ปั๊บพาติวเตอร์สาวซ้อนจักรยานมายังสระว่ายน้ำท้ายหมู่บ้านเวลายามเย็นแดดร่มลมตกแบบนี้มีคนใช้บริการสระอยู่พอสมควร
“คนนั้นครับครู” ปั๊บชี้ไปยังไนกี้หรือชนกันต์เด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุ15ปีรูปร่างผอมสูงแขนขาเก้งก้าง แต่หน้าตาคมคายมีแววว่าโตขึ้นจะหล่อเหลาเอาการ
“จะมาทำไมบอกแล้วนี่ว่าวันนี้ไม่อยากเรียนให้กลับไปก่อน”ไนกี้ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยและกำลังจะเตรียมเก็บกระเป๋ากลับบ้านแล้วแต่แค่ยังไม่มีอารมณ์ที่จะเรียนพิเศษ
“เรานัดกันแล้วว่าจะเริ่มเรียนวันนี้ก็ต้องวันนี้”
“ก็บอกว่าไม่เรียน”
“ทำอย่างนี้ได้ยังไง”
“ใครนัดก็คนนั้นเรียนสิ ผมไม่ได้อยากเรียนสักหน่อย”
“สรุปว่าจะไม่เรียนใช่มั้ยวันนี้”
นักเรียนคนใหม่หันหน้าหนีไม่พูดไม่สบตาจนคุณครูกำหมัดแน่น
“งั้นเธอคุยกับแม่เองแล้วกันนะ”อัปสราไม่ยอมให้เด็กหนุ่มปั่นประสาทหยิบมือถือขึ้นมากดหาผู้ว่าจ้างทันที
“ขี้ฟ้อง”
“ไม่ได้จะฟ้องแต่จะให้เธอคุยกับแม่เอง”
“เื่แค่นี้เองทำไมต้องทำให้ยุ่งยาก”
“จะเรียนมั้ย”
“เออ...เรียนก็เรียน”นักเรียนคนใหม่ตัดบทเมื่อเห็นว่าครูสอนภาษาอังกฤาจะโทรไปฟ้องแม่จริงๆ “ไปสิจะมัวยืนบื้ออยู่ทำไม”
ภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งภายในค่อนข้างหรูมีร่างของสองหนุ่มปั๊บและไนกี้นั่งเรียนอยู่กับคุณครูสาวหน้าสวยแต่ดุมากพอลูกศิษย์ทำท่าไม่สนใจก็ขู่จะส่งวิดีโอคอลหาผู้ปกครองท่าเดียว
อัปสราเตรียมชีทมาให้ทั้งคู่ทำแบบทดสอบก่อนเรียนเพื่อวัดระดับความรู้เกี่ยวกับแกรมม่าและไวยากรณ์ก่อนที่จะเริ่มสอนกันอย่างจริงจังในวันถัดไป
“ทำแบบทดสอบเสร็จยังไนกี้”แอฟวางปากกาแล้วเงยหน้าขึ้นจากการตรวจข้อสอบของปั๊บ
“หิวไม่มีสมาธิทำหรอกครู”
“สั่งข้าวมากิน”
“ไม่ชอบอาหารเดลิเวอรี่”
“แล้วปกติกินข้าวกันยังไง”ครูสาวกรอกตา
นี่นายจะลองของใช่มั้ย?
“มีแม่บ้านทำให้กินแต่ตอนนี้ไม่อยู่”
อ้าว!งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ
“แล้วจะแก้ปัญหายังไง”อัปสราถามต่อ
“เดี๋ยวปั๊บจะพาไปกินบะหมี่ที่ตลาด”
หญิงสาวมองนาฬิกาในมือถือตอนนี้เพิ่งหนึ่งทุ่มครึ่งเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเรียนเสร็จ
“ในตู้เย็นมีของสดมั้ย”
“น่าจะพอมีปั๊บไปดูให้” พลทหารปั๊บรีบลุกอย่างไวเพราะเบื่อท่องโครงสร้าง Presentsimple tense เต็มที
“ปั๊บนั่งลงพี่ไปดูเอง”
ในตู้เย็นขนาดใหญ่มีของสดอยู่เต็มตู้ทั้งเนื้อหมู เนื้อไก่ กุ้งปลาหมึก ไข่ไก่ และผักอีกหลายชนิดเรียกว่าอยู่ได้เป็สัปดาห์โดยไม่ต้องไปจ่ายตลาดเพิ่มเติม
“กินกะเพราปลาหมึกมั้ย”คุณครูผู้จะเปลี่ยนอาชีพเป็แม่ครัวถามลูกศิษย์
“ไม่เผ็ดนะครูขอไข่ดาวเยิ้มๆ ด้วย 2 จาน”ปั๊บตอบแม่ครัวคนใหม่เพราะไนกี้ยังนิ่งไม่ยอมพูดกับครูสาว
“โอเคเดี๋ยวจัดให้”
อัปสราใช้เวลาไม่นานก็นำอาหารเมนูจานด่วนมาเสิร์ฟถึงโต๊ะนักเรียนทั้งคู่
“เป็ไงพอกินได้มั้ย”
“อร่อยมากเลยครูอร่อยกว่าที่พี่รีทำให้เรากินอีก” ปั๊บตอบพลางจ้วงอาหารเข้าปาก
“ไนกี้ล่ะ”
“กินได้”
“พอสั่งผัดกะเพราทีไรร้านชอบทำเผ็ด” ปั๊บบ่น เห็นรูปร่างดาร์ก ทอลแอนแฮนซัมแบบนี้แต่เขาก็กินเผ็ดไม่ได้
“ไม่กินเผ็ดกันเหรอ”ทั้งคู่ส่ายหน้ารัวๆ
“หมอไนซ์ก็เหมือนกัน”
ชื่อคุ้นๆแฮะ...
“บ้านนี้อยู่กันกี่คนแล้วกินข้าวเย็นกันยังไง”
“วันทำงานอยู่กันสามคนท่านผู้พันกับคุณนายจะแวะมาเสาร์อาทิตย์ เมื่อก่อนมีแม่บ้านทำกับข้าวให้ทั้งเช้าและเย็นแต่เพิ่งลาคลอดไป่นี้ปั๊บเลยเป็คนทำ”
“กินไม่ได้เลยส่วนใหญ่เททิ้ง”ไนกี้ต่อประโยค
“งั้นเอางี้ ตอนเย็นจะมาทำให้กินโอเคมั้ย”
“ตกลงแต่ครูต้องทำเผื่อหมอด้วยนะ”
“ได้ไม่มีปัญหา”
“ต่อไปปั๊บจะไปรับหน้าหมู่บ้านนะครูถ้าใกล้ถึงแล้วก็โทรมาบอกล่วงหน้า"
วันนี้ครูสาวไปได้รับบริการพิเศษคือปั๊บขับรถไปส่งที่บ้านเนื่องจากทำให้เธอเสียเวลารอทำการสอน จนต้องกลับบ้านเกือบ 3ทุ่มระหว่างทางที่ขับรถไปส่ง ปั๊บเล่าเื่ของตนและไนกี้ให้ฟังคร่าวๆ
ไนกี้เป็เรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่3 ของโรงเรียนสาธิตชื่อดังย่านอโศก ส่วนปั๊บอดีตเคยเป็นักศึกษาคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยราชมงคลวิทยาเขตนนทบุรีแต่เขาเปอร์มา 3 ปียังเรียนไม่จบจนอายุปาเข้าไปยี่สิบห้าปีบริบูรณ์เขาใช้สิทธิ์ผ่อนผันเกณฑ์ทหารมาจนครบกำหนดจึงสมัครเป็ทหารเกณฑ์และลงทะเบียนเรียนรามฯไปด้วย
ปัจจุบันเขาเป็พลทหารรับใช้อยู่ที่บ้านผู้พันนิวซึ่งเป็ผู้บังคับบัญชาของพ่อเขาอีกทีปั๊บมีหน้าที่คือคอยดูแลลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้พันและคุณนายเป็หลัก
“หมอไนซ์นี่เป็หมอรักษาโรคอะไร”
เธอแน่ใจว่า ‘หมอไนซ์’ ของปั๊บน่าจะเป็คนเดียวกับทันตแพทย์ชยณัฐเพราะจำรถยนต์คันนี้ได้
“เป็หมอฟัน”
เฮ้อ!ทฤษฎีโลกกลมมีจริง
“ถ้าครูมาทำกับข้าวให้ทุกวันก็ดีสิปั๊บจะไปจ่ายตลาดซื้อของสดมาไว้ให้”
“ซื้อเป็เหรอ”อัปสราสงสัย
“ไม่เป็”
“งั้นพี่จะเป็คนจ่ายตลาดละกัน”
“ได้ครับเดี๋ยวปั๊บโอนค่ากับข้าวให้”
ครืด!ครืด!
“ครับลูกพี่”
“...”
“ผมกับไนกี้กินแล้วไม่ต้องซื้อเข้ามาเผื่ออ้อ...คุณครูทำให้กินน่ะ ครูใจดีวันต่อๆ ไปก็จะมาทำให้กินด้วย”
ปั๊บคุยกับปลายสายอีก2-3 ประโยคก็วางสาย
“มีใครแพ้อะไรหรือมีที่ไม่กินมั้ย”
“ไม่นะกินได้ทุกอย่างแค่ไม่ใส่ผงชูรส”
อัปสราบันทึกข้อมูลของสามหนุ่มลงในสมองคร่าวๆ
***************************
หญิงสาวมาสอนพิเศษให้กับปั๊บและไนกี้เกือบครบเดือนแต่ยังไม่เคยเจอหมอไนซ์สักทีเพราะกว่าเขาจะกลับบ้านเธอก็เลิกคลาสสอนเหมือนกันทำให้ทั้งคู่คลาดกันตลอด
“หมอไม่รับจ็อบคลินิกวันพุธเพราะเป็วันเลดี้ไนต์”ปั๊บนินทาหมอหนุ่มให้ฟัง
เกี่ยวอะไรกับเลดี้ไนต์?
“วันพุธสาวๆเข้าผับฟรีไงพี่แอฟ” พอสนิทกันมากขึ้นจากที่เคยเรียกว่าครูไนกี้และปั๊บก็เปลี่ยนมาเรียกว่า ‘พี่แอฟ’ แทน
“ยังไง”
“ก็วันนั้นจะมีสาวเพียบลูกพี่เลยต้องไปใช้จ่ายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจช่วยชาติ” ปั๊บเฉลยแบบเปิดโลกให้ครูสาวฟัง
อ้อ...หมอสายปาร์ตี้
อัปสรารับฟังเงียบๆไม่ออกความเห็น
“พี่แอฟวันศุกร์เราไปกินข้าวร้านแถวถนนเลี่ยงเมืองกันมั้ย”ไนกี้ชวนครูสาว
“พี่มีสอนออนไลน์ถึงสองทุ่มจะรอมั้ยล่ะ”
“ได้ๆเดี๋ยวปั๊บไปรับที่บ้าน”
ร้านอาหารที่ไนกี้และปั๊บพามาเป็ร้านอาหารกึ่งร้านเหล้าที่เปิดบริการจนถึงตี2 อัปสรามารู้ทีหลังว่าที่สองหนุ่มอยากจะมารับประทานอาหารร้านนี้ก็เพราะว่าไนกี้แอบชอบสาวเชียร์เบียร์วัยยี่สิบปีชื่อ นายา ซึ่งทำงานอยู่ที่นี่
โห...ไวไฟจริงลูกศิษย์ฉันอายุแค่สิบห้าแต่คิดจะปีนเกลียวไปจีบสาวรุ่นพี่
“สวยอย่างนี้ไม่ใช่จะมีแฟนแล้วนะ”อัปสราพูดให้หนุ่มน้อยวัยกระเตาะเผื่อใจ
“แล้วพี่แอฟมีแฟน?”ไนกี้ย้อนถาม “นั่นไงพี่ยังไม่มีเลย”
อ้าว!เกี่ยวไรกับช้านนน
“ทำงานแบบนี้น่าจะมีคนมาจีบเยอะ”
“บูลลี่อาชีพ?”
“เปล่าๆ แค่มองว่าเป็อาชีพที่เจอคนหลากหลายเท่านั้นเอง”
“พี่รังเกียจพี่นายาเหมือนพ่อเหมือนน้าไนซ์”
“เฮ้ย!ไม่นะ ไม่รู้จักกันสักหน่อยจะรังเกียจได้ไงแล้วทำไมพ่อกับน้าถึงไม่ชอบเขาล่ะ”
ไนกี้เลี่ยงไม่สบตา“อย่าบอกใครนะว่าเรามากินข้าวที่นี่”
ชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วสิมีอะไรที่คนสวยยังไม่รู้มั้ยเนี่ย?
“พี่แอฟขับรถยนต์เป็มั้ย”ปั๊บตามองเหยือกเบียร์ที่โต๊ะข้างๆ สั่งมาตาละห้อย
“ขับได้”
“งั้นผมขอดื่มหน่อยนะขากลับพี่แอฟขับรถผมจะเมา”
ปั๊บเอ็นจอยกับการดื่มเบียร์เย็นๆเคล้าเสียงดนตรีสดส่วนไนกี้ก็เอาแต่นั่งมองสาวเชียร์เบียร์อย่างนายาตาเยิ้มหวานทั้งที่ดื่มแค่น้ำอัดลม
ทั้งสามคนออกจากร้านอาหารเกือบเที่ยงคืนโดยมีอัปสราเป็สารถีพาสองหนุ่มกลับบ้านในโรงรถมีรถเอสยูวีสัญชาติยุโรปจอดอยู่แล้วหนึ่งคันน่าจะเป็ของชยณัฐ
“พี่กลับแล้วนะ”หญิงสาวยื่นกุญแจรถให้ไนกี้เพราะปั๊บเดินโซซัดโซเซเข้าบ้านไปแล้ว
“กลับยังไงดึกขนาดนี้พี่เอารถไปเถอะพรุ่งนี้ค่อยเอามาคืน”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวเรียกแท็กซี่ได้”
“ผมเป็ห่วงนั่งแท็กซี่ก็อันตราย”ไนกี้เป็ห่วงครูสาว
“จะดีเหรอ”อัปสรายังลังเลที่จะตอบรับ
“เอาไปเหอะ พรุ่งนี้วันเสาร์พวกผมไม่ได้ใช้รถหรือกว่าจะออกจากบ้านก็เที่ยงโน่นแหละ”
“ไปไหนกันมา”เสียงเข้มคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง “อ้าว! พี่แอฟ”
1K
