ณ จวนมุซาน จุนเป่านั่งมองท้องฟ้าที่กำลังจะมืดมิดเงียบๆคนเดียว ภายในใจของเขาก็นึกถึงเเต่คำพูดของผู้เป็พ่อสลับกับใบหน้าของเหมยอิงอิงอยู่ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จนเผลอเอามือชกลงที่โต๊ะอย่างเต็มเเรงเพื่อระบายความรู้สึกข้างในนั้นออกมา
"ผู้หญิงแบบเ้าน่ะ..ผู้หญิงเห็นแก่ตัวเช่นเ้าน่ะ ข้าไม่มีวันรักนางได้เด็ดขาด!!ไม่มีทาง!!"
"อ้าวๆๆ พี่ใหญ่ ถูกกักบริเวณให้อยู่คนเดียวจนเป็บ้าทำร้ายตัวเองแล้วงั้นหรือ...แหมๆๆไม่สมกับเป็ท่านพี่เลยนะ"
"หลานเซียน เ้ามาที่นี่ได้ยังไง เ้าถูกกักบริเวณอยู่ไม่ใช่หรอ?"
"ใช่..เเต่วันนี้ข้าได้รับข้อยกเว้นให้มาเข้าร่วมส่งขบวนของท่านหญิงจากเมืองลี่จนคนนั้นไง นี่ท่านพี่..นางไม่ธรรมดาเลยนะเหมยอิงอิงน่ะ..เมื่อกี้นางก็เพิ่งจะพูดจามัดมือชกให้ท่านพ่อขัดไม่ได้น่ะ"
"งั้นที่เ้ามาที่นี่ ก็คงจะไม่พ้นเื่ของนางสินะ!!"
"สมแล้วที่เป็ท่านพี่ของข้า..ท่านพ่อสั่งให้ข้ามาพูดเื่นี้กับท่านเพื่อเเลกกับอิสระของข้า เเต่ข้าจะไม่บังคับท่านหรอกนะ ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อจะมาเยี่ยมท่านเท่านั้นล่ะ ท่านเป็ยังไงบ้าง?"
"เมื่อคืนนี้ ท่านพ่อได้มาหาพี่ถึงที่นี่ก็เพื่อจะบังคับให้พี่เเต่งงานกับเหมยอิงอิง ซึ่งเหตุผลก็เพราะว่า…."
"เสบียงและก็เงินที่ข้าเอาไปเเจกจ่ายให้ชาวบ้านใช้ไหมล่ะ แหม..แล้วบอกว่าตัวเองเป็กษัตริย์ เเต่การกระทำนี่ไม่ได้ต่างจากคนเห็นแก่ตัวเลยนะ ท่านพ่อเนี้ย!"
"ระวังปากหน่อยหลานเซียน ถึงอย่างไรท่านก็ได้ชื่อว่าเป็ท่านพ่อของพวกเราทั้งสองคน เพราะฉะนั้นอย่าพูดจาลามปามผู้ให้กำเนิดเด็ดขาด จำไว้!! เื่ของนางน่ะ เดี๋ยวข้าจะจัดการเอง"
"เเต่ข้าว่าคงไม่ทันแล้วล่ะท่านพี่!"
"เ้าหมายความว่ายังไง?"
"ก็เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากหน้าจวนของข้าและเมื่อสอบถามจากทหารแล้ว คนที่ส่งเสียงรบกวนนั้นก็คือเหมยอิงอิงกับสาวใช้ของนาง"
"หมายความว่า!!!"
"ถูกต้องแล้วท่านพี่...นางกำลังตามหาจวนของท่านอยู่ยังไงล่ะและข้าก็มั่นใจว่านางไปถึงจวนของท่านแล้ว เเต่ก็ไม่ทันได้เข้าไปข้างในหรอก หากท่านบอกว่าท่านพ่อไปหาท่านที่จวนเพื่อคุยเื่นั้น ข้าก็ว่านางคงจะได้ยินสิ่งที่ท่านพ่อพูดกับท่านไปแล้วล่ะ ไม่เช่นนั้นวันนี้นางคงไม่เอาเื่เสบียงพวกนั้นมาพูดให้ท่านพ่อไขว้เขวหรอก"
"นี่ข้ากำลังจะถูกผู้หญิงคนนั้นมัดมือชกให้ดิ้นไม่หลุดจากการเเต่ง งานกับนางสินะ บ้าจริง!!"
"ช้าก่อนท่านพี่..เื่ทุกอย่างเหมือนว่ามันจะวุ่นวายจนหาทางออกไม่ได้ เเต่ทว่าทุกปัญหามีทางออก ท่านเคยสอนข้าเช่นนั้นไม่ใช่รึ งั้นคราวนี้ข้าจะรอดูว่าท่านพี่จะแก้ปัญหายังไง อ่อ..หากมีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้ก็ให้บอกข้านะ ข้ายินดี ส่วนเื่กักบริเวณอะไรนั่นน่ะ อีก 4 วันก็จบแล้วล่ะ ทนอีกหน่อยคงไม่เป็อะไรหรอก งั้นข้ากลับจวนละนะ"
"ขอบใจนะหลานเซียน เ้าโตเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมากแล้วล่ะ เเต่เ้าน่ะเเค่นี้ก็พอแล้วล่ะ เดี๋ยวหลังจากนี้ข้าจะจัดการ ด้วยตัวข้าเอง!!" หลานเซียนได้เดินกลับจวนไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ในขณะที่จุนเป่ากำหมัดเเน่นอละกำลังคิดหาวิธีจัดการกับเื่ยุ่งเหยิงพวกนี้อยู่นั้น อีกมุมนึงของกำแพงนั้นมีคนจากจวนของหวังเสิ่นส่งมาสืบข่าวเื่ของจุนเป่าและการกระทำของหลานเซียน
"นี่เ้ากล้าหลอกข้างั้นหรอหลานเซียน เ้า!!พวกเ้าสองคนนี่มัน!!..จุนเป่าทำไมเ้าถึงได้ดื้อด้านเช่นนี้ เ้าไม่รู้หรือไงว่าความดื้อรั้นของเ้ากำลังจะทำให้บ้านเมืองถึงขั้นวิบัติ ทั้งนี้ก็เพราะน้องชายไม่เอาไหนของเ้าเเท้ๆ นฝคราวนี้ข้าจะเพิ่งใครได้อีก นี่บ้านเมืองของข้าจะต้องมาจบที่รุ่นของพวกเ้างั้นหรือ ไม่มีทาง!! ในเมื่อเ้าไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณข้าดีๆ ข้าก็จะเป็คนบังคับให้เ้าต้องตอบแทนบุญคุณของข้าเองจุนเป่า!! ทหาร!!นำกระดาษกับพู่กันมาให้ข้า!!!" หวังเสิ่นจัดการเขียนราชโองการลับๆโดยไม่ให้จุนเป่ากับหลานเซียนรู้ ซึ่งเขาตั้งใจจะใช้ราชโองการนี้ในการบีบบังคับให้จุนเป่ากับหลานเซียนยอมสยบต่อเขา แผนการของหวังเสิ่นจะเป็ไปได้ด้วยดีหรือไม่..และราชโองการลับๆนั้นมันคืออะไรกันเเน่ ติดตามต่อได้ใน Ep. ต่อไปนะคะ
4K
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)
