ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“เอ๊ะ!! ไม่ธรรมดาเลยนะขอรับที่รู้ว่าข้าเป็นมาสเตอร์ของสมาคม....ไม่ทราบว่าท่านรู้ได้ยังไงขอรับ” มาสเตอร์ถามออกมา“ก็เจ้าพวกนี้ดูเหมือนจะเอาเรื่องข้าอยู่นะ แต่ละคนเริ่มจับดาบตั้งแต่ข้าเริ่มที่จะเข้าใกล้กับเจ้าแล้ว” ฌอนกล่าว เขาสังเกตด้วยหางตาอยู่ตลอด มันทำให้เขาจับสังเกตที่มันดูจะไม่เนียนนี้ได้ และยิ่งเข้าใกล้พนักงานคนนี้มากเท่าไหร่ พวกเขาก็เริ่มจับ และกำอาวุธให้พร้อมกันซะทุกคน “โอ๊ว..อย่างนี้นี่เอง..แต่ก็คงจะเป็นเฉพาะท่านคนเดียวแหละนะ ข่าวที่ได้ยินมาพลังของท่านน่าจะมากกว่าพวกข้าเสียอีก มันจำเป็นต้องระวังตัวกันเล็กน้อย และอีกอย่างเมื่อครั้งก่อนที่มีกลุ่มนักผจญภัยของเราที่ไม่รู้จักท่าน ทำการล่วงเกินท่าน ข้าก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ” มาสเตอร์กล่าวกลับมา “อ่อ..ถ้าเรื่องนั้นช่างมันเถอะ...พวกเจ้าวางใจได้..ที่ข้ามาในวันนี้คือจะมาสั่งใบภารกิจสำหรับทุกๆวัน วันละ 1 ภารกิจ..เจ้าพอจะทำมันได้หรือไม่” ฌอนรีบปฏิเสธเรื่องเก่าๆ และกล่าวเข้าเรื่องงานในทันที “มันก็ต้องดูอีกทีว่ามันเป็นภารกิจประเภทไหนขอรับ...สำหรับเรื่องนั้นต้องขอขอบพระคุณที่ไม่เอาเรื่อง และขออภัยในสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยนะขอรับ” มาสเตอร์กล่าว ฌอนพยักหน้า 1 ครั้งให้มาสเตอร์รู้ว่าเขาทราบแล้ว ก่อนจะบอกความต้องการของเขาไป“ข้าต้องการเนื้อของหมูป่า วันละ 1 ตัว...ข้าจะต้องสั่งใบภารกิจยังไง” ฌอนเอยถาม“ถ้าสั่งพิเศษแบบทั้งตัวจะตกที่ภารกิจละ 10 เหรียญเงินขอรับท่านฌอน” มาสเตอร์กล่าว“ถ้าขอสั่งเป็นแบบแยกส่วนจะได้หรือไม่ เช่นเนื้อของหมูป่าจำนวนวันละ 20 กิโลกรัม” ฌอนเอ่ยถาม“ได้มันก็ได้ขอรับท่านฌอน แต่ทำไมท่านไม่ไปสั่งที่เขียงเนื้อล่ะขอรับ” มาสเตอร์ถามออกมาด้วยความสงสัย“ตอนแรกก็อยากสั่งที่นั้นเหมือนกัน...เพียงแต่จากที่ข้าสังเกตมา ปัญหาที่เขียงเนื้อมีคือเนื้อของสัตว์อสูรจะไม่ซ้ำกันในแต่ล่ะวัน ...สรุปท้ายพ่อค้าเขียงเนื้อก็ไม่ได้ตอบโจทย์ของข้าที่ต้องการเพียงแค่เนื้อหมูป่าเท่านั้น...พวกเขาแนะนำให้ข้ามาถามที่เจ้า” ฌอนเล่าออกมา มาสเตอร์เองก็คิดตามหลักเหตุผล พ่อค้าเขียงเนื้อจะมาเลือกเนื้อที่สมาคมของเขาจัดหาให้ แต่จะเป็นเนื้อที่พวกเขาหามาได้เท่านั้น ในบางวัน อาจจะไม่ได้เนื้อของหมูป่ามาขาย พวกเขารับปากกับฌอนไม่ได้ในเรื่องนั้น“เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร ทางสมาคมของเราจะจัดหาเนื้อหมูป่าให้กับท่านวันละ 20 กิโลกรัม ในราคากิโลกรัมล่ะ 200 เหรียญทองแดง..ท่านเห็นว่าสมควรหรือไม่ขอรับ” มาสเตอร์กล่าวขอเสนอ“200รึ...เท่ากับวันละ 4 เหรียญเงิน...ได้ ข้าเอาตามนี้..ข้าจะให้เด็กมารับมันไปในทุกๆเช้าของวัน..เริ่มพรุ่งนี้เช้าเจ้าว่าทันหรือไม่” ฌอนเอย“ไม่มีปัญหาขอรับท่านฌอน...เชิญให้คนของท่านมารับได้เลยในวันพรุ่งนี้” มาสเตอร์กล่าว “เออ..จะว่าอะไรมั้ย ถ้าข้าจะโฆษณาสินค้าของข้าสักหน่อย” เมื่อมาสเตอร์ได้ยินที่ฌอนเอ่ยก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคนๆนี้มันช่าง...เสียจริง แต่ในเมื่อกล้าขอเขาก็ต้องกล้าให้ ฌอนนำสินค้าที่เป็นของแถมออกมาโปรโมทมันคือเต็นท์นอน และเขาก็ค่อยๆอธิบายไป นักผจญภัยหลายๆคนสนใจมันมาก“ขอภัยขอรับท่านฌอน..ข้าก็พอสนใจมันอยู่หรอก แต่ว่าราคามันเท่าไหร่กันขอรับ” นักผจญภัยตัวประกอบถามขึ้น ฌอนที่ได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะแนะนำระบบบัตรสมาชิก ที่ไม่ค่อยมีคนสนใจซื้อมันมาสักพักแล้ว ถ้าเขาไม่พูดแนะนำก็ไม่มีใครสนใจที่จะถามถึงมันเลย“จริงๆแล้วมันฟรีนะ ...ถ้าพวกเจ้าเก็บคะแนนถึงที่กำหนด..เจ้าซื้อของร้านของข้าเพียง 5 เหรียญทองแดงก็จะได้รับ 1 แต้ม ส่วนเต็นท์นอนที่เจ้าได้เห็น มันต้องใช้แต้มเพียงแค่ 2,500 แต้มเพียงเท่านั้น และที่สำคัญมันมีเพียงแค่ 100 ชิ้นเท่านั้น หมดแล้วหมดเลย” ฌอนเอ่ยแนะนำต่อ เขาใช้เวลาประมานหนึ่งก่อนที่จะออกไปพบกับช่างไม้ เพื่อสั่งทำโต๊ะไม้ที่มีเก้าอี้ประกอบ 4 ตัวต่อหนึ่งชุด ฌอนสั่งมันทั้งหมด 12 ชุด ชุดละ 1 เหรียญเงินเท่านั้น เขาจึงสั่งโต๊ะอย่างเดียวเพิ่มอีก 4 ตัว และอุปกรณ์หลายๆอย่างที่เขาต้องการ ฌอนสั่งเร่งงานว่าจะต้องเสร็จก่อนพรุ่งนี้ตอน 10.00 น. และเสนอราคารวมทั้งหมดที่ 1 เหรียญทองกับ 50 เหรียญเงิน ซึ่งมันเป็นจำนวนอีกเท่าตัวของราคาสินค้าที่เขาสั่งทำ ช่างไม้ก็รับปากว่าจะส่งของที่ฌอนสั่งไปก่อนเวลาอย่างแน่นอน ช่างไม้เรียกลูกน้องมาทั้งหมด และเริ่มทำของให้เขาในทันที ฌอนเดินเข้าไปในตลาด และซื้ออุปกรณ์ที่ยังขาดไปจำพวกเครื่องครัว หม้อที่มีหลากหลายขนาดให้เลือกอยู่แล้ว เขาเลือกในสิ่งที่ต้องการหลายอย่างหมดไปอีก 1 เหรียญทอง ตอนนี้เขาหมดเงินไป 2 เหรียญทอง 50 เหรียญเงินโดยประมานแล้ว ฌอนเดินกลับมายังร้านของเขาในตอนเย็นๆ เวลามันก็เกือบจะ 18.00 น. แล้ว เด็กๆราว 10 คนรวมโรสแล้ว ยืนรอเขาที่หน้าร้าน ในมือของแต่ละคน ถือถุงดำที่เก็บขยะได้มาคนละ 1 ถุง ฌอนก็บอกให้เอากองกันไว้ตรงนั้นก่อนที่จะเปิดร้าน แล้วก็เข้าไปหยิบมาม่ามาให้โรส และนัดเธอมาหาในวันพรุ่งนี้ หลังจากที่เด็กๆได้จากไป ฌอนบอกให้ระบบวาร์ปขยะออกไปทิ้ง ก่อนจะเข้าไปทำอาหาร และพักผ่อนตามเคย จนเช้าวันใหม่ ฌอนก็ยังคงตกจากเตียง และบาดเจ็บไม่ต่างจากเดิม เพราะอาการที่กลัวจะบาดเจ็บจึงรีบลุกออกจากเตียงก่อนที่เตียงจะหายไปทำให้เขาล้มหน้าคะมำอยู่ที่พื้นตามสูตร “สงสัยเราจะต้องปลุกก่อนเวลาสัก 5 นาที จะได้ไม่รีบมาก...เห้อ” ฌอนบ่นออกมาก่อนจะทำธุระส่วนตัว กิจวัตรประจำวันในตอนเช้า ก่อนจะเปิดร้าน เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องมีสินค้าใหม่มาวางขาย เขาจึงร้องขอภารกิจกับระบบทันที“ระบบ..ผมต้องการภารกิจสะสมสำหรับการสุ่มสินค้าในชิ้นถัดไป” ฌอนกล่าว“ผู้ดูแลต้องการที่จะรับภารกิจสะสม...ใช่/ไม่” ระบบเอ่ยถามเพื่อให้ฌอนยืนยัน ฌอนก็ตอบใช่ไปอย่างไม่ได้คิดอะไร เพราะยังไงก็ตั้งใจที่จะทำมันอยู่แล้ว ‘ภารกิจสะสม ขายสินค้าให้กลุ่มคนจำนวน 10 กลุ่ม โดยไม่ซ้ำกับกลุ่มเดิม แต่ละกลุ่มจะต้องซื้ออย่างน้อย 50 เหรียญเงิน และกลุ่มคนนั้นๆจะต้องมีสมาชิกไม่น้อยไปกว่า 3 คนต่อกลุ่ม ภายในเวลา 3 วัน : 0/10’“ภารกิจดูเหมือนจะไม่ยากอะไร ดูแล้วน่าจะทันอยู่” ฌอนเชื่อว่าในวันนี้ เหล่านักผจญภัยหลายกลุ่มจะมาซื้อของร้านเขาอย่างแน่นอน จึงไม่ลำบากใจอะไร แล้วอีกอย่างเขามีแผนการลับ ก่อนจะยิ้ม และเดินออกไปเปิดประตูร้านค้า“ร้านเปิดแล้ว!!!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 27

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 27

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้