(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        หลังจากที่เทียนจุนได้ควบม้าออกเดินทางจากเมืองหนานปิง

        ไม่นานนักเวลาก็ได้ผ่านไปหลายชั่วยาม

        แสงสว่างที่เคยส่องประกายเจิดจ้าบนท้องฟ้า ได้เริ่มอ่อนแรงลงจนถูกแทนที่ด้วยแสงเรืองรองของอาทิตย์อัสดง

        ท้องฟ้าเบื้องบนที่ปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆ ได้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงก่อนที่จะค่อยๆมืดมิดลง

        ทั่วทั้งป่าข้างทางเริ่มถูกปกคลุมด้วยม่านรัตติกาล บรรยากาศเงียบสงบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความอันตราย

        ตลอดทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และพืชพันธุ์หลากหลายชนิด ลำต้นบางต้นมีเถาวัลย์พันเกี่ยวราวกับงูที่เลื้อยพันกิ่งไม้

        เสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆตามจังหวะลมพัด ในขณะที่เสียงคำรามเป็นช่วงๆของสัตว์อสูรดังก้องออกมาจากส่วนลึกของป่า

        บางเสียงต่ำหนักเต็มไปด้วยพลังดิบเถื่อน บางเสียงแหลมสูงแสดงถึงความดุร้ายของผู้ล่าแห่งรัตติกาล

        “.............”

        เทียนจุนที่กำลังจับสายบังเหียนของม้า เริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตบคอของมันเบาๆ

        “งั้นวันนี้พักก่อนละกัน..”

        “แกเองก็คงเหนื่อยล้าแล้วใช่ไหมล่ะ?”

        ม้าศึกตัวใหญ่พ่นลมหายใจหนักๆออกมา คล้ายกับเข้าใจคำพูดของชายหนุ่ม

        ก่อนที่มันจะสะบัดศีรษะเล็กน้อยและก้าวเดินช้าลง

        ขณะเดียวกัน เทียนจุนได้กวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อมองหาสถานที่เหมาะสมสำหรับการตั้งค่ายพักแรม

        ในที่สุด ตัวของเขาก็ค้นพบลานกว้างขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลนัก มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นล้อมรอบ สามารถใช้เป็นแนวบังลมและป้องกันสัตว์อสูรได้ในระดับหนึ่ง ใกล้กันยังมีลำธารเล็กๆที่ไหลผ่านให้สามารถใช้ดื่มกินและล้างหน้าได้

        “ไม่เลว สถานที่แห่งนี้คงใช้ได้!”

        เขากล่าวเบาๆ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า แล้วปล่อยให้มันเดินไปเล็มหญ้าตามอัธยาศัย

        ขณะที่เทียนจุนเองก็เริ่มเดินหากิ่งไม้แห้งๆมาก่อกองไฟ

        เมื่อรวบรวมได้มากพอ เขาก็ใช้ปราณเซียนจุดประกายไฟในพริบตา

        เปลวเพลิงสีส้มแดงค่อยๆลุกโชติช่วงขึ้นท่ามกลางความมืด

        กลิ่นไหม้ของเศษใบไม้และกิ่งไม้แห้งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศที่หนาวเย็นลงในยามค่ำคืนเริ่มอบอุ่นขึ้น

        ขณะที่เปลวไฟลุกโชนอยู่ตรงหน้า เทียนจุนก็ยกมือขึ้นและเรียกใช้แหวนกักเก็บมิติที่อยู่บนนิ้วของเขา มันเปล่งแสงสว่างเรืองรองออกมาทันที

        “หึหึ นี่แหละคือข้อดีของแหวนกักเก็บมิติ!”

        เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่ใช้ปราณเซียนควบคุมให้วัตถุบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้า

        ในพริบตา เนื้อสดๆชิ้นหนึ่งก็ถูกดึงออกมาจากช่องว่างของแหวน

        สีของมันยังคงแดงสดราวกับเพิ่งถูกตัดออกจากร่างของสัตว์ไม่นานนี้

        เพราะไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบหรือสิ่งของใดๆ เมื่ออยู่ภายในช่องว่างมิติที่ลี้ลับนั้น

        พวกมันก็เหมือนจะถูกหยุดเวลาเอาไว้ ทำให้ไม่เสียหายเลยแม้แต่น้อย

        ชายหนุ่มพลิกเนื้อชิ้นหนาในมือไปมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        จากนั้นก็มองไปรอบๆเพื่อหากิ่งไม้ขนาดเหมาะสม หลังจากเลือกกิ่งไม้ที่แข็งแรงพอเหมาะได้แล้ว

        เขาก็ใช้มีดสั้นของตนเองเหลาให้ปลายของมันแหลมคม ก่อนจะนำเนื้อสดเสียบลงไปอย่างชำนาญ

        เสียงฮัมเพลงเบาๆดังขึ้นจากริมฝีปากของเขา ขณะที่มือหมุนกิ่งไม้อย่างช้าๆเหนือเปลวไฟ

        กลิ่นหอมของเนื้อที่เริ่มสุกโชยออกมา ผสมผสานกับกลิ่นควันไฟอ่อนๆ ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูผ่อนคลายขึ้น

        “เอาละ งั้นก็เริ่มต้นกันเหมือนเดิม!”

        หลังจากที่อิ่มท้อง เทียนจุนก็เริ่มนั่งขัดสมาธิบริเวณรอบกองไฟ

        เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกไหวระริกสะท้อนเงาบนพื้นดิน เสียงไม้แตกเปรี๊ยะเปรียะจากกองไฟดังเป็นจังหวะ

        สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ นำพากลิ่นอายแห่งความสงบและพลังแห่งรัตติกาลมาแตะต้องผิวกาย

        ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเรียกใช้พลังของแหวนกักเก็บมิติอีกครั้ง

        ในพริบตา หินปราณเซียนระดับต่ำนับร้อยก้อนก็ถูกนำออกมาวางเรียงกันอยู่เคียงข้าง

        พลังงานแห่งเซียนที่อัดแน่นอยู่ภายในก้อนหินเหล่านั้นแผ่กระจายออกมาเป็นระลอก คลื่นพลังอ่อนๆเปล่งประกายเรืองรองภายใต้แสงจันทร์

        เทียนจุนพนมมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ดวงตาปิดสนิท คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ก่อนที่ปราณเซียนภายในร่างของเขาจะเริ่มขับเคลื่อน

        “คัมภีร์อรหันต์พุทธะมหาเจ้าธรรมจักรนิพพาน”

        ทันทีที่คัมภีร์เริ่มหมุนเวียน พลังแห่งพุทธะในร่างของเขาก็สั่นไหวราวกับถูกกระตุ้น

        พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ลี้ลับค่อยๆแผ่ซ่านออกมาจากภายใน

        ก่อเกิดเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้ปราณเซียนรอบตัวไหลหลั่งเข้ามารวมตัวกันโดยอัตโนมัติ

        ปราณเซียนค่อยๆหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขา เปล่งแสงสีทองระยิบระยับ

        พร้อมกับเส้นชีพจรภายในร่างกายที่ถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างเต็มกำลัง

        ปราณที่ไหลผ่านเข้าสู่ตันเถียนเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

        ทุกครั้งที่เขาหายใจเข้าออก ปราณศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายมากขึ้น ทำให้ร่างกายของเขาเปล่งแสงเรืองรอง

        ภายใต้ค่ำคืนอันเงียบสงัด

        แสงสีทองที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของเขาส่องประกายไปทั่วบริเวณ ราวกับมีสุริยันเรืองรองอยู่ท่ามกลางรัตติกาล

        และในกลางดึกคืนนั้น ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติอย่างยิ่งก็คือ—สัตว์อสูรระดับต่ำที่เดินผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นสายพันธุ์ใดก็ตาม เมื่อได้เห็นเทียนจุนกำลังบ่มเพาะพลัง

        พวกมันก็เริ่มหมอบกราบลงต่อหน้าเขา

        ไม่ว่าจะเป็นหมาป่าอสูร เงาพรายพิษ หรือกระทั่งอสรพิษเกล็ดดำ

        ทั้งหมดล้วนหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนจะค่อยๆทรุดกายลงกับพื้น คล้ายกับกำลังแสดงความเคารพต่อสิ่งที่พวกมันมิอาจเข้าใจได้

        บางตัวตัวสั่นงันงก ม่านตาของพวกมันสะท้อนแสงสีทองของเทียนจุนอย่างแจ่มชัด

        ทว่ากลับไม่มีตัวใดที่กล้าพุ่งเข้ามาโจมตีแม้แต่น้อย

        ราวกับว่าพลังแห่งพุทธะที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น ได้ปลุกสัญชาตญาณที่ลึกที่สุดของพวกมัน

        ทำให้พวกมันมิอาจหาญกล้าทำร้ายเขาได้ แม้แต่ม้าของที่ตัวของเทียนจุนได้ขี่มา พวกมันก็ยังไม่กล้าทำอะไรเลยซักนิด

        ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดารา แสงสีทองจากร่างของเทียนจุนยังคงส่องสว่าง

        กลางป่ามืดอันลึกลับ บัดนี้กลับมีสัตว์อสูรมากมายกำลังหมอบต่ำอยู่รอบๆ

        ภาพนั้นช่างน่าพิศวงและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน