(จบ) ผู้พิทักษ์ทะเลทราย

บทที่ 20 ต้นกำเนิดของเฉียวซู่

เหล่าผู้ชมพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

มันยังจะอร่อยได้อีกเหรอ? ซุปงูแบบปกติเขาใส่ไวน์ข้าว แต่คุณใส่ไวน์ขาวที่มีความเข้มข้นสูง

คนอื่นใช้งูสามเหลี่ยม*[1] แต่คุณใช้งูแบล็กแมมบา

คนอื่นใส่เห็ดหูหนูและเห็ดหอม แต่คุณใส่โสมทะเลทราย

และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เขายังใส่เปลือกส้มลงไปอีกด้วย ดังนั้นผลลัพธ์ที่ได้คืออาหารยุคดำมืด!

เฉียวซู่พยายามฝืนลิ้นและท้องที่ประท้วง ตักชิมซุปงูไปอีกคำเล็ก ๆ จากนั้นเขาก็ยอมแพ้อย่างเด็ดขาด

ไม่อร่อยเลย แถมรสชาติแปลก ๆ

การทำซุปแตกต่างจากบาร์บีคิว มันเป็๲วิธีการทำอาหารขั้นสูงและไม่ใช่สิ่งที่ไอ้ขยะตัวน้อยผู้มีทักษะการทำอาหารเบื้องต้นจะเชี่ยวชาญได้

เมื่อไม่มีทักษะพื้นฐานนั้น ซุปงูที่ทำออกมาก็รสชาติห่วยแตกจนยากเกินกว่าจะบรรยายได้

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าซุปงูนี้จะไม่สอดคล้องกับรสนิยมของมนุษย์ทั่วไป แต่ก็เหมาะกับรสปากของอาหลีน้อยอย่างคาดไม่ถึง

อาหลีตัวน้อยกินเนื้องูสามชิ้นและซุปอีกครึ่งชาม จนท้องเล็ก ๆ กลมป่อง มันจึงหยุดกิน

สำหรับสัตว์ป่า รสชาติไม่ใช่สิ่งสำคัญ ขอเพียงสามารถเติมพลังงานและทำให้อิ่มท้องได้ สิ่งนั้นก็นับเป็๲อาหารเลิศรส

จากความล้มเหลวของซุปงูทำให้เฉียวซู่ตระหนักได้ถึงปัญหาบางอย่าง

นั่นคือพลังของคนคนหนึ่งมีขีดจำกัด ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถเชี่ยวชาญได้ทุกทักษะ

ในเขตพื้นที่ปกครองอื่น ๆ มีผู้พิทักษ์ทะเลทรายหลายสิบคน แม้กระทั้งหลายร้อยคนมารวมตัวกันโดยการทำงานมีการแบ่งหน้าที่ที่ชัดเจน

ชาวไร่ นักรบ พ่อครัว นักวิชาการ และแพทย์ต่างปฏิบัติหน้าที่ของตนเองให้เขตพื้นที่ปกครองสามารถทำงานได้ตามปกติ

เขตพื้นที่ปกครอง 044 แตกต่างออกไป ที่นี่อยู่ในสภาพกึ่งร้างอย่างสมบูรณ์ การส่งเฉียวซู่จากสำนักงานใหญ่มาที่นี่ก็ไม่ต่างจากการส่งชายชราไปยังโรงงานร้าง

ไม่มีใครคาดหวังว่าเฉียวซู่จะทำอะไรสำเร็จเป็๲ชิ้นเป็๲อัน พวกเขาแค่ส่งมาเป็๲พิธีเท่านั้น

เฉียวซู่มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น

คนอื่นคิดแบบนั้นได้ แต่เขานั้นไม่สามารถทำนิ่งเฉยได้

ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะจัดตั้งทีมผู้พิทักษ์ทะเลทรายที่ดีที่สุด และพวกเขาจะร่วมมือจัดการนักล่าเถื่อนในเขตพื้นที่ปกครอง พัฒนาให้เขตพื้นที่ปกครอง 044 เป็๲โอเอซิสทั้งหมด!

เมื่อมองดูซุปงูที่ยากจะเคี้ยวกลืน เฉียวซู่ก็เผยรอยยิ้มอันขมขื่น

ก่อนอื่นต้องหาเชฟสักคนก่อน การทำอาหารกินเองนั้นยากเกินไป…

…

ทะเลทรายทากลามากันในชาติก่อน คือเขตพื้นที่ปกครองหมายเลข 001 ของโลกนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ผู้อำนวยการ ผมเอง เสี่ยวเถียน”

“เข้ามา”

เสี่ยวเถียนเปิดประตูอย่างระมัดระวัง ผู้อำนวยการผู้มีผมหงอกสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งหันหลังให้เขาอยู่ โดยที่มือถือของเขากำลังเล่นวนคลิปบางอย่าง

ดูเหมือนจะไม่ใช่วิดีโอ เขาพอมองเห็นคอมเมนต์ไหลผ่านไปอย่างเลือนราง หรือจะเป็๲การถ่ายทอดสด?

ชายชราคนนี้ทันสมัยมากขนาดนี้เลย? แถมยังสนใจพวกไลฟ์สดด้วย?

เสี่ยวเถียนไม่กล้ามองหน้าจอมือถือของผู้อำนวยการมากนัก จึงเอ่ยปากพูดอย่างช้า ๆ และชัดเจนว่า “ผู้อำนวยการ รายงานการเสียชีวิตของผู้พิทักษ์ทะเลทรายคนที่เจ็ดในเขตพื้นที่ปกครอง 044 ออกมาแล้วครับ”

“อืม เอามาสิ” ชายชราพยักหน้า วางโทรศัพท์แล้วหันกลับมา

หน้าตาของเขานั้นธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไร ไอบรรยากาศที่แผ่ออกมาเหมือนคุณปู่ข้างบ้านทั่วไป

เมื่อรับข้อมูลจากเสี่ยวเถียนไป ชายชราก็อ่านมันอย่างรวดเร็ว

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หลังจากที่เสี่ยวเถียนเติมน้ำในถ้วยชาของชายชราแล้ว เขาก็ยืนอยู่ที่ด้านข้างเพื่อรอคอยอย่างเงียบ ๆ

“ฮ่า ๆ” จู่ ๆ ชายชราก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย “ความโหยหิว อาการทางจิต โรคลมแดด บาดทะยัก พิษงู? ๻ั้๹แ๻่หัวหน้าเขตไปจนถึงสมาชิกธรรมดา การตายของแต่ละคนมันสุ่มมั่วอย่างนี้เลยเหรอ?”

“ปีที่แล้วยังจัดตั้งทีมแทบไม่ได้ ปีนี้ทำได้เพียงส่งผู้พิทักษ์ทะเลทรายที่ด้อยโอกาสไปเฝ้าพื้นที่เพียงลำพัง ตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เจาะจงส่งคนใหม่ไปที่นั่นโดยเฉพาะ”

“เขตพื้นที่ปกครอง 044 มีบางอย่าง และมันเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่”

ชายชราถอนหายใจ หยิบชาในมือขึ้นมาจิบ

“ผู้อำนวยการ” เสี่ยวเถียนพูดขึ้นทันที “พวกเราได้ส่งทีมพิเศษไปยังเขตพื้นที่ปกครอง 044 แล้ว แต่ไม่พบปัญหาใด ๆ เลยครับ”

“ที่นั่นรกร้างมากจริง ๆ อีกทั้งห่างไกลจากตัวเมือง การส่งเสบียงทำได้ยาก และไม่มีเหตุจำเป็๲ใดให้ต้องพัฒนา”

ผู้อำนวยพลิกอ่านข้อมูลในมือโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ รวมถึงไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้อำนวยการก็พูดขึ้นว่า “เดือนหน้าให้ส่งเสบียงเพิ่มเติมไปยังเขตพื้นที่ปกครอง 044 เ๽้าเด็กนั่นเรียกว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ”

รูม่านตาของเสี่ยวเถียนหรี่ลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว

เมื่อวางข้อมูลในมือลง จู่ ๆ ผู้อำนวยการก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า “เสี่ยวเถียน คุณรู้ไหมว่าปีนี้ทางรัฐจ่ายเงินให้ผู้พิทักษ์ทะเลทรายอย่างพวกเราไปเท่าไหร่แล้ว”

“นี่เป็๲ความลับเฉพาะ ผมไม่ทราบเลยครับ”

“อืม” ผู้อำนวยการพยักหน้า “ในส่วนของรายละเอียดตัวเลขนั้นไม่สามารถบอกให้รู้ได้ แต่นอกเหนือจากค่าใช้จ่ายทางการทหารสำหรับกองทัพแล้ว เรายังได้รับเงินจัดสรรที่มากที่สุดด้วย”

เสี่ยวเถียนเงยหน้าขึ้นด้วยความอึ้ง

“ผู้พิทักษ์ทะเลทรายนั้นไม่ใช่แค่ผู้พิทักษ์ทะเลทรายอีกต่อไปแล้ว เมื่อก่อนเราคือองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร แต่ตอนนี้มีปัญหาที่ต้องจัดการเยอะเกินไป” ดวงตาของผู้อำนวยการจ้องลึก

“ใช่ครับ” เสี่ยวเถียนพูดด้วยใบหน้าเศร้า “ถึงอย่างนั้น เงินของเราก็ยังไม่เพียงพอ”

“คุณคิดว่าไงถ้าหากพวกเราไปขอระดมทุนจากสังคม?” จู่ ๆ ผู้อำนวยการก็พูดขึ้น “ก่อตั้งองค์กรสวัสดิการสาธารณะแยกต่างหาก หลังจากมีคนบริจาคเงินก็สามารถปลูกต้นไม้จริง ๆ ในทะเลทรายโดยมีชื่อของพวกเขาแปะอยู่”

ดวงตาของเสี่ยวเถียนเป็๲ประกาย

ในฐานะเลขานุการผู้อำนวยการ ความรู้เชิงโครงสร้างของเสี่ยวเถียนนั้นอยู่ในระดับที่เหมาะสม ภายในเวลาเพียงครู่เดียวก็สามารถวิเคราะห์ความเป็๲ไปได้ของแผนนี้

“สุดยอดเลยครับท่านผู้อำนวยการ วิธีนี้มีความเป็๲ไปได้สูงมากครับ” เสี่ยวเถียนเยินยอเขา

ผู้อำนวยการยิ้มพลางส่ายหัว “ฉันไม่ได้เป็๲คนคิดเองหรอก”

“ถ้าอย่างนั้น เป็๲ความคิดของรัฐมนตรีหวัง? หรือรัฐมนตรีเจิ้ง...”

“ไม่ใช่ทั้งหมดเลย” ผู้อำนวยการยิ้มแล้วชี้ไปที่มือถือ “นี่เป็๲สิ่งที่ฉันบังเอิญได้ยินเ๽้าหนุ่มน้อยคนนี้พูดมา”

คราวนี้เสี่ยวเถียนจึงเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มบนหน้าจอกำลังอุ้มจิ้งจอกเฟนเนกที่น่ารักด้วยใบหน้าสดใส

เขาเค้นสมองค้นหาในความทรงจำเป็๲เวลานาน แต่ก็จำตัวตนของชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้

“เฉียวซู่ หัวหน้าเขตคนใหม่ของเขตพื้นที่ปกครอง 044”

เสี่ยวเถียนเข้าใจได้ในทันที

เ๽้าคนดวงซวยคนนี้น่ะเหรอ...

“สามารถคิดไอเดียแบบนี้ขึ้นมาได้ เ๽้าเด็กใหม่คนนี้นับว่ามีกึ๋นอยู่บ้าง จะให้ผมย้ายเขาไปที่สำนักงานใหญ่เลยไหมครับ?”

ชายชราคิดครู่หนึ่งแล้วจึงส่ายหัวเบา ๆ “ไม่ว่าลูกอินทรีจะอ่อนแอแค่ไหน มันก็ยังคงเป็๲นกอินทรี อินทรีไม่สามารถถูกขังอยู่ในกรงนกได้ มันทำได้เพียงเติบโตอย่างสัตว์ป่าภายใต้ผืนนภาเท่านั้น”

ค่าความสำคัญของเฉียวซู่ในใจเสี่ยวเถียนเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย

ผู้อำนวยการประเมินเด็กใหม่คนนี้ไว้ค่อนข้างสูง

“คุณลองเดาดูสิว่าพื้นเพครอบครัวของเด็กคนนี้เป็๲อย่างไร” ทันใดนั้นสีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนเป็๲ขี้เล่น

หลังจากคิดอย่างรวดเร็ว เสี่ยวเถียนก็พูดด้วยความเคารพ “เขาสามารถเข้าตาคุณได้ แถมยังเป็๲คนคิดไอเดียที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ขึ้นมา...”

“น่าจะคลุกคลีกับการเข้าสังคม๻ั้๹แ๻่เด็ก คงมาจากครอบครัวนักวิชาการหรือครอบครัวชั้นสูงละมั้งครับ?”

“ฮ่า ๆ ๆ คราวนี้เธอเดาผิดแล้ว” ชายชราหัวเราะเสียงดัง “เป็๲ความจริงที่เขาผ่านสังคมต่าง ๆ มาเยอะ แต่เขาไม่ได้มาจากครอบครัวนักวิชาการหรอก”

“พ่อของเขาเป็๲ประธานบริษัทเฉียวกรุ๊ปแห่งตะวันออกเฉียงเหนือ”

“เฉียวกรุ๊ปประสบความสำเร็จในธุรกิจค้าไม้ และยังมีธุรกิจเหมืองแร่ถ่านหิน อุตสาหกรรม อสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจอื่น ๆ”

“พูดอีกแง่หนึ่งคือ พ่อของเขาเคยเป็๲ผู้กระทำผิดหลักในการแปรสภาพผืนดินเป็๲ทะเลทราย แม้กระทั่งตอนนี้เขายังเป็๲เป้าหมายหลักในการเฝ้าสังเกตของผู้พิทักษ์ทะเลทรายอย่างพวกเราอีก”

เสี่ยวเถียน “ Σ(☉▽☉"a”

[1]งูสามเหลี่ยม คืองูมีพิษชนิดหนึ่ง มีหัวกลม ลำตัวเรียวยาว ปลายหางมักทู่ ลำตัวเป็๞สันสามเหลี่ยมชัดเจน