คุณชายโซ่วย้อนอดีตไปสร้างฐานะที่ร่ำรวย

เติ้งเหล่าจี้เหลือบมองผ่านหน้าต่างเขาเห็นบ้านหลังเล็กที่ทำจากไม้ไผ่

“นั่นบ้านของใครกัน”เขาถามขึ้นด้วยความสงสัย

โซ่วอิงหยวนมองดูบ้านไม้ไผ่ก่อนจะยิ้มออกมา

“นั่นไม่ใช่บ้านหรอกแต่เป็๞ห้องกลั่นน้ำหอมที่ข้าสร้างขึ้นน่ะ”

“ห้องกลั่นน้ำหอมงั้นหรือข้าอยากจะเห็นแล้วสิว่าเป็๲เช่นไร”

“เอาสิหากเ๯้าอยากไป”เขาพูดพร้อมกับเดินนำเติ้งเหล่าจี้ไปที่ห้องกลั่นน้ำหอมที่เขาสร้างขึ้น

แม้ด้านนอกจะถูกสร้างขึ้นจากไม้ไผ่แต่ด้านในกลับมีดินเหนียวฉาบเป็๲ผนังเรียบๆเอาไว้อย่างมิดชิดครั้นเมื่อเดินเข้ามาทำให้รู้สึกเย็นสบายไม่อึดอัดอีกทั้งเครื่องกลั่นน้ำหอมที่พวกเขาสร้างขึ้นพอได้เอามาไว้ในห้องนี้มันกลับพอดีราวกับถูกสร้างเอาไว้ให้คู่กัน

“นี่งั้นหรือห้องกลั่นน้ำหอมที่เ๯้าว่าข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความคิดของสหายข้าจะล้ำเลิศเช่นนี้”

“เอาไว้ข้ากลั่นน้ำหอมตัวแรกได้สำเร็จข้าจะนำไปให้เ๽้าได้ลอง”

“เ๯้าพูดแล้วนะสหายฮ่าฮ่า ฮ่า”ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

“ท่านพี่คุณชายเติ้งข้าทำอาหารเสร็จแล้วเชิญพวกท่านไปทานอาหารก่อนเถอะเ๽้าค่ะ”โซ่วหยู่เหยียนรีบมาตามทั้งคู่ไปทานมื้อเย็น

“ไปเถอะสหายเติ้งฮูหยินข้ามาตามแล้ว”

ครั้นเมื่อทั้งสองมาถึงที่โต๊ะอาหารเติ้งเหล่าจี้ก็มองดูอาหารที่อยู่บนโต๊ะนั่น

โซ่วหยู่เหยียนรู้สึกละอายนักที่สหายของผู้เป็๞สามีมาเยี่ยมเยียนทั้งทีแต่กลับไม่มีของดีๆต้อนรับ

“คุณชายเติ้งข้าต้องขออภัยที่อาหารมื้อนี้มีเพียงหมั่นโถวผักและอาหารจำพวกผัก”นางพูดขึ้นด้วยความละอายใจ

“ท่านลุงเติ้งแต่หมั่นโถวผักและอาหารที่ท่านแม่ทำอร่อยกว่าอาหารแพงๆนะเ๯้าคะ”โซ่วหนิงเอ๋อเด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นพร้อมกับรีบคีบหมั่นโถวผักให้กับเขา

เติ้งเหล่าจี้กัดหมั่นโถวผักคำแรกเขารีบหันไปยิ้มให้นาง

“อื้ม หมั่นโถวผักของท่านแม่เ๯้าอร่อยกว่าอาหารราคาแพงๆจริงๆด้วย”

นางยิ้มให้กับเขาด้วยความดีใจ

“โซ่วฮูหยินข้าไม่คิดเลยว่าหมั่นโถวผักธรรมดาๆของเ๯้าจะรสชาติดีเช่นนี้ข้าไม่เคยกินหมั่นโถวที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน”เขาเอ่ยชมนางด้วยความจริงใจ

“ถ้าเช่นนั้นเ๽้าก็กินเยอะๆฮูหยินของข้าจะได้ดีใจ”โซ่วอิงหยวนรีบคีบผัดผักให้กับสหาย

“งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”เขารีบกินอาหารที่โซ่วหยู่เหยียนทำด้วยความเอร็ดอร่อย

ทั้งสามต่างมองดูเติ้งเหล่าจี้กินอาหารด้วยความเอร็ดอร่อยก่อนจะพากันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ครั้นเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จเติ้งเหล่าจี้ก็รีบขอตัวเดินทางกลับในทันทีเพราะเขาต้องรีบกลับไปดูงานที่ยังคงคั่งค้างอยู่

ส่วนโซ่วอิงหยวนก็รีบกลับไปที่ห้องกลั่นน้ำหอมของเขาเขามองดูเครื่องกลั่นน้ำหอมนั้นด้วยความภาคภูมิใจ

“ท่านพี่นั่นหรือที่เรียกว่าเครื่องกลั่นน้ำหอม”โซ่วหยู่เหยียนที่เดินเข้ามาหาผู้เป็๞สามีเอ่ยถามขึ้นเมื่อนางเห็นเครื่องกลั่นน้ำหอมเป็๞ครั้งแรก

เขาพยักหน้าพร้อมกับหันไปยิ้มให้นางอย่างภูมิใจ

“เครื่องนี้เป็๞เครื่องที่ข้าภูมิใจนักและข้าจะผลิตน้ำหอมให้มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองให้ได้”เขาพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ