เสี่ยวเป่า ลูกรักสวรรค์พลิกชะตา

​บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลมู่แตกต่างจากตระกูลหลินอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เต็มไปด้วยความหรูหราที่ดูเยือกเย็นและระเบียบวินัยที่เข้มงวด หลังจากที่ มู่เฉิง รีบไปดูอาการของมารดาที่โรงพยาบาลจนพบว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว เขาถูกเรียกตัวกลับมายังคฤหาสน์หลักทันทีตามคำสั่งของ คุณท่านมู่ ผู้เป็๲ย่าและประมุขตัวจริงของตระกูล

​มู่เฉิงเดินเข้ามาในห้องรับรองที่ปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงความทะนง

​"อาเฉิง มานั่งนี่สิ" เสียงทรงอำนาจของหญิงชราที่แม้จะอายุมากแต่ดวงตายังคงเฉียบแหลมเอ่ยขึ้น ข้างกายของเธอคือ คุณหนูเจิ้งเยี่ยน ลูกสาวตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ถูกวางตัวให้เป็๲คู่หมั้นคู่หมาย

​"คุณย่ามีธุระด่วนอะไรครับ ถึงขั้นต้องให้เลขาฯ โทรตามผมซ้ำๆ ทั้งที่ผมกำลังดูอาการคุณแม่" มู่เฉิงนั่งลงด้วยท่าทางห่างเหิน

​"เ๱ื่๵๹อาการแม่แกน่ะหมอก็บอกแล้วว่าทรงตัว แต่เ๱ื่๵๹ที่สำคัญกว่าคือเ๱ื่๵๹ 'ทายาท' ของตระกูลมู่" คุณท่านมู่กระแทกไม้เท้าลงบนพื้น "แกอายุสามสิบแล้วนะอาเฉิง แกจะปล่อยให้เก้าอี้ประธานสั่นคลอนเพราะไม่มีคนสืบทอดไปถึงเมื่อไหร่ พวกบอร์ดบริหารเริ่มพูดกันแล้วว่าแกมัวแต่บ้างานจนไม่สนใจสร้างครอบครัว"

​แรงกดดันที่น่าอึดอัด 

​"ฉันเห็นว่าหนูเยี่ยนก็พร้อมแล้ว ทั้งการศึกษาและฐานะ เธอเหมาะสมที่จะเป็๲นายหญิงของตระกูลมู่ที่สุด"

​เจิ้งเยี่ยนขยับยิ้มหวานพลางยื่นน้ำชาให้มู่เฉิง "พี่มู่เฉิงคะ เยี่ยนเอ๋อร์ยินดีจะช่วยแบ่งเบาภาระของพี่นะคะ เราหมั้นกันไว้ก่อนก็ได้ ถ้าพี่นังไม่พร้อมแต่ง..."

​มู่เฉิงมองถ้วยชาในมือด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพความทรงจำในคืนนั้น—คืนที่เขาถูกวางยา—พุ่งกลับเข้ามาในหัว ความขยะแขยงต่อการ "จับคู่" แบบธุรกิจทำให้เขาเผลอกำถ้วยชาแน่น

​"ผมบอกไปหลายครั้งแล้วว่าผมยังไม่คิดเ๱ื่๵๹แต่งงาน" มู่เฉิงเอ่ยเสียงเย็น "และถ้าคุณย่ากังวลเ๱ื่๵๹ทายาทนัก... ผมบอกเลยว่าทายาทของตระกูลมู่ จะต้องเกิดจากผู้หญิงที่ผมเลือกเองเท่านั้น"

​"แล้วเมื่อไหร่แกจะเลือก! หรือว่าแกยังฝังใจกับ 'อุบัติเหตุ' เมื่อห้าปีก่อนนั่น!" คุณท่านมู่ขึ้นเสียง "ผู้หญิงนิรนามที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นน่ะเหรอที่แกเฝ้าตามหา? ป่านนี้นางคงไปมีผัวใหม่ หรือไม่ก็เป็๲แค่พวกหิวเงินที่รอจังหวะแบล็กเมล์แกอยู่!"

​"อย่าเรียกเธอแบบนั้น!" มู่เฉิงลุกขึ้นยืนกะทันหัน รังสีคุกคามแผ่ซ่านจนเจิ้งเยี่ยนถึงกับสะดุ้ง "เธอไม่ได้๻้๵๹๠า๱เงินของผม เพราะถ้าเธอ๻้๵๹๠า๱ เธอคงไม่หนีไป๻ั้๹แ๻่วันนั้น... และนั่นคือความผิดของผมที่ผมต้องรับผิดชอบ"

​คำสั่งสุดท้าย 

​มู่เฉิงจ้องตาคุณย่าอย่างไม่ลดละ "ภายในสามเดือนนี้ ถ้าผมยังหาเธอไม่เจอ ผมจะยอมให้คุณย่าจัดการเ๱ื่๵๹หมั้นหมาย... แต่ถ้าผมเจอเธอ ไม่ว่าเธอจะเป็๲ใคร หรือมีชีวิตแบบไหน คุณย่าต้องยอมรับเธอในฐานะสะใภ้ตระกูลมู่เพียงคนเดียว"

​"แกกล้าท้าทายฉันเหรอ!" หญิงชราโกรธจนตัวสั่น

​"ผมไม่ได้ท้าทาย แต่ผมกำลังเลือกทางเดินของตัวเอง"

​มู่เฉิงหันหลังกลับและเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันมามองเจิ้งเยี่ยนที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างหลัง เขาเดินตรงไปยังรถยนต์ที่เลขาฉินจอดรออยู่

​"เลขาฉิน... เพิ่มงบในการตามหาซะ พลิกทุกฐานข้อมูลโรงพยาบาลที่รับฝากครรภ์เมื่อห้าปีก่อน เช็กรายชื่อพนักงานชั่วคราวทุกคนที่เข้าออกโรงแรมในคืนนั้นอีกรอบ" มู่เฉิงสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ฉันมีเวลาแค่สามเดือน... ถ้าหาไม่เจอ ฉันคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

​เขามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ใจหนึ่งก็นึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่เขาเห็นหลังแวบๆ ในตลาด ความรู้สึกผูกพันประหลาดนั่นมันคืออะไรกันแน่? ทำไมเด็กคนนั้นถึงมีกลิ่นอายที่ทำให้เขาหัวใจสั่นคลอนได้ขนาดนี้

​"ท่านประธานครับ..." เลขาฉินเอ่ยขึ้นขณะรถติดไฟแดง "มีเ๱ื่๵๹แปลกรายงานมาจากสายสืบครับ เขาบอกว่าลูกสาวคนโตตระกูลหลินเพิ่งขนของย้ายออกจากบ้านไปเมื่อเช้านี้ พร้อมเด็กผู้หญิงคนหนึ่งครับ"

​มู่เฉิงหูผึ่งทันที "ย้ายไปที่ไหน?"

​"ยังตามไม่พบครับ เหมือนว่าร่องรอยของพวกเธอจะถูกหายไปเฉยๆ อย่างประหลาด... แต่มีคนเห็นพวกเธอเดินเข้าไปในแถบย่านที่พักอาศัยเก่าใกล้คอนโดส่วนตัวของท่านครับ"

​มู่เฉิงขมวดคิ้ว "ย่านนั้นเหรอ? ไปที่นั่นเดี๋ยวนี้! บางทีโชคชะตาอาจจะไม่ได้ใจร้ายกับฉันเกินไปนัก"

​เขากำปิ่นไม้ในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น... 'รอฉันก่อนนะ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันจะหาเธอให้เจอ'