ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 20:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 13/09/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 1
ความเงียบภายในกระท่อมซอมซ่อกดทับโสตประสาทจนอื้ออึง มีเพียงเสียงลมหายใจแหบพร่าของตัวเองที่ดังระรัวอยู่ในลำคอแห้งผาก เว่ยหลินนอนนิ่งแข็งทื่ออยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศอย่างไม่ยอมกะพริบ ราวกับกลัวว่าหากละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างจะสลายหายไปและยืนยันว่าเขากำลังเสียสติไปแล้วจริงๆ
แต่ไม่ว่าเขาจะขยี้ตาแรงแค่ไหน หรือหยิกเนื้อที่ต้นแขนจนเจ็บแปลบ หน้าต่าง User Interface [1] นั้นก็ยังคงลอยอยู่ที่เดิมอย่างท้าทาย ตัวอักษรสีขาวสว่างวาบสะท้อนอยู่ในแก้วตาที่สั่นระริกของเขา ชัดเจนทิ่มแทงทุกอณูความรู้สึก
[ภารกิจหลัก : จงตั้งครรภ์ทายาทของอ๋องปีศาจ 'โม่เหยียน' ภายใน 90 วัน หากล้มเหลว ดวงิญญาจะถูกลบหายไปอย่างถาวร]
‘ล้อกันเล่นใช่ไหม’ เสียงในหัวของเขาแหบโหย ‘นี่มัน...บั๊กงี่เง่าอะไรวะ’
สมองที่เคยประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดต่อวัน บัดนี้กลับขาวโพลนราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนระบบล่ม เขายังคงจมอยู่กับความจริงหลายชั้นที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ความตายของเขาในโลกเก่า...การตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบกระจอกงอกง่อย...และตอนนี้คือภารกิจเอาชีวิตรอดที่วิปลาสเกินกว่าจินตนาการใดๆ จะหยั่งถึง
"ตั้งครรภ์...กับผู้ชายเนี่ยนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เล็ดลอดออกมาเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน "แถมยังเป็อ๋องปีศาจ...ไอ้ลาสบอสตัวร้ายในพล็อตนั่นอีก"
ความทรงจำเกี่ยวกับตัวละคร โม่เหยียน ผุดขึ้นมาในหัวชัดเจนราวกับเพิ่งอ่านไฟล์ข้อมูลตัวละครเมื่อวานนี้ อ๋องหนุ่มผู้มีสายเืปีศาจ โเี้ เ็า และไม่เคยเชื่อใจมนุษย์หน้าไหน การเข้าใกล้บุรุษผู้นั้นก็แทบไม่ต่างอะไรกับการยื่นคอให้คมกระบี่แล้ว
แล้วนี่...ระบบสั่งให้เขาไป ตั้งครรภ์ กับคนแบบนั้น?
“เหลวไหลสิ้นดี!” เว่ยหลินะโออกมาสุดเสียง แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็เพียงเสียงแหบแห้งที่ขาดห้วง ร่างกายที่อ่อนแอนี้ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงแสดงความโกรธแค้นของตนเอง
ความอัปยศอดสูแล่นปราดไปทั่วร่างจนผิวร้อนผ่าว นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก การถูกบังคับให้ใช้ร่างกายของตัวเอง...ร่างกายของผู้ชาย...เพื่อทำเื่น่ารังเกียจเช่นนี้ มันคือการย่ำยีศักดิ์ศรีที่เขาเหลืออยู่เป็ชิ้นสุดท้ายจนไม่เหลือชิ้นดี
เขาลองเพ่งสมาธิไปที่มุมขวาบนของหน้าต่างระบบ พยายามนึกถึงคำสั่งที่โปรแกรมเมอร์มักจะซ่อนไว้ในโปรแกรม ‘Close.’ ‘Exit.’ ‘Force Quit.’
แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ หน้าต่างสีฟ้ายังคงลอยนิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
‘บัดซบ! ไม่มี Backdoor [2] หรือ Debug Mode ให้ใช้เลยรึไง’ เขาคิดอย่างหัวเสีย สัญชาตญาณของโปรแกรมเมอร์กำลังกรีดร้องให้เขาหาทางควบคุมสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าในสถานะ ผู้เล่น เขาจะถูกริบสิทธิ์ของผู้พัฒนาไปจนหมดสิ้น
ทันใดนั้นเอง ตัวเลขมุมซ้ายล่างของหน้าต่างระบบก็กระพริบเป็สีแดงจางๆ
[ค่าพลังชีวิต 14/100]
[สถานะ อ่อนแอขั้นรุนแรงเนื่องจากขาดสารอาหาร]
[เวลาคงเหลือตามพล็อตดั้งเดิม 71 ชั่วโมง 58 นาที]
[เวลานับถอยหลังภารกิจหลัก 89 วัน 23 ชั่วโมง 58 นาที]
ดวงตาของเว่ยหลินเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง หัวใจที่เต้นระรัวอยู่แล้วยิ่งเหมือนจะกระโจนออกมานอกอกเมื่อเห็นตัวเลขเ่าั้
‘เวลาคงเหลือตามพล็อตดั้งเดิม...’ เขาทวนคำในใจ ความทรงจำของเว่ยหลินร่างเดิมฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง บัณฑิตหนุ่มผู้โชคร้ายคนนี้จะถูกกลุ่มนักเลงรุมทุบตีจนตายในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อชิงป้ายหยกเล็กๆ ที่เป็ของดูต่างหน้ามารดาไปขาย นี่คือจุดจบของตัวประกอบที่มีค่าแค่ไม่กี่บรรทัดในนิยาย
‘ฉิบหายแล้ว...’ เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาตามขมับ ‘ข้ามีเวลาแค่สามวันในการเอาชีวิตรอดจากชะตากรรมเดิม แต่กลับมีเวลาตั้งเก้าสิบวันสำหรับภารกิจบ้านี่ หมายความว่าต่อให้ข้ารอดจากสามวันแรกไปได้ แต่ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จในเก้าสิบวัน ข้าก็ต้องตายอยู่ดี!’
ความซับซ้อนของเงื่อนไขทำให้สมองของเขาปวดหนึบ มันคือกับดักซ้อนกับดัก ทางรอดที่ระบบมอบให้กลับเต็มไปด้วยขวากหนามที่น่าอัปยศยิ่งกว่าเดิม
“ทำไมต้องเป็ข้า” เขาคำรามเสียงลอดไรฟัน ความโกรธแค้นที่มีต่อโชคชะตาพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ได้ขอมาที่นี่ ไม่ได้อยากจะมีชีวิตที่สองในโลกบัดซบแบบนี้ เขายอมตายในโลกของตัวเองอย่างสงบเสียยังดีกว่า
ขณะที่ความคิดดำดิ่งสู่ความสิ้นหวัง ร่างกายของเขาก็พลันกระตุกเกร็งด้วยความเ็ปแสนสาหัส ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วทุกเส้นประสาท กล้ามเนื้อทุกมัดบิดเกร็งจนแทบฉีกขาด
[แจ้งเตือน ตรวจพบเจตจำนงในการปฏิเสธภารกิจหลัก เริ่มดำเนินการลงโทษขั้นที่หนึ่ง]
“อ๊ากกก!”
เว่ยหลินกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น ความเ็ปนี้รุนแรงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก มันไม่ใช่แค่ความเ็ปทางกาย แต่เป็ความรู้สึกเหมือนดวงิญญากำลังถูกฉีกกระชาก เขาเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า ลบหายไปอย่างถาวร อย่างแท้จริง มันไม่ใช่แค่การตาย แต่คือการสลายไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของตัวตน
ความเ็ปดำเนินอยู่ราวชั่วกัปชั่วกัลป์ก่อนจะจางหายไป ทิ้งไว้เพียงร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและลมหายใจที่หอบสะท้าน เว่ยหลินนอนนิ่งอยู่บนแคร่ เรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบไปจนหมดสิ้น
เขามองหน้าต่างระบบที่กลับมาสว่างใสอีกครั้งด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
ศักดิ์ศรี...เกียรติยศ...มันจะมีค่าอะไรถ้าหากเขาไม่มีแม้แต่ชีวิตที่จะรักษาไว้
ในโลกเก่า เขาเคยสูญเสียทุกอย่างไปเพราะความไว้ใจ เขาถูกเพื่อนรักหักหลัง ขโมยโปรเจกต์ที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตไปต่อหน้าต่อตา ความเ็ปครั้งนั้นสอนให้เขารู้ว่าในโลกที่โหดร้าย การพึ่งพาตัวเองคือสิ่งเดียวที่จะทำให้รอด เขาเชื่อมั่นในตรรกะ เชื่อมั่นในสติปัญญาของตนเองมาตลอด
แต่ในโลกใบนี้...ตรรกะของเขากำลังบอกว่าหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว คือการยอมจำนนต่อเงื่อนไขวิปลาสนี้
‘ทุกปัญหามีบั๊ก...และทุกบั๊กมีทางแก้’ ความเชื่อที่ฝังลึกในจิติญญาของโปรแกรมเมอร์ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
ใช่...นี่อาจจะเป็ปัญหาที่บัดซบที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางออกเสียทีเดียว การตั้งครรภ์อาจเป็เป้าหมาย แต่ระหว่างทาง...มันอาจจะมีช่องโหว่ให้เขาใช้ประโยชน์ได้ การได้เข้าใกล้อ๋องปีศาจอาจหมายถึงการเข้าใกล้ศูนย์กลางอำนาจ และนั่นอาจเป็โอกาสให้เขาหาทางควบคุมชะตากรรมของตัวเองได้ในระยะยาว
ความคิดเริ่มแตกแขนงออกไปอย่างรวดเร็ว สมองที่เคยขาวโพลนเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง มันจัดลำดับความสำคัญของปัญหาอย่างเป็ระบบ
‘หนึ่ง...เอาชีวิตรอดจากพล็อตเดิมในอีกสามวันให้ได้ก่อน’
‘สอง...หาทางเข้าหาโม่เหยียนและทำให้ภารกิจหลักคืบหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงบทลงโทษ’
‘สาม...ระหว่างดำเนินการ ให้หาช่องโหว่ของระบบไปด้วย เป้าหมายสูงสุดคือการเป็อิสระ ไม่ใช่การเป็แม่พันธุ์ให้อ๋องปีศาจ!’
เมื่อเป้าหมายชัดเจน ความสิ้นหวังที่เกาะกุมหัวใจก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็ความมุ่งมั่นที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เว่ยหลินกัดฟันแน่นจนกรามสั่น เขาพยุงร่างที่อ่อนแอของตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าถ้วยดินเผาที่บิ่นร้าวซึ่งมีน้ำค้างคืนเหลืออยู่ครึ่งถ้วยขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด
รสชาติของน้ำเฝื่อนและเย็นชืด แต่สำหรับเขาในตอนนี้ มันคือรสชาติของการมีชีวิตอยู่
เขาเลือกแล้ว...เขาจะสู้
เขาจะยอมแลกด้วยทุกสิ่งที่มี แม้กระทั่งเกียรติยศที่เขาเคยหวงแหน เพื่อซื้อเวลาและโอกาสในการเขียนโค้ดโชคชะตาของตัวเองขึ้นมาใหม่
แววตาที่เคยสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก บัดนี้กลับมานิ่งสงบและคมกล้าราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับ มันเป็แววตาของนักสู้ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง...แววตาของโปรแกรมเมอร์ที่เจอ บั๊ก ที่ท้าทายที่สุดในชีวิต และพร้อมจะ ดีบั๊ก มันด้วยทุกวิถีทาง
เกมนี้...เขาจะไม่มีวันยอมถูก ลบ หายไปง่ายๆ แน่!
[1] User Interface (UI) : หน้าจอหรือส่วนที่ผู้ใช้งานใช้ติดต่อกับโปรแกรม ในเื่คือหน้าต่างระบบสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นมา
[2] Backdoor หรือ Debug Mode : ช่องทางลับหรือโหมดพิเศษที่โปรแกรมเมอร์สร้างไว้เพื่อเข้าถึงระบบได้โดยตรง มักใช้ในการแก้ไขข้อผิดพลาด
649
