึกซึ้งเกี่ยวกับความนัยเบื้องหลังแต่รู้แล้วว่าสิ่งที่ตนคิดก่อนหน้านั้นมันผิดจริงๆ

        ยามนี้เขาต้องการเพียงปกป้องเจาเจาไว้ในอ้อมอกของตนเองหากใครกล้าแตะเกล็ดย้อนของเขา เขาจะเอาคืนมันอย่างสาสม

        แกงโสมต้มเสร็จพอดีหงซิ่วจึงนำเข้ามาส่งให้หนานหมิงเหอป้อนเจาเจาด้วยตนเอง

        เขาไม่สนใจสภาพของเจาเจาตอนนี้เพียงกลัวว่านางพิงเตียงแล้วจะครูดตุ่มพุพองตามตัวจนแตก จึงนั่งลงตรงขอบเตียง ก่อนจะช้อนนางเข้ามาในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวลใช้ร่างตนประคองนาง และค่อยๆ ป้อนแกงโสมเข้าปากนางทีละนิดๆ

        แกงโสมให้พลังงานอย่างรวดเร็วแก่เยี่ยนเจาเจาที่หมดสติไปนางลืมตาด้วยความงงงวยเล็กน้อย เมื่อเห็นหนานหมิงเหอ นางก็คิ้วตาตก ร้องไห้อย่างไม่รู้ตัวคล้ายยังนึกเรื่องก่อนหน้าไม่ออก“พี่ชายรอง ข้าเจ็บ...”

        หนานหมิงเหอย่อมรู้ว่านางเจ็บปวดแค่ไหนทรวงอกผ่อนลมหายใจแทบไม่ออก “ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บ”

        “ท่านรู้หรือ...”ดวงตาเหม่อไร้จุดหมายของเยี่ยนเจาเจาค่อยๆ มีประกาย นางเคลื่อนเข้าหาหนานหมิงเหอโดยไม่รู้ตัว“ท่านรู้ไหม ใจของข้าก็เหมือนไม่ได้เจ็บขนาดนั้นแล้ว”

        มองท่าทางเช่นนี้ของนางใจของหนานหมิงเหอพลันอ่อนยวบยาบ

        เมื่อเห็นนางจะขยับหนานหมิงเหอก็ใช้แรงแผ่วเบากดตัวนางลงกับที่ แล้วดุนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“บนร่างเจ้ามีตุ่มพอง อย่าขยับเดี๋ยวจะแตกเอา”

        เยี่ยนเจาเจายังมึนเบลอเล็กน้อยนางว่าง่ายอยู่สักพัก กระทั่งดื่มแกงโสมที่เหลือจนหมดจึงค่อยได้สติ 

        “อุ๊ย เจ้ามาทำอะไร! ออกไปๆๆ ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

        เยี่ยนเจาเจานึกเรื่องที่ทะเลาะใหญ่โตกับหนานหมิงเหอก่อนหน้านี้ออกแล้วหลังสติกลับเข้าที่เข้าทางถึงพบว่าตนเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของหนานหมิงเหอ มือทั้งสองข้างยังโดนผูกไว้คิ้วดั่งใบหลิวก็ชี้ตั้งขึ้น อยากจะดิ้นหนีทันที

        หนานหมิงเหอมือหนึ่งวางถ้วยชาลงด้านข้างอีกมือกดเยี่ยนเจาเจาไว้ในอ้อมแขน พร่ำรำพันไม่หยุด “ข้าผิดเอง ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรโกรธเจ้า”

        ก่อนหน้านี้เขาหัวแข็งมากแค่ไหนตอนนี้เขาก็นอบน้อมมากเท่านั้น

        เยี่ยนเจาเจาคาดไม่ถึงว่าตนจะแพ้ความอ่อนโยนตามใจนี้จนอัดอั้นพูดอะไรไม่ออกสักคำ

        “...ก่อนหน้านี้ยังพูดไม่ได้ตอนนี้พูดคล่องกว่าใครเลย...”

        แต่นางจำวาจาร้ายกาจที่ตนป่าวประกาศไว้ได้นางบอกว่าหากพูดกับเขาอีกสักคำ ตนยอมเป็นสุนัข…ตอนนี้นางไม่กลายเป็นสุนัขไปแล้วหรอกหรือ?

        หนานหมิงเหอรู้จักเยี่ยนเจาเจายิ่งกว่าตัวนางเองแม้ว่ายามนี้นางป่วยจึงไม่ตั้งป้อมมากเท่าปกติ แต่อารมณ์ต่างๆก็แทบเขียนหราบนใบหน้า

        “ข้าเป็นสุนัขเองเจาเจาคือเจาเจา ข้าคือสุนัข”

        หนานหมิงเหอเข้าใจแล้วก็กล่าวออกมาคล่องปาก…แม่นางน้อยย่อมหวงหน้าตา ส่วนศักดิ์ศรีของเขาไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

        หากผู้เฒ่าคนนั้นมาได้ยินคำนี้เข้าเกรงว่าคงอ้าปากจนคางร่วงติดพื้นกระมัง…คนที่ขนาดยิ้มยังยากเย็นวันนี้กลับยอมรับว่าตนเป็นสุนัข?

        แต่ที่นี่ไม่มีใครอื่นหนานหมิงเหอจึงไม่สนใจ หากสามารถปลอบเยี่ยนเจาเจาให้ใจเย็นลงได้ เขาก็ยินดีทำทุกอย่าง

        สีหน้าของเยี่ยนเจาเจาแข็งทื่อนางไม่เคยเห็นหนานหมิงเหอเป็นเช่นนี้มาก่อนวันนี้จึงรู้สึกว่าหนานหมิงเหอมีบางอย่างแตกต่างออกไป

        “อุ๊ย ข้ากล้าที่ไหนกัน”

        เยี่ยนเจาเจาเม้มริมฝีปากเอ่ยกระท่อนกระแท่นได้เพียงประโยคเดียวก่อนจะจำต้องยอมรับว่าคำพูดของหนานหมิงเหอช่วยนางมากจริงๆ การทะเลาะกันก่อนหน้าเลือนหายไปราวกับเมฆหมอกสลายตัว

        “เกิดอะไรขึ้นกับข้า? แล้วเสี่ยวชุ่ยไปไหนหรือ? ”

        ฤทธิ์ของน้ำแกงโสมหมดไปอย่างรวดเร็วเยี่ยนเจาเจารู้สึกสะลึมสะลือง่วงนอนขึ้นมาอีกครั้ง มิหนำซ้ำนางยังรู้สึกคันคะเยอไปทั้งตัวในหัวก็วิงเวียนราวกับมีกระแสน้ำซัดรุนแรง...นางแค่ตากฝนนิดหน่อยไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงป่วยขนาดนี้?

        เยี่ยนเจาเจานึกถึงมือสองข้างของตนที่โดนมัดขึ้นมาอีกด้วยนิสัยของหนานหมิงเหอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ ถ้าเช่นนั้นนางเป็นอะไรกัน?

        “เจาเจาไม่เป็นไร”

        ความคลุมเครือในสายตาหนานหมิงเหอปรากฏขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะมืดครึ้มลงทว่าเยี่ยนเจาเจาเงยหน้าขึ้นมาพอดี จึงพบกับแววตามืดมนของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

        ความมืดมิดเยียบเย็นภายในดวงตาหนานหมิงเหอเป็นเพียงเศษเสี้ยวของภูเขาน้ำแข็งในใจเขาแต่มากพอจะกลืนกินไปทั่วหัวระแหง หนานหมิงเหอในความทรงจำของเยี่ยนเจาเจานั้นอบอุ่นอ่อนโยนมาตลอดไฉนจะเคยเห็นเขาแข็งกร้าวขนาดนี้

        โชคดีที่เขาปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วเพียงครู่เดียวหนานหมิงเหอก็ดูเหมือนปกติ เยี่ยนเจาเจาเลยคิดว่าตนเกิดภาพหลอนไปเอง

        นางรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกายมากขึ้นเรื่อยๆความร้อนทั่วร่างทำให้นางหน้ามืดวูบ กระทั่งใบหน้าหนานหมิงเหอยังมองไม่ชัด นางจึงจำต้องกัดปลายลิ้นตนเองอย่างแรงจนกลิ่นสนิมคลุ้งปากถึงตื่นตัว

        และด้วยเหตุนี้เยี่ยนเจาเจาจึงสัมผัสได้ว่ามีตุ่มน้ำจำนวนมากขึ้นในโพรงปากของตนและอาการคันก็แทรกซึมจากผิวของนางไปตามอวัยวะภายในทีละระดับ

        นางรู้สึกตัวแล้วว่าร่างกายตนเองผิดแปลกไปในใจเกิดการคาดเดาที่นางไม่อยากจะเชื่อขึ้นมารางๆ

        “พี่ชายรอง ข้าเป็นอะไรบอกข้ามาตามตรง”

        ความผ่อนคลายในดวงตาเยี่ยนเจาเจาเมื่อสักครู่จมหายไปจนสิ้นและค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคมปลาบแทน แม้ใบหน้าซีดเซียวแต่ดวงตากลับไม่อ่อนแอปวกเปียกเลยสักนิด

        หนานหมิงเหอนิ่งมองเยี่ยนเจาเจานางเองก็มองตอบอย่างแน่วแน่มั่นคง

        สุดท้ายหนานหมิงเหอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้“ฝีขึ้นร่างเจ้าแล้ว”

        ฝี...ฝีขึ้น?

        เยี่ยนเจาเจาแทบไม่อยากเชื่อหูตนเองทว่าผลลัพธ์มันตรงตามที่นางคาดเดาทุกอย่าง…หากไม่ใช่ไข้ทรพิษ ต่อให้เป็นหวัดหนักเพียงใดก็ไม่ถึงกับทำให้นางเกิดตุ่มน้ำพองทั้งตัวหรอกและถ้ามือไม่โดนมัดไว้เช่นนี้นางก็คงเกาไปทั่วแล้ว 

        ปฏิกิริยาแรกของนางกลับไม่ถามว่าจู่ๆตนติดเชื้อฝีดาษได้อย่างไร แต่เป็นกลิ้งออกจากอ้อมแขนของหนานหมิงเหอไปขดตัวอยู่ตรงมุมผนังไกลๆพลางใช้ผ้าห่มห่อตนเอง “ท่านมาหาข้าทำไม ไม่รักชีวิตตัวเองหรือ รีบไปสิ!”

        หนานหมิงเหอยังคงตกตะลึงอยู่แม้เขาจะคำนวณมาหลายร้อยพันสถานการณ์ แต่ก็ไม่ได้คาดว่าเยี่ยนเจาเจาจะห่วงเขาก่อนห่วงตัวเอง

        เจาเจาที่เป็นเช่นนี้...

        “ท่านมัวอึ้งอะไรอยู่รีบออกไปเร็ว”

        เยี่ยนเจาเจารู้สึกว่าศีรษะของตนมึนงงขึ้นเรื่อยๆเลยพยายามขดตัวให้กลม แล้วซุกตรงผนังไม่มองหนานหมิงเหออีก

        ก่อนที่สติของนางจะกลับมายังมีน้ำตาคลอเล็กน้อยแต่ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น

        หากนางจำไม่ผิดชาติก่อนนางก็เคยช่วยเหลียงอินจัดการไข้ทรพิษครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ เจ้าสิ่งนี้ไม่มีทางแพร่กระจายอย่างไร้สาเหตุน่าจะมีคนลงมือลับหลังนาง

        จะตายไหม?

        เยี่ยนเจาเจาไม่ใส่ใจ

        อาจใช่ และอาจไม่ แต่นางจะดึงหนานหมิงเหอมาเดือดร้อนด้วยไม่ได้

        หนานหมิงเหอถอนหายใจ

        เขายื่นมือออกไปโอบเยี่ยนเจาเจาพร้อมผ้าห่มไหมทั้งผืนเข้ามาในอ้อมแขนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดหลังคอของนางช้าๆ จนเยี่ยนเจาเจาเผลอขดตัว “เจาเจาเอ๋ยข้าเคยฝีขึ้นมาก่อน ไม่เป็นอีกครั้งหรอก”

        หนานหมิงเหอมีพฤติกรรมรุกล้ำเช่นนี้น้อยครั้งจนเยี่ยนเจาเจารู้สึกราวกับว่าตนเองไม่ระวังเปิดม่านมุมหนึ่งจนเห็นสัตว์ร้ายแยกเขี้ยววับแวมในนั้นเข้าแล้ว

        เขาเพียงกอดเบาๆ แล้วปล่อยนางก่อนหันหลังกลับไป

        เยี่ยนเจาเจาได้ยินเพียงเสียงคมมีดถูกชักออกจากฝักตามด้วยกลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยอบอวลในอากาศ

        “ท่านทำอะไร!”

        ทว่าหนานหมิงเหอไม่ตอบ

        บนเอวเขาผูกเชือกรัดสีฟ้าทะเลสาบเวลานี้มันถูกปลดออกมาบังดวงตาของเยี่ยนเจาเจาอย่างแผ่วเบา

        เบื้องหน้าเยี่ยนเจาเจามืดมิดลงชั่วขณะจากนั้นผิวหนังอุ่นๆ ก็ปิดปากนาง แล้วของเหลวร้อนรสหวานปะแล่มก็ไหลเข้าปากนางอย่างต่อเนื่อง

        เยี่ยนเจาเจาไม่ใช่คนโง่ไฉนจะไม่รู้ว่ามันคือเลือด นางจึงต่อต้านขึ้นมา

        “เป็นยา”

        “ไม่ใช่ยาคือเลือดของท่าน ท่านบ้าไปแล้วหรือ!”

        เยี่ยนเจาเจารู้สึกตระหนกจริงๆสายตาเยียบเย็นมืดมนของหนานหมิงเหอก่อนหน้านี้แวบผ่านตานางผสมผสานกับกลิ่นอายคุกคามเหมือนดาบหลุดจากฝักเมื่อครู่ของเขา ทำเอาใจนางเต้นตุ้มๆต่อมๆ

        “เจ้าเชื่อใจข้า”

        ยิ่งหนานหมิงเหอพูดจารวบรัดเท่าไหร่เจาเจาก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวา นางส่ายหัวคัดค้านไม่หยุด จนหนานหมิงเหอไม่กล้าปล่อยให้นางดิ้นรนเพราะกลัวตุ่มน้ำพองบนใบหน้าและตามตัวจะแตก

        เมื่อผิวหนังส่วนที่มีเลือดไหลผละออกไปกะทันหันเยี่ยนเจาเจาจึงรีบลุกขึ้นเดินโซเซไปด้านข้าง นางตั้งใจจะหยิบผ้าพันแผลบนโต๊ะแต่ขากลับอ่อนยวบจนใกล้ล้มลง

        ลำแขนยาวของหนานหมิงเหอโอบเยี่ยนเจาเจาไว้ในอ้อมอกนัยน์ตาสองข้างแผ่อารมณ์ยากจะตั้งรับ จากนั้นเขาก็แนบแผลที่โดนบาดเหนือริมฝีปากของตนและเม้มเข้าปากไป

        ริมฝีปากซีดขาวของเขาย้อมสีแดงด้วยเลือดสดดูสวยงามตราตรึงพาให้ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาสดใสขึ้นมา

        เยี่ยนเจาเจามองค้างคาดไม่ถึงว่าหนานหมิงเหอจะสัมผัสตัวนางเพื่อสกัดจุดบนร่างให้นางขยับไม่ได้…ต่อมาใบหน้างดงามเฉิดฉายเปื้อนเลือดก็ขยายใหญ่ขึ้นแล้วริมฝีปากของเยี่ยนเจาเจาก็พลันอุ่นวาบ