"นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของฉันนะคะ" น้ำส้มรีบท้กเมื่อทางหลักกลับบ้านของเธอไม่ใช่เส้นทางที่นักรบขับมา มันเป็เส้นทางที่เธอไม่คุ้นตา จนนึกประหม่าและกังวล
"เอ้า! ลูกคุณเป็หนี้ก็ต้องไปใช้หนี้สิครับ" นักรบพูดขึ้น และที่ตอบไปนั้นล้วนเป็ข้ออ้างทังเพ ที่จะทำให้เขาได้อยู่ใกล้เธอบ่อยขึ้น
"คุณมันขี้โกงอะ...ฉันต้องรีบกลับบ้านไปทำคลิปนะคุณ" น้ำส้มแย้งตำหนิ และกล่าวถึงหน้าที่งานต้องกระทำในถัดมา
"โกงตรงไหนไม่ทราบ ผมก็ทำตามหน้าที่เ้าหนี้เท่านั้น...ใช่ไหมครับน้องมะนาว" ทว่านักรบกลับตีสองหน้าเข้าข้างตัวเอง ไม่ได้สนใจในสิ่งที่น้ำส้มให้เหตุผล แถมยังหันไปหาพรรคพวกให้เอนตาม
"ใช่ค่ะ น้องเอาเงินคุณอานักรบมาก็ต้องไปทำงานใช้คืนถูกต้องแล้วค่ะ" และก็เป็อย่างใจคิด เมื่อความไร้เดียงสาใสซื่อของน้องมะนาวแสดงออกมา แต่ว่าทำให้แม่ของเธอถึงกับหน่ายใจเมื่อได้ฟัง อย่างกับเด็กหญิงไม่ได้เป็ลูกของเธอเสียอย่างนั้น
"จะทำคลิปก็ทำที่บ้านผมก็ไม่เห็นจะเป็ไรเลย" นักรบบอก เขายินดีอยู่แล้วหากเธอจะทำงานที่บ้านของเขา พร้อมประเคนอุปกรณ์และสิ่งของให้ ขอเพียงได้อยู่ใกล้เธอให้มากที่สุดเพื่อทำคะแนน
"มีของที่ฉัน้าหรือไง ทำเป็พูดไม่ดูตาม้าตาเรือ" น้ำส้มเอือมระอาสุด ๆ คิดว่าชีวิตนี้คงต้องปากเปียกปากแฉะแค่กับลูก แต่ไหนเลยถึงต้องมาเปลืองน้ำลายกับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นายจ้าง ที่ตามตื้อจีบเธออย่างยียวน บางครั้งก็ทำเธอหลงเสน่ห์ แต่บางทีก็สร้างความปั่นป่วนให้แก่เธอจนปวดหัว
"เรือบ้านคุณวิ่งบนถนนเหรอ" เขายียวนโดยไม่คิดเลยว่าน้ำส้มจะระอาแค่ไหน ขนาดเธอชักสีหน้าใส่เขาก็ไม่วายก่อกวน
"กวนประสาท" น้ำส้มต่อว่าเสียงแข็ง
"บอกมาสิ้าอะไรบ้าง ผมจะจัดการให้" เขายิ้มเยาะอย่างชอบใจกับการที่เห็นเธอกลัดกลุ้ม เหมือนว่ามันคือเื่สนุกที่ได้ทำ แต่ไม่มองเลยว่าน้ำส้มอาจจะต้องพึ่งยาพาราระงับอาการปวดหัว
"โชว์รวย" เธอนึกหมั่นไส้จนต้องเอ่ยคำนี้
"ก็รวยจริง ๆ ไม่จำเป็ต้องโชว์" แต่นักรบก็ต่อกลอนเธอได้ไม่หยุดหย่อน เขาปั่นประสาทน้ำส้มได้พอ ๆ กับน้องมะนาว
"ฉันล่ะเหนื่อยใจกับพวกคุณสองคนจริง ๆ" น้ำส้มถึงกับนั่งกุมหัว ตอนนี้เส้นเืในสมองของเธอเต้นตุบ ๆ อย่างกับมันจะะเิเมื่อได้พูดคุยกับนักรบ
"เหนื่อยก็นั่งเฉย ๆ ครับเดี๋ยวผมขับรถให้...หรือว่าจะให้ผมขับตลอดชีวิตก็ยินดีนะ" เขาหยอดไปอีกหนึ่งหลุม แต่มุขนี้ไม่ทำให้น้ำส้มหัวใจสั่นไหว เพราะเธอเริ่มจะหน่ายใจกับนักรบเหลือเกิน เผชิญฝีปากกันั้แ่ก่อนเที่ยง จนตอนนี้มันทำให้เธอเบื่อหน่าย อยากจะหายตัวไปจากรถก็ว่าได้ แต่เธอไปไม่ได้ไงเพราะเขาเอาลูกสาวเธอมาเป็ตัวประกัน
"ฝันไปเถอะย่ะ"
"เดี๋ยวฝันของผมก็เป็จริง"
"มั่นหน้า"
"ผมมีเกินร้อยอยู่แล้วครับ...ไม่เคยพลาดหรอกหากผม้า"
"หน้า..."
"ทะเลาะกันอีกแล้ว อย่าทะเลาะกันค่ะโตกว่าน้องแล้วนะ ขนาดน้องยังไม่ทะเลาะกับเพื่อนเลยค่ะ...ครูเรย์บอกว่าต้องรักกันทะเลาะกันแล้วไม่มีความสุข คุณแม่ขากับคุณอาต้องรักกันนะคะ ไม่ทะเลาะกันน้องปวดหู"
น้องมะนาวที่นั่งอยู่เบาะหลัง เธอจ้องมองหน้าผู้ใหญ่สองคนสลับกันไปมา จนเกิดอาการรำคาญเสียงที่มันขัดเสียงการ์ตูนของเธอ จนต้องพูดแทรกขึ้น ทำให้นักรบและน้ำส้มต้องเงียบปาก
"น้องอะอยู่เฉย ๆ เลยค่ะ เพราะเรานั่นแหละที่หวังดีกับแม่" น้ำส้มหันหลังมาหาลูกสาวแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"ทำหน้าั์ใส่น้องอีกละ" เด็กหญิงไม่ได้เกรงกลัว ขยับตัวไปนั่งนิ่งอยู่จุดเดิม แล้งพูดขึ้นตามประสา
"แม่ยังไม่ได้คิดบัญชีกับน้องเลยค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านก่อนเถอะ"
"คุณแม่อะ งอนน้องเหรอคะ ที่น้องทำก็แค่อยากให้คุณแม่ขาดีใจที่ได้เจอเซียวจ้านนี่นา" เด็กหญิงทำหน้าเศร้า ทำเอาผู้เป็แม่ถึงกับถอนหายใจ เธอโกรธลูกสาวไม่ลงจริง ๆ แม้สิ่งที่น้องมะนาวทำมันจะไม่ถูกต้อง แต่นั่นก็ล้วนเกิดจากความหวังดีด้วยความเดียงสา
"เอาล่ะ ๆ ต่อไปน้องไม่ทำแบบนี้อีกนะคะ...ครั้งนี้แม่ไม่โกรธหนูก็ได้"
"คุณแม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ น้องรักคุณแม่ขาเท่า...เท่าไหนดีล่ะ...เอ่อ เท่าดาวอังคารเลยค่ะ"
"ยัยตัวแสบ"
สองแม่ลูกพูดคุยกัน เสียงแหลมน่ารักของน้องมะนาว คำพูดที่น่าเอ็นดูทำเอาผู้เป็แม่หุบยิ้มไม่ได้ จะโกรธก็โกรธไม่ลงเพราะเธอเดียงสาเกินไป พวกเธออยู่ในสายตาของนักรบและทำให้เขายิ้มตามเมื่อได้ฟังพวกเธอคุยกัน ไม่เสียใจเลยที่รุกเร็วแบบนี้เพราะหากเขารีรออาจจะโดนคนอื่นคว้าไปครอง เขาต้องเสียใจแน่ ๆ และมั่นใจเลยว่าการรุกจีบครั้งนี้เขามองไม่ผิด เชื่อให้สายตาที่เห็นและใช้หัวใจนำทาง...
"ถึงแล้วครับ"
"โห~~ บ้านคุณอาหลังใหญ่เวอร์ ๆ มีที่ให้วิ่งเล่นด้วย"
"น้องมะนาวชอบไหม"
"ชอบสิคะ"
"น้องมาได้ตลอดเลยนะ อาต้อนรับหนูกับแม่เสมอ"
"จริงเหรอคะ"
"จริงครับ"
รถยนต์จอดสนิทในบ้านหลังใหญ่ นั่นจึงทำให้คนทั้งสามลงจากรถและนักรบนำทางเข้าบ้าน บ้านหลังนี้มีนักรบเป็เ้าของแต่เพียงผู้เดียว เพราะเขาปลีกตัวออกมาจากครอบครัว ชอบความเป็ส่วนตัวจึงคิดซื้อบ้านเป็ของตัวเอง ไม่เคยมีผู้ใดได้ย่างกรายเข้ามา เว้นก็แต่ว่าคนในครอบครัวพ่อแม่และน้องสาว เพราะพื้นที่นี้เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย แต่แล้ววันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อหัวใจของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง ยินยอมให้คนอื่นเข้ามาด้วยความเต็มใจ บ้านหลังใหญ่ทำให้เด็กหญิงตื่นตา จนต้องร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น พื้นที่รอบบ้านที่สามารถวิ่งเล่นดึงดูดน้องมะนาวเป็อย่างมาก มีสีหน้าดีใจเมื่อนักรบเอ่ยชวนให้มาอีกครั้ง
"แต่ฉันคงจะไม่มาอีก" น้ำส้มพูดดักคอเมื่อนักรบพูดเปิดทาง
"อย่าเพิ่งแน่ใจตราบใดที่ลูกคุณยังทำงานใช้หนี้ผมไม่หมด" เมื่อเห็นว่าท่าทีของน้ำส้มจะเคือง เขาจึงรีบกดดันเธอด้วยข้ออ้างที่ไม่สามารถทำให้เธอขัดคำพูดเขาได้
"เ้าเล่ห์แบบคุณเมื่อไหร่ลูกฉันจะใช้หมดห๊ะ! ฉันไม่ต้องมานั่งตำหมากเฝ้าลูกหรือไง" สิ่งที่ได้ฟังทำให้น้ำส้มอารมณ์ขึ้นอีกแล้ว วันนี้เธอควบคุมตัวเองไม่อยู่จริง ๆ กับสิ่งที่นักรบมัดมือชกทางอ้อม เธอแตกต่างจากวันที่ได้รู้จักเขา และเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกันไม่ต่างจากเธอ ผู้ชายที่ดูอบอุ่นในสายตาแรกของเธอกลับกลายเป็คนเ้าเล่ห์แสนกล จนทำให้เธออยากจะตะบันหน้าเขารอบแล้วรอบเล่าให้สลบคามือ...เธอไม่ใช่ผู้หญิงหยาบกระด้างเป็นิสัย แต่เมื่อใดที่ทำให้เธอหงุดหงิดวุ่นวายในชีวิต พฤติกรรมของเธอจะเปลี่ยนไปตามรูปการ
"ดีออก ผมจะได้มีคุณจนแก่เฒ่า" เขาเย้าแหย่ไม่หยุดหย่อน
"เฮ้อ ฉันปวดหัวกับคุณจริง ๆ " จนน้ำส้มต้องยอม เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อกลอนกับเขาได้แล้ว ทำเพียงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อนและเพลียใจ เขาแทบไม่ต่างกับลูกสาวของเธอเลยแม้แต่น้อย ในเื่สร้างความปวดหัว
"เข้าบ้านไปนอนพักดิไม่เห็นยากเลย" เขาชวนทางอ้อม เพราะเดี๋ยวกลัวเสียฟอร์มที่วางไว้ให้น่าเกรงขาม
"ก็น้องบอกว่าอย่าทะเลาะกันยังไงละคะ ทำไมไม่ฟังน้องสักคน" เด็กหญิงพูดแทรกเมื่อมองอยู่นาน ผู้ใหญ่ทั้งสองก็ยังมีปากเสียงไม่หยุดหย่อน ต่อกลอนกันไปมาจนเด็กหญิงระอาถอนหายใจแรง
"คุณนักรบฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ" น้ำส้มพูดขึ้น เธอต้องทำอะไรสักอย่างให้ชัดเจน เพราะตอนนี้เธอสองแม่ลูกเสียเปรียบเขาอย่างไม่เป็ท่า
"ผมไม่มีอะไรจะคุย" เขาปฏิเสธและเดินจับมือพาน้องมะนาวเข้าไปด้านใน ทิ้งให้น้ำส้มยืนอยู่ด้านหลังอย่างไม่สนใจ เพราะเขารู้ว่ายังไงเธอก็ต้องตามเข้ามา เพราะเขามีลูกสาวเธอในกำมือ
"แต่ฉันมีนี่คะ" เธอวิ่งมาดักหน้าแล้วว่าขึ้น
"น้องมะนาวนั่งเล่นในบ้านก่อนนะ อาขอไปคุยกับคุณแม่หนูแป๊บเดียว..." และนักรบก็เป็ฝ่ายยอม เขาบอกกลับเด็กน้อยตัวกลมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"ได้ค่ะ น้องจะไม่ซนค่ะ" เด็กหญิงเห็นตามอย่างว่าง่าย และให้คำสัญญาที่ไม่รู้ว่าเชื่อถือได้หรือไม่
"เก่งมากครับ แล้วอย่าลืมทำงานใช้หนี้ด้วย นั่นขนม นมกล่อง แล้วหมอนอยู่นั่นหยิบได้ตามสบาย" แต่นักรบก็มีคำชมและย้ำในสิ่งที่เด็กหญิงต้องทำอย่างที่รับปากไว้ สำหรับการใช้หนี้คืนในแบบของนักรบ...ล้วนเป็ข้ออ้าง! ที่ฟังกี่รอบก็ฟังไม่ขึ้น
"ค่ะคุณอาสุดหล่อเวอร์ ๆ น้องจะตั้งใจทำงานนะคะ"
"ครับ" กร๊อก! นักรบเตาะลิ้นจนเสียงดังพลางขยิบตาให้เด็กหญิงมะนาว ด้วยท่าทางกะล่อน แต่นั่นกลับเป็เสน่ห์ที่นักรบเรียกความสนใจของสาว ๆ ให้เข้าหา ไม่พ้นแม้กระทั่งสายตาของน้ำส้มที่ได้มอง เธออมยิ้มกับท่าทางของเขาเวลาพูดคุยและอยู่กับลูกสาวของเธอ
61K
