สะดุดรักมิสเตอร์หลิง (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 11 ท่าทางคลุมเครือเกินไป (1)

        “การคบเพื่อนต้องระมัดระวัง คนประเภทนี้ต่อไปไม่จำเป็๞ก็ไม่ต้องติดต่อด้วยอีก” หลิงเย่ว์บังคับให้กู้อันซินมองเขา ราวกับปลอบใจเธอ

        เขาไม่เคยปลอบใจใคร ระดับนี้เป็๲ขีดจำกัดของเขาแล้ว

        กู้อันซินมองภาพสะท้อนตนเองผ่านรูม่านตาของหลิงเย่ว์ รู้สึกมึนชา

        เธอหลบฝ่ามือของหลิงเย่ว์ “นายวางอำนาจยิ่งใหญ่มาก แต่เคยคิดถึงสถานการณ์ของฉันในวันพรุ่งนี้ไหม เฉินหลงเฟยกลับไปต้องกระจายข่าวว่าฉันซ่อนผู้ชายไว้ในบ้าน รวมทั้งตีไข่ใส่สีเ๱ื่๵๹ชีวิตส่วนตัวของฉันแน่ ฉันคงอยู่บริษัทการ์ตูนนั้นไม่ได้แล้ว”

        กู้อันซินก็ไม่ใช่ซาลาเปา[1] เธอเองก็อยากแก้แค้นเหมือนกัน อยากจะพูดอะไรก็พูด อยากจะทำอะไรก็ทำ ตอนที่เฉินหลงเฟยดูถูก เธออยากจะออกไปฉีกกระชากเฉินหลงเฟยด้วยซ้ำ แต่ยังอดกลั้นไว้ เพราะเธอยังต้องเอาตัวรอด หากบริษัทการ์ตูนเลิกสัญญากับเธอ เธอจะสูญเสียแหล่งรายได้ไประยะหนึ่ง

        แต่ไม่ว่าเธอจะควบคุมตนเองดีแค่ไหนแล้วจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อหลิงเย่ว์ช่วยเธอล่วงเกินเฉินหลงเฟยจนโกรธเคืองไปแล้ว

        กู้อันซินรู้สึกขอบคุณหลิงเย่ว์ที่ช่วยทำสิ่งที่ตนอยากทำ แต่ในทางกลับกันก็ไม่พอใจหลิงเย่ว์เมื่อคิดถึงแรงกดดันที่เธอต้องเผชิญในวันข้างหน้า ในใจจึงสับสนวุ่นวายมาก

        หลิงเย่ว์เห็นว่าช่วยเธอแล้ว เธอไม่เพียงไม่ซาบซึ้งใจ แต่ยังเผยความไม่พอใจ ความหยิ่งยโสจึง๱ะเ๤ิ๪ออกมา

        “ถ้างั้นฉันควรมองดูผู้ชายคนนั้นมาด่าและดูถูกเธอที่บ้านเฉยๆ จากนั้นก็ส่งเขาจากไปเหมือนเพียงดูละครงั้นเหรอ กู้อันซิน เธอเคยช่วยฉันไว้ฉันถึงปกป้องเธอ เธอควรทบทวนท่าทีที่ตนเองมีต่อฉันใหม่หรือเปล่า”

        “ฉันไม่๻้๵๹๠า๱การปกป้องของนาย!” กู้อันซิน๱ะเ๤ิ๪อารมณ์ทันที เธอมองหลิงเย่ว์ที่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ผู้ชายแบบนายก็เป็๲แบบนี้เหมือนกันหมด ปากบอกว่าปกป้อง บอกว่าไม่สนใจ แต่ไม่นานก็เผยธาตุแท้ ฉันอยู่คนเดียวดีๆ ๻้๵๹๠า๱การปกป้องอะไรกัน ไปให้พ้นเลยไป!”

        ในดวงตาของกู้อันซินไม่มีแสงสดใสเหมือนเช่นเคย แต่เป็๞ดั่งน้ำนิ่งอันมืดมิด

        “นายทำอะไรน่ะ ไปให้พ้น!” กู้อันซินเบิกตากว้างมองหลิงเย่ว์ เห็นได้ชัดว่ายิ่งให้เขาไปให้พ้น หลิงเย่ว์กลับยิ่งเข้าใกล้เธอมากขึ้น จนเกือบ๼ั๬๶ั๼โดนเธอแล้ว กู้อันซินถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่จู่ๆ หลิงเย่ว์ก็กอดเธอแน่น

        กู้อันซินดิ้นขัดขืนเล็กน้อย แต่หลิงเย่ว์กลับยื่นมือลูบหัวเธอ

        ความอบอุ่นแบบนี้มีพิษ ทำให้น้ำตาที่กู้อันซินข่มกลั้นไว้ไหลลงมาตามไหล่ของหลิงเย่ว์ราวกับสร้อยไข่มุกที่ขาดสะบั้น

        หลิงเย่ว์รู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้วถึงปล่อยให้น้ำตาและน้ำมูกของผู้หญิงคนหนึ่งไหลเลอะตัว

        แต่แปลกมากที่เขาไม่ปฏิเสธกู้อันซินซึ่งกำลังอ่อนแอ

        “นายบันทึกเสียงจริงๆ เหรอ” กู้อันซินถามพลางร้องไห้ไปด้วย

        “บันทึกที่ไหนกัน เป็๲เพียงกลยุทธ์เท่านั้น” หลิงเย่ว์พูด

        กู้อันซินหัวเราะทันที แต่สักพักก็ร้องไห้อีก

        กู้อันซินร้องไห้ยี่สิบนาทีเต็มๆ จนในที่สุดเธอก็ไม่โศกเศร้าอีก แต่เปลี่ยนเป็๲ระบายอารมณ์แทน

        ถึงอย่างไรก็ไม่มีภาพลักษณ์อะไรต่อหน้าหลิงเย่ว์แล้ว เธอจึงหลั่งน้ำตาที่สะสมมานานออกมาให้พอ

        หลิงเย่ว์ลอบมองเธอร้องไห้เหมือนคนโง่อย่างจนปัญญา

        ที่แท้ผู้หญิงก็สร้างขึ้นจากน้ำจริงๆ[2]

        เชิงอรรถ

^ หมายถึงคนโง่ที่ยอมคนอื่น ไม่ตอบโต้เลย^ เป็นการเปรียบเปรยว่าผู้หญิงนั้นร้องไห้เก่งเป็นสายน้ำและอ่อนโยนเหมือนสายน้ำ