เสียงฝีเท้าของไอร่าดังก้อง
สะท้อนกลับมาจากผนังคอนกรีตที่เปียกชื้น
ทุกก้าวเหมือนถูกส่องด้วยแว่นขยาย
เหมือนอาคารทั้งหลัง
ตั้งใจฟังการมีอยู่ของเธอ
แสงจากด้านนอกหายไปทีละน้อย
ถูกกลืนโดยเงามืด
ที่หนาแน่นขึ้นตามความลึกของอาคาร
หลอดไฟเพดานบางดวงยังติดอยู่
แสงสีซีดส่องลงมาเป็วงเล็ก ๆ
ทิ้งพื้นที่รอบข้าง
ให้มืดสนิท
อากาศเย็นกว่าด้านนอก
ไม่ใช่เพราะลม
แต่เพราะความนิ่ง
ความนิ่ง
ที่ไม่ควรเกิดขึ้น
ในสถานที่ซึ่งควรจะมี
เสียงของสิ่งมีชีวิต
ภายในอาคารจอดรถเก่าแห่งนี้
เสียงร้องไห้ดังขึ้นอีกครั้ง
ใกล้ขึ้นกว่าเดิม
แ่เบา
สั่นไหว
เหมือนเด็ก
ที่พยายามกลั้น
แต่ทำไม่สำเร็จ
ไอร่าหยุด
หัวใจเต้นช้าลง
ช้าผิดธรรมชาติ
เหมือนร่างกาย
กำลังปรับตัวเข้ากับบางสิ่ง
ที่มันจำได้
แม้เธอ
จะไม่อยาก
จำมันได้
เลยก็ตาม
เงาที่ปลายสายตาของเธอ
เริ่มขยับ
ไม่ใช่เงาของเธอ
มันยืด
แล้วหด
เหมือนสิ่งมีชีวิต
ที่กำลังหายใจ
แต่จังหวะนั้น
ไม่สม่ำเสมอ
เหมือนปอด
ที่ไม่รู้วิธีทำงานอีกต่อไป
เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งดังขึ้น
ลาก
ครูด
เหมือนฝ่าเท้า
ถูกถ่วงด้วยน้ำหนัก
ที่มากเกินไป
จากความมืด
ร่างหนึ่งก้าวออกมา
ใต้แสงไฟที่กระพริบ
มันยังมีรูปร่างของมนุษย์
ไหล่
ลำตัว
แขนขา
ทุกอย่าง
อยู่ในตำแหน่งที่ควรจะเป็
แต่ไม่มีสิ่งใด
“ถูกต้อง”
แขนยาวเกินไป
ข้อศอกบิดเข้าด้านใน
ในมุมที่ไม่ควรจะทำได้
นิ้วมือเรียวยาวเกินสัดส่วน
ปลายนิ้วงอ
เหมือนกรงเล็บที่ยังไม่สมบูรณ์
ิัตึงแน่น
เหมือนถูกดึงจากข้างใน
บางจุด
ปริแตกเป็รอยเล็ก ๆ
ไม่มีเืไหล
มีเพียงของเหลวสีดำคล้ำ
ที่ไหลซึมออกมา
เหมือนเงา
ที่หนาเเน่นเกินกว่า
จะจำกัดความว่า
เป็เงา
ศีรษะของมันเอียงเล็กน้อย
ราวกับกำลังประเมิน
ดวงตาของมัน
ไม่แสดงอารมณ์
ไม่โกรธ
ไม่ดุร้าย
ไม่มีความกระหายแบบสัตว์
มีเพียงการจ้องมอง
ที่นิ่ง
ลึก
และเย็นะเื
เหมือนกำลังชั่งน้ำหนัก
ว่าอะไร
คุ้มค่า
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เสียงร้องไห้
ดังขึ้นจากด้านหลังมัน
เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ตัวเล็ก
นั่งชิดผนัง
มือกอดเข่า
ร่างสั่นเทา
ดวงตาเบิกกว้าง
จนแดงช้ำ
สิ่งนั้น
ไม่ได้หันไปมองเด็ก
ไม่จำเป็
มันรู้
ว่าเด็กอยู่ตรงนั้น
เหมือนรู้
ว่าลมหายใจ
อยู่ตรงไหนของร่างกาย
ไอร่าขยับตัว
เพียงเล็กน้อย
ในทันที
ศีรษะของมัน
หันมาหาเธอ
เสียงข้อต่อดังเบา ๆ
เหมือนโครงสร้าง
ที่ไม่เคยถูกออกแบบมา
ให้เคลื่อนไหวเร็ว
ขนาดนี้
แรงกดดัน
แผ่กระจายออกมา
ไม่ใช่คลื่น
ไม่ใช่พลังที่มองเห็น
แต่เป็ความรู้สึกว่า
หากเธอขยับตัวผิด
แม้แต่ก้าวเดียว
ใครบางคน
ในที่แห่งนี้
จะต้องตาย
มันก้าวมาอีกก้าว
พื้นคอนกรีต
แตกร้าวเล็กน้อย
ใต้ฝ่าเท้า
ไม่ใช่แรงเหยียบ
แต่เป็น้ำหนัก
น้ำหนัก
ของสิ่งที่ไม่ควร
มีอยู่ตรงนี้
ไอร่าขยับตัวพุ่งออกไป
อย่างรวดเร็ว
ยืนขวาง
ข้างหน้าเด็กสาว
ระหว่างเธอ
กับสิ่งนั้น
สิ่งนั้น
หยุด
มุมปาก
ที่ไม่ควรขยับ
กระตุกขึ้นเล็กน้อย
ไม่ใช่รอยยิ้ม
เป็เพียง
การเปลี่ยนรูปของกล้ามเนื้อ
เหมือนเครื่องจักร
ที่พบชิ้นส่วนใหม่
มันเริ่มเคลื่อนไหว
รวดเร็ว
รุนแรง
ผิดกับรูปร่างที่บิดเบี้ยว
แขนยาวเหวี่ยงเข้ามา
อากาศ
ถูกฉีกออก
เป็เสียงหวีดต่ำ
แรงมหาศาลนั้น
ไม่เล็งไปที่เด็ก
แต่มัน
ตรงมาที่เธอ
…
7K
