ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “อาเป่ยเจ้าคุ้มครองดูแลหมิงเยว่และคนอื่น ๆ ให้ดีแล้วจงรีบออกไปจากที่นี่เสีย”

        ฮ่องเต้หมิงเป็นคนกล้าหาญแม้จะอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังพยายามหาทางรอดให้กับลูกชายและลูกสาวของตนเอง

        “เสด็จพ่อท่านกับหมิงเยว่ออกไปจากที่นี่จะดีกว่า ลูกจะเป็นผู้ออกไปต่อสู้เอง”

        ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธหูเทียนเป่ยดึงดาบประจำกายของตนเองออกมาแล้วพุ่งตัวออกไปจากกระโจม

        ภายในกระโจมเหล่าหญิงสาวตัวสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัวมีเพียงหลินเมิ้งหยาเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง

        “นายหญิงพวกเราควรทำเช่นไรเพคะ?”

        ป๋ายจีกระตุกแขนเสื้อหลินเมิ้งหยาดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

        “อย่าตื่นตระหนกไปรอดูสถานการณ์ก่อน ท่านอ๋องออกไปรับมือแล้ว คาดว่าจะต้องสกัดกั้นได้อย่างแน่นอน”

        สิ่งแรกที่หลินเมิ้งหยาคิดคือคนเหล่านั้นล้วนเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋หากชิงหูอยู่แล้วล่ะก็ เขาสามารถบอกจุดอ่อนของคนเหล่านั้นได้

        ทว่าตอนนี้ชิงหูถูกนางส่งไปตรวจสอบเรื่องฮูหยินเยว่

        “ไท่จื่อ...ไท่จื่อ!จะออกไปตอนนี้ไม่ได้นะเพคะ”

        ไท่จื่อร้อนรนเสมือนมดถูกรนไฟทว่าสถานการณ์ด้านนอกยังคงไม่สงบนิ่ง หากหนีไปก็เกรงจะโดนข้อครหา

        “ไท่จื่อหม่อมฉันคิดว่าการสอบสวนในคราวนี้คงไม่อาจทำได้อีกต่อไปแล้วสู้ปล่อยให้ทุกคนกลับไปยังกระโจมของตนเองเพื่อเก็บข้าวของและลงจากเขาดีหรือไม่เพคะ?”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงดังเสนอความคิดเห็นไท่จื่อในเวลานี้กำลังตื่นตระหนก ดังนั้นเขาจึงมิได้สนใจนางเท่าไรนัก

        “ได้เอาตามที่เจ้าว่าแล้วกัน”

        ไท่จื่อรีบร้อนตอบตกลงหากเขาตัดสินใจผิด เกรงว่าชีวิตของตนเองอาจจะจบลงที่นี่ก็เป็นได้ดังนั้นเขาจึงไม่คิดรั้งหลินเมิ้งหยาเอาไว้

        นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้วยังมีขุนนางอีกหลายคนกลับไปยังกระโจมประจำตระกูลของตนเอง

        ด้านหน้ากระโจมมีทหารองครักษ์ประจำตระกูลยืนเฝ้า

        ไม่ไกลกันนั้นทหารของวังหลวงยืนคุ้มกันรอบค่าย

        หลินเมิ้งหยายืนอยู่ที่เดิมสายตาทอดยาว

        นางรู้สึกได้ถึงความผิดปกติแต่นางไม่รู้ว่าความผิดปกตินั้นคืออะไรกันแน่

        กลับไปยังกระโจมของตนเองป๋ายซูจับตามองบริเวณรอบ ๆ หลังจากเห็นว่าหลินเมิ้งหยากลับมา นางจึงถอนหายใจ

        “นายหญิงตอนนี้เหตุการณ์ด้านนอกวุ่นวายมากเลยเจ้าค่ะนายน้อยสั่งให้หนู่ปี้พานายหญิงไปหลบยังที่ปลอดภัย”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมานางเพิ่งสังเกตเห็นว่าตนเองยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินจงอวี้

        “เสี่ยวอวี้อยู่ที่ไหน?เขาปลอดภัยดีหรือไม่?”

        ท่ามกลางสถานการณ์ยุ่งวุ่นวายนี้หลินจงอวี้อาจได้รับอันตรายก็เป็นได้ หลินเมิ้งหยากังวลเป็นอย่างมาก

        “นายหญิงวางใจเถิดเจ้าค่ะตอนนี้มีคนคุ้มกันนายน้อยอยู่ ไม่มีทางเกิดเรื่องอันใดกับนายน้อยอย่างแน่นอน”

        อันที่จริงป๋ายซูยังมีอีกประโยคหนึ่งปกปิดไว้ในใจการคุ้มครองเสมือนกักกันชั่วคราวเช่นนี้จะต้องทำให้นายน้อยโกรธเกรี้ยวอย่างแน่นอน

        “เช่นนั้นก็ดีแล้วพวกเจ้าไปเก็บของก่อนเถิด อีกเดี๋ยวพวกเราจะต้องไปจากที่นี่แล้ว”

        นักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ฝีมือไม่ธรรมดาแม้ทหารแต่ละคนจะแข็งแกร่ง แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เจอการโจมตีเช่นนี้บ่อยนัก แม้จะเป็นทหารของวังหลวงที่ได้รับการฝึกฝนร่างกายทุกวันทว่าฝีมือของพวกเขาก็ยังต่างชั้นอยู่มาก

        ฉะนั้นหลินเมิ้งหยาจึงคิดพาทุกคนออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านี้หลงเทียนหยู๋และพวกทหารของวังหลวงก็จะได้รีบกลับมาเร็ว ๆ

        ท่ามกลางคมหอกคมดาบนางมิอย่างเห็นใครได้รับบาดเจ็บ

        “เจ้าค่ะนายหญิง หนู่ปี้เห็นพวกขุนนางชั้นสูงเข้าไปรวมตัวกับไท่จื่อแล้วอีกทั้งสัมภาระของพวกเขาล้วนถูกนำติดไปด้วยหมดแล้วเจ้าค่ะ”

        ตำแหน่งของไท่จื่อสูงเกินกว่าผู้ใดดังนั้นจึงมีคนคอยปกป้องเขาค่อนข้างมาก

        ดังนั้นหากคนเหล่านั้นอยู่กับไท่จื่อ พวกเขาคิดว่าตนเองจะปลอดภัย

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจตามหลังไท่จื่อ เท่านี้องค์รักษ์ของแต่ละตระกูลทั้งหมดจะอยู่รวมกันการป้องกันจะหนาแน่นยิ่งขึ้น

        แต่ว่า...นางยังไม่เข้าใจตกลงคนของเถาฮวาอู๋มาที่นี่ด้วยเหตุใด

        หรือพวกเขาคิดจะสังหารขุนนางชั้นสูงของไท่จื่อทั้งหมด?

        การกระทำเยี่ยงนี้มิต่างอะไรกับการถมแม่น้ำและทลายภูเขาเลยแม้แต่น้อยยิ่งไปกว่านั้น นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าใครคิดจะก่อกบฏ

        ตกลงวัตถุประสงค์ในการจู่โจมครั้งนี้คืออะไรกันแน่?

        หลินเมิ้งหยาตามหลังไท่จื่อสถานการณ์ทางด้านหลงเทียนหยู๋ไม่สู้ดีนัก

        “พี่สามหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าพวกเราจะถูกฆ่าตายเสียก่อน”

        ใบหน้าของหลงชิงหานท่วมไปด้วยเลือดแต่โชคดีที่ไม่ใช่เลือดของเขาแม้เพียงหยดเดียว

        เขาไม่เหมือนองค์ชายไม่เอาไหนอีกต่อไปทว่าเขากลับเหมือนนักฆ่ามากฝีมือคนหนึ่ง

        ไม่มีใครคาดคิดว่าหลงชิงหานที่ปกติเป็นคนสำมะเลเทเมาจะเก่งกาจเช่นนี้

        “อดทนอีกหน่อยอีกไม่นานกำลังเสริมก็จะถึงแล้ว”

        เคร่งขรึมก่อนจะดึงดาบออกจากอกของศัตรู

        โลหิตสีแดงฉานหวยพุ่งออกมายังไม่ทันที่หลงเทียนหยู๋จะได้เช็ดเลือดที่กระเซ็นบนร่างของตนเองศัตรูคนใหม่กลับโผล่มาอีกครั้ง

        “อ๋องหยู๋คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเราจะได้กลายมาเป็นสหายร่วมรบเช่นนี้”

        หูเทียนเป่ยขนาบอยู่ข้างกายทั้งสองแม้ดาบเหล็กจะทั้งหนาทั้งใหญ่ แต่กลับแกว่งไกวได้อย่างปราดเปรียวมิติดขัด

        “ยังมีเรื่องที่เจ้ายังคิดไม่ถึงอีกมากอย่างเช่น เจ้าอาจจะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่ต้าจิ้นของข้า”

        หลงชิงหานกับหูเทียนเป่ยเป็นเพื่อนรักกันดังนั้นวาจาที่ใช้จึงมิได้ไพเราะนัก

        ทั้งสามเป็นคนมีฝีมือในการต่อสู้ดังนั้นพวกเขาจึงกลายเป็นผู้นำในการต่อสู้ครั้งนี้

        “พวกเขาน่าจะกลับไปแล้วใช่หรือไม่?”

        หลงเทียนหยู๋เอ่ยถามเสียงเบาตอนนี้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดทุ่มเทให้กับการฟาดฟันศัตรูดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องของคนข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

        แม้คนที่มาร่วมงานล่าสัตว์จะมากมายแต่คนที่อยู่ที่นี่ก็มีไม่น้อย คาดว่าพวกเขาจะต้องกลับไปได้อย่างรวดเร็วแน่นอน

        “เกือบหมดแล้วพวกเราเองก็เริ่มถอยทัพเถิด การต่อสู้ในครั้งนี้พวกเราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”

        ตำแหน่งที่ตั้งของหลงชิงหานค่อนข้างสะดวกดังนั้นเขาจึงรู้เรื่องราวของคนทางด้านหลัง

        “ดีชิงหาน เจ้าไปถามกำลังเสริมหน่อยว่าอีกนานหรือไม่กว่าจะถึง”

        แม้ทหารหลวงจะมีจำนวนมากเพียงพอที่จะต่อกรกับศัตรูแต่ฝีมือของเขายังมิอาจเทียบได้กับนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋

        โชคดีที่ยิ่งฆ่าคนของเถาฮวาอู๋ได้มากเท่าไรจำนวนคนของพวกนั้นยิ่งน้อยลง มิเช่นนั้นต่อให้คนทางฝ่ายเขาจะมากสักเท่าไรก็คงมิอาจสกัดกั้นเอาไว้ได้

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        เหตุเพราะเป็นทั้งพี่น้องและสหายร่วมรบดังนั้นเพียงมองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร

        หลงชิงหานหลบหลีกคมหอกคมดาบมากมายก่อนจะหายตัวออกจากวงล้อมของศัตรู

        หลงเทียนหยู๋กับหูเทียนเป่ยสัมผัสได้ถึงความกดดันแต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ทุ่มเทแรงทั้งหมดที่มีเพื่อต้านศัตรู

        “พี่สะใภ้สามพวกท่านมิได้รับบาดเจ็บอันใดใช่หรือไม่?”

        เสียงคุ้นหูดังขึ้นหัวใจของหลินเมิ้งหยากระตุกเร็วขึ้นเล็กน้อย

        โชคดีที่แม้หลงชิงหานจะมีเลือดท่วมตัวแต่ดวงตาของเขายังคงเปล่งประกาย

        เขาน่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ

        “สถานการณ์ทางฝั่งของพวกเจ้าเป็นเช่นไร?ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้าที่เดินทางออกจากค่ายมาได้สักพักหนึ่งแล้วหากมิใช่เพราะหลงชิงหานใช้วิชาตัวเบาไล่ตามมาแล้วล่ะก็ เขาคงตามไม่ทันอย่างแน่นอน

        “วางใจเถิดพี่สามมีศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงติดตัว เขาไม่มีทางได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอนยิ่งไปกว่านั้นยังมีอาเป่ยคอยช่วยเหลือ กำลังเสริมเองก็กำลังมาเมื่อกำลังเสริมมาถึง พวกท่านจะปลอดภัยอย่างแน่นอน”

        หลงชิงหานไม่พูดพร่ำทำเพลงมากมายนักหลังจากบอกเล่าไม่กี่ประโยค เขาก็จากไป

        โชคดีเหลือเกินที่หลงเทียนหยู๋ไม่ได้รับบาดเจ็บยิ่งไปกว่านั้นกำลังเสริมก็ดูจะอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

        “ดีจังเลยท่านอ๋องไม่เป็นอะไร เท่านี้นายหญิงก็สบายใจได้แล้ว”

        สาวใช้พากันแสดงความยินดีทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยเสมือนมีเถาวัลย์พันเลื้อยบีบหัวใจของนางอย่างไรอย่างนั้น

        ดูเหมือนกำลังจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้

        เมื่อกำลังเสริมไปถึงต่อให้ศัตรูจะเก่งกาจสักเพียงไหน แต่สองมือหรือจะสู้สี่มือ

        ตกลงเป้าหมายที่แท้จริงของเถาฮวาอู๋คืออะไรกันแน่?พวกเขาจะมาต่อสู้ทั้งที่รู้ตัวว่าต้องแพ้ไปทำไมกัน?

        “อา....สวรรค์โปรด!”

        ด้านนอกอยู่ ๆ เสียงแผดร้องพลันดังขึ้น หลินเมิ้งหยาโผล่หน้าออกไปทางหน้าต่างแต่กลับได้เห็นรถม้าคันหน้าจอดลงกระทันหัน

        เสียงร้องไห้ดังออกมาจากรถม้าคันดังกล่าว

        “ไปดูสิว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น”

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้ทหารองครักษ์ไปตรวจสอบไม่นานทหารองครักษ์ก็รีบกลับมา

        “พระชายาด้านหน้าคือรถม้าของใต้เท้าจงผู้รั้งตำแหน่งซื่อหลางพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสืบทราบมาว่าเมื่อครู่ท่านใต้เท้ากำลังสนทนาอยู่กับฮูหยินแต่อยู่ ๆ บุคคลปริศนาก็เข้ามาฆ่าใต้เท้าพ่ะย่ะค่ะ”

        “อะไรนะ?เหตุใดจึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้?”

        คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแม้แต่สาวใช้ทั้งสี่ของนางเองก็พูดไม่ออก

        พวกเขาไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้แม้แต่ป๋ายซูที่มีฝีมือการต่อสู้เองก็เช่นกัน

        แต่การฆ่าคนต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ชักจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

        “ทุกคนระวังตัวด้วยจะต้องรักษาการคุ้มกันอย่างเข้มงวด ป๋ายซู จงตามข้ามา”

        “เจ้าค่ะนายหญิง”

        สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกตื่นตระหนกคือวิธีการฆ่าที่แปลกประหลาด

        ไม่ซิรถม้าของนางตามหลังใต้เท้าจง เหตุใดจึงเกิดเหตุถูกฆ่าตายเช่นนี้ขึ้นมาได้?

        คนในครอบครัวของใต้เท้าจงพยายามเขย่าร่างไร้วิญญาณของเขา

        องครักษ์ที่อยู่รอบๆ ตื่นตะลึง พวกเขาตั้งท่าป้องกันคนอื่น เหตุเพราะกลัวว่าศพรายต่อไปจะเป็นตัวเอง

        “ฮูหยินจงพระชายาของหนู่ปี้มาตรวจสอบสถานการณ์เจ้าค่ะ”

        พื้นเต็มไปด้วยเลือดแต่เพราะป๋ายซูเคยเห็นอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นนางจึงมิได้มีท่าทีหวาดกลัว

        “ฮือฮือ ท่านพี่...ท่านพี่...”

        ฮูหยินจงซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่กลับมิกล้าเข้าใกล้ศพของสามี

        หลินเมิ้งหยากลับไร้ซึ่งความกลัวเดินขึ้นไปตรวจสอบร่างจมกองเลือด

        รถม้าของสกุลจงกว้างขวางบนพื้นถูกปูเอาไว้ด้วยเสื่อไม้ไผ่

        ทว่าสีเหลืองหม่นของมันกลับถูกโลหิตสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะเปื้อน

        รูปร่างของใต้เท้าจงมิใหญ่หรือเล็กจนเกินไปแน่นอนว่าเรี่ยวแรงจึงมีมากพอสมควร เหตุใดเขาจึงตายโดยไร้สุ่มไร้เสียงเช่นนี้

        ร่างกายนอนหงายอยู่บนพื้นรถม้าศีรษะกลับกระเด็นไปที่มุมหนึ่ง

        หลินเมิ้งหยาตรวจสอบบริเวณลำคอที่ถูกบั่นก่อนจะพบว่าพื้นผิวของบาดแผลค่อนข้างเรียบ ดูเหมือนจะถูกดาบฟันลงมาอย่างรวดเร็วดังนั้นศพจึงมีลักษณะเช่นนี้

        “ฮูหยินจงก่อนที่ท่านใต้เท้าจะตาย มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?”

        ส่งเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามเสียงของนางเสมือนเสียงปลอบโยน

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ด้านหน้าฮูหยินจงมือเล็กยื่นเข้าไปลูบแขนของนางเบา ๆ