บ่วงรัก สายสัมพันธ์ซาตาน_End

        ช่วงหลังๆ มานี่ เวลาจะไปไหนมาไหน ชยามรจะต้องมีบอดี้การ์ดถึงสองคนติดตามไปด้วยทุกที ไม่เว้นแม้กระทั่งเข้าห้องน้ำสาธารณะ บอดี้การ์ดยังต้องมาเฝ้าที่หน้าห้องน้ำกันเลยทีเดียว ก็ทำไงล่ะเนอะ บอดี้การ์ดได้รับคำสั่งจากเมธาสิทธิ ให้ดูแลความปลอดภัยเธอกับเด็กชายตัวน้อยทุกฝีก้าวนี่นะ

        วันนี้ชยามรพาเด็กชายตัวน้อย ออกมาเดินเล่นมาซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ต ซึ่งไม่ไกลจากบ้านมากนัก เพื่อเด็กชายตัวน้อยจะได้เปิดหูเปิดตาบ้างอะไรบ้าง และอีกอย่างเธอก็อยากจะหาซื้อเสื้อผ้าเด็กอ่อนเอาไว้ด้วย เป็นการเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าสำหรับลูกที่อยู่ในท้อง ที่ตอนนี้นูนขึ้นมาชัดเจนแล้ว

        “แม่เล่นๆ......”

        เด็กชายตัวน้อยเห็นเครื่องเล่น ซึ่งมีทั้งม้าหมุน รถโยกที่รูปร่างต่างๆ ก็ชี้มือเล็กๆ ป้อมๆ มีอีกข้างที่จับมือเรียวเล็ก ทำการฉุดดึง ให้ชยามรดูและพาเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกันนั้นก็พูดอย่างเด็กที่กำลังหัดพูดไปด้วย เป็นการขอไปเล่นเครื่องเล่น

        “น้องตัลอยากไปเล่นเหรอครับ!!... ได้ครับลูก”

        ชยามรมองเด็กชายตัวน้อย ก่อนจะมองไปที่เครื่องเล่น ที่เป็นสิ่งดึงดูดให้เด็กชายตัวน้อยอยากเข้าหา อยากเข้าไปเล่น เธอจึงเดินตามแรกดึงของเด็กชายตัวน้อยไปที่โซนเครื่องเล่นเด็ก พอเข้ามาใกล้เครื่องเล่นที่เด็กชายตัวน้อยอยากจะเล่น พี่เลี้ยงก็เดินเข้ามาอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นไปนั่งในเครื่องเล่น เครื่องเล่นเริ่มทำงาน โยกไปโยกมา เด็กชายตัวน้อยก็ยิ้มร่าอย่างชอบอกชอบใจ

        ชยามรให้พี่เลี้ยงดูแลเด็กชายตัวน้อย ที่กำลังเล่นเครื่องเล่นอย่างสนุกสนาน ส่วนตัวเธอก็เดินมานั่งลงที่ม้านั่ง เพราะเริ่มรู้สึกปวดเมื่อย เนื่องจากเดินซื้อโน่นนี่นั้น ยังไม่ได้หยุดพัก สิ่งที่เธอซื้อก็ของลูกๆทั้งนั้น ของตัวเองก็มีซื้อบ้างแต่ไม่ได้มากเท่ากับซื้อให้ลูกๆ

        “คุณเมธจะชอบไหมนะ!!??......”

        ชยามรหยิบเน็กไทที่อยู่ในกล่องขึ้นมาดู มองอย่างไม่มั่นใจว่าเมธาสิทธิจะชอบเน็กไทเส้นนี้หรือเปล่า ปกติเธอไม่ชอบซื้อของแพงๆ หรอกนะ แต่วันนี้คิดยังไงไม่รู้ อยากจะซื้อของสักชิ้นให้เมธาสิทธิ ทุกทีมีแต่เขาซื้อให้เธอ เธอจึงได้เน็กไทที่อยู่ในมือนี่แหละ

        ติงติ่งติ๊ง...... ติงติ่งติ๊ง...... ติงติ่งติ๊ง......

        เสียงโทรศัพท์มือถือดังขัดความคิดของชยามร เธอจึงหยุดคิดเรื่องชอบไม่ชอบไปลง เธอล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า และก็ได้เห็นชื่อและรูปของเมธาสิทธิโชว์ที่หน้าจอ โดยเขาวีดีโอคอลมา ซึ่งตอนนี้เมธาสิทธิทำงานอยู่ที่บริษัท อาการบาดเจ็บของเมธาสิทธิก็เกือบหายเป็นปกติแล้ว เขาจึงไปทำงานที่บริษัทได้แล้ว

        “ฮัลโลค่ะคุณเมธ!!!!......”

        “ฮัลโล!! นี่มรอยู่ที่ไหนเนี้ย!!??......”

        ชยามรเสียงหูฟังที่โทรศัพท์มือถือ เพื่อจะคุยและฟังได้ชัดมากยิ่งขึ้น ก่อนจะกดรับสายวีดีโอคอล เมธาสิทธิส่งเสียงถามมาทันที เมื่อเห็นบรรยากาศรอบๆ ตัวชยามรที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ที่บ้านเลยสักนิด

        “มรกับน้องตัลออกมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ นี่เองค่ะ และตอนนี้น้องตัลก็กำลังเล่นเครื่องเล่นสนุกใหญ่เลย”

        ชยามรตอบคำถามของเมธาสิทธิ และพอกล่าวถึงเด็กชายตัวน้อย เธอก็กดกล้องหลัง เพื่อให้เมธาสิทธิได้เห็นเด็กชายตัวน้อย ที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับพี่เลี้ยง โดยกระโดดไปเล่นเครื่องเล่นโน้นที เครื่องเล่นนี่ที

        “เอ่อ!!... ขอประทานโทษครับ ผมสังเกตเห็นคนคอยแอบตามพวกเราอยู่นะครับ ผมว่าคุณมรกับคุณหนูกลับบ้านตอนนี้เถอะครับ”

        ดนุพงษ์เดินเข้ามาใกล้ๆ ชยามร พูดขัดจังหวะการสนทนากับเมธาสิทธิ ส่งบอดี้การ์ดอีกคนก็เดินเข้าไปหาเด็กชายตัวน้อย ที่กำลังเล่นเครื่องเล่น เพราะรับตัวเด็กชายตัวน้อย ชยามรได้ยินคำพูดบอกกล่าวของดนุพงษ์ ก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่เพียงแต่ชยามรหรอกที่ตกใจ เมธาสิทธิที่อยู่ในสาย ก็ตกใจไม่แพ้กัน

        “มีคนแอบติดตามพวกเราอย่างนั้นหรือคะ!!!!”

        ชยามรทวนคำพูดของดนุพงษ์ ใบหน้าสวยหวานตื่นตระหนก มือเรียวเล็กเย็นเฉียบไปเลยทีเดียว ภายในใจก็ให้หวาดหวั่นความปลอดภัยของตัวเองและลูกเป็นอย่างยิ่ง

        “อะไรนะ!!?? มีคนแอบติดตามอย่างงั้นเหรอ!!!... มรรีบพาลูกกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!”

        “อ๊ะ กรี๊ดดดด!!!!......”

        เมธาสิทธิสั่งด้วยน้ำเสียงเครียดจัดมาตามสาย ให้ชยามรพาเด็กชายตัวน้อยกลับบ้าน ชยามรก็รีบทำตามอย่างไม่รอช้า แต่จังหวะที่ลุกขึ้นยืน เหมือนแข้งขาอ่อนแรงและลื่นไถล

        “มร!! เป็นอะไรน่ะมร?? คุณเป็นอะไร?? ตอบผมสิมร!!!!”

        เมธาสิทธิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจมาตามสาย ยิ่งชยามรไม่ตอบอะไรเขาเลย ก็ยิ่งร้อนรนใจมากถึงมากที่สุด

๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖

มรเป็นอะไรมร!!!!????..........มรเป็นอะไรนั้นโปรดติดตามกันในตอนหน้านะคะ............................ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^