ซ่า ซ่า
เสียงน้ำไหลเซาะร่องหินดังขึ้นมาภายในหู ความรู้สึกหนาวเย็นถูกส่งผ่านมาจากผิวกาย สติที่เรือนรางค่อยๆกลับมา แสงแดดลอดผ่านช่องว่างเล็กๆระหว่างใบไม้สาดส่องมาที่เปลือกตาของฉัน
เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นใบไม้สีเขียวพัดปลิวตามแรงลม กับลำต้นที่มีเศษเปลือกไม้ของต้นไม้ใหญ่ ซึ่งแตกต่างจากทิวทัศน์ที่ฉันเห็นเมื่อครู่...
อึ๊ก
ฉันพยายามขยับมือขึ้นมาเพื่อบังแสงแดดที่ส่องลงมา แต่กลับต้องล้มเลิกความพยายามทั้งหมดไป เพราะว่าร่างกายของฉันอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แม้แต่แรงที่จะขยับตัวก็ไม่เหลือแล้ว อีกอย่างฉันรู้สึกปวดหัวราวกับว่ามีหินหนักๆมากองทับเอาไว้อีกด้วย บางทีนี่อาจจะเป็อาการขาดมานาของฉันก็ได้
ฉันยังไม่ตาย...?
นี่ฉันยังไม่ตายอย่างนั้นสินะ?
หางตาของฉันร้อนขึ้น บางทีฉันอาจจะกำลังร้องไห้อยู่ ยังไม่ตาย ดีจริงๆที่ยังไม่ตาย ตกมาจากความสูงขนาดนั้นต่อให้เป็นักเวทมือฉมังก็ใช่ว่าจะสามารถรอดชีวิตกันได้ง่ายๆ
ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงกุกกัก ราวกับว่ามีคนกำลังวิ่งตรงมาหา แย่จริงหยาดน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาเมื่อครู่บดบังการมองเห็น มันทำให้ภาพที่มองพร่ามัวแต่ก็พอจะเห็นได้ลางๆ
"นี่เธอ!!! เป็อะไรรึเปล่า" เสียงใสคล้ายเด็กผู้หญิงดังขึ้น
ฉันพอจะเห็นได้ลางๆ ว่าบุคคลตรงหน้ามีเรือนผมสีดำยาว
"มะ ไม่เป็อะไร" ฉันกลืนน้ำลายของตัวเองลงไปในคอที่แห้งผาก ก่อนจะพยายามรวบรวมแรงจากทั่วทั้งร่างกายเพื่อยันตัวเองให้ลุกขึ้น
ฟลุบ หมับ
"สภาพแบบนี้ ไม่เป็ไรที่ไหนกัน" ทันทีที่ร่างของฉันเซจะล้ม อีกฝ่ายก็เข้ามาประคองตัวฉันขึ้น
ฉันกะพริบตาเพื่อไล่คราบน้ำตาออก จากนั้นก็มองไปยังบุคคลตรงหน้า เด็กผู้หญิง? แต่ไม่สิพอมองดีๆเหมือนว่าจะเป็เด็กผู้ชายหน้าสวยมากกว่า เรือนผมยาวสีดำขลับเงางามช่วยให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูหวานราวกับเด็กผู้หญิง จมูกโด่งสันคมเป็สิ่งที่ทำให้บุคคลตรงหน้ามีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น ั์ตาสีฟ้าสุกสกาวราวกับท้องฟ้าในยามเช้าเป็ประกายงดงามราวกับอัญมณีล้ำค่า
"เธอ... เป็ใคร" เด็กหนุ่มผมดำเอ่ย
"ฉันคือ..." ทันทีที่จะเอ่ยอะไรออกไป หัวของฉันก็หนักมากยิ่งขึ้น
ฉันเป็ใครกัน แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้..? เมื่อครู่ กับเ้าชายเอลียาห์ แล้วก็รอยยิ้มปริศนาของใครบางคน ภาพความทรงจำหลายอย่างตีกันมั่วไปทั้งหมด
เด็กผู้ชายผมดำตรงหน้ามองฉันเหมือนว่ากำลังรอคำตอบจากฉัน ฉันจึงได้แต่ส่ายหัวแล้วตอบออกไปว่า "จำไม่ได้"
"ไม่รู้..? งั้นอย่างน้อย พอจะบอกชื่อหน่อยได้ไหม?" เด็กหนุ่มตรงหน้าเปลี่ยนคำถาม
ชื่อ ชื่อของฉัน ทันทีที่พยายามคิดก็มีคำบางคำผุดขึ้นมา
"ริรินะ ไม่สิ ริริน..? ปวดหัว..." แค่พยายามคิดชื่อแท้ๆ จู่ๆฉันก็รู้สึกปวดหัวอย่างหนักขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นเสียงของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ค่อยๆจางหายไป ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะกลับมามืดสนิท
วิ้ง วาบ
แสงสีขาวพุ่งตรงมาทางฉันก่อนที่ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของตัวฉันมันผุดขึ้นมา คำพูดจากบุคคลที่ไม่เคยรู้จัก ชื่อเรียกที่ฉันไม่รู้ความหมาย ภาพความทรงจำ หลายๆสิ่งผุดขึ้นมาขัดแย้งแล้วตีกันไปหมด
"เอลิช่า! ฉันทำได้แล้วนะ ดูสิ" เด็กหนุ่มผมสีทองเงางามเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูแผ่นกระดาษบางอย่างขึ้น
"แลนสล็อต เ้าบ้านั่น..." เด็กผู้ชายผมสีทองปรากฏขึ้นมาตรงหน้าฉันอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เขาดูโตขึ้นมากกว่าเดิมมาก ใบหน้าของเขาทอประกายความเศร้าโศกที่ชวนหดหู่เสียจนอยากร้องได้ออกมา
"เอลิช่า ยัยบ้า ไม่นะ อย่าตายนะ" คราวนี้เด็กผู้ชายผมสีทองตรงหน้ากำลังทำสีหน้ารวดร้าวราวกับว่าโลกทั้งใบของเขาได้พังทลายลงไปแล้ว หยาดน้ำตาไหลรินลงมากระทบแก้มของฉัน ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะกลายเป็สีดำ
"ดูเด็กคนนี้สิที่รัก ยูร์! นั่นคือชื่อของลูกนะ ยูร์หมายถึงผู้ที่ได้รับความรัก โตขึ้นลูกจะต้องคอยให้ความรักกับคนอื่นๆด้วยนะ" หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยขึ้นก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของฉัน
"เวทมนตร์นั่น เก่งมากเลยยูร์! สมกับที่เป็ลูกของพ่อจริงๆ" ชายวัยกลางคนคุกเข่าแล้วอ้าแขนเอาไว้
"ไม่นะ ลูกรัก ลูกต้องมีชีวิตต่อไปนะ อย่าจากพ่อไปเหมือนโนอาอีกคนสิ ไม่นะ" ชายวัยกลางคนจับมือรองฉันเอาไว้แล้วร้องไห้
"เมื่อไหร่ลูกจะโตแล้วเลิกเล่นเกมอยู่บ้านแบบนี้สักที" ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้่นก่อนจะถอนหายใจออกมา
"หืม นี่เธอรู้จักเกมHKLด้วยอย่างนั้นเหรอ! ฉันเองก็ชอบมันเหมือนกันนะ! รูทราฟาเอลนี่โคตรจะกินใจฉันเลยล่ะ! อะไรนะเมนเอลิออทอย่างนั้นเหรอ!? เอางี้สิเรามาแลกSNSกันนะ!" เด็กผู้หญิงวัยรุ่นสวมชุดกะลาสีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะยกวัตถุสี่เหลี่ยมขึ้นมา
"อ๊าา เรียนจบซะแล้ว เธอนี่ดีจังนะที่มีบริษัทจองตัวเนี่ยเฮ้อ" เด็กผู้หญิงคนเดิมที่ดูอายุมากขึ้นกว่าเดิมเอ่ย ก่อนที่จะดื่มเบียร์ไปอีกแก้ว แต่แล้วก็มีแสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงชนกันของอะไรบางอย่างและเสียงร้องไห้ของผู้หญิง
ความทรงจำมากมายตีกันมั่วไปหมดเสียจนฉันต้องค่อยๆจัดเรียงความคิดทีละขั้นตอน ทั้งเื่ที่ฉันคือเอริน เื่ที่ถูกเรียกว่าเอลิช่า เื่ที่ใช้เวทมนตร์ขนาดใหญ่ได้ และเื่ที่อยู่ในโลกที่ไม่มีเวทมนตร์ ทั้งหมดนั่นยากจะให้ยอมรับว่าเป็คนเดียวกัน แต่ก็ยากที่จะให้ฉันปฏิเสธเหมือนกัน
ดังนั้นจากภาพความทรงจำทั้งหมดที่ฉันได้เห็น ฉันเลยตีความไปว่านั่นก็คือตัวของฉันเอง เพียงแต่อยู่กันคนละเวลาหรือต่างมิติ โดยที่ฉันเคยมีชีวิตอยู่และเสียชีวิตลงไป
ในชาติแรกนั้น ฉันเป็เด็กสาวชาวบ้านที่อยู่กับครอบครัวอย่างสงบสุข แต่เพราะาระหว่างอาณาจักรกับจอมมารแพร่กระจาย พ่อและแม่ของฉันถูกสังหารด้วยฝีมือของปีศาจ ฉันจึงเคียดแค้นชิงชังพวกมันมาก และฝึกฝนจนสามารถเป็วีรสตรีผู้เพียบพร้อมไปด้วยความรู้และพลัง และสิ้นใจลงเมื่อเข้าไปปกป้องผู้กล้าจากหอกของจอมมาร
ในชาติต่อมาฉันได้กลายเป็ลูกสาวบารอนผู้มีทั้งความรู้และพลังเวทอย่างแก่กล้า จนถึงขั้นสามารถล้มสัตว์อสูรได้ด้วยเวทมนตร์ตัวคนเดียว องค์าาเกิดกลัวในพลังอันมากมายของฉันจึงได้ส่งมือสังหารมาปลิดชีพฉันในคืนที่จันทร์เต็มดวง
และครั้งสุดท้ายที่ฉันจำได้ คือตอนที่ฉันอยู่ในโลกที่ไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะด้วยยศ แต่กลับแบ่งกันด้วยเงินตรา ฉันกลายเป็สาวน้อยติดเกม ที่เป็กูรูแห่งโอโตเมะเกม(เกมจีบหนุ่ม) ผู้คนในเน็ตต่างยกย่องให้ฉันเป็เ้าหญิงแห่งการปลดล็อค เพราะเมื่อใดที่เกมมาอยู่ในมือของฉัน ฉันสามารถเล่นจนจบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อปลดล็อกรูทและซีเคร็ดอาร์ตได้ทั้งหมด ทั้งยังสามารถหาบั๊คของเกมแล้วส่งให้ผู้พัฒนาเกมพัฒนาต่อได้ แต่กลับเสียชีวิตในวันจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เพราะเพื่อนขับรถตกหน้าผาหลังจากงานเลี้ยงฉลองจบการศึกษา...
“เฮือก”
ฉันสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆ กลิ่นกำยานฉุนอบอวลไปทั่วห้อง เมื่อฉันมองไปรอบๆ แสงจากด้านนอกหน้าต่างกระทบลงบนเตียงสีขาวแล้วสะท้อนเข้าสู่ดวงตาของฉัน ฉันกำลังนั่งอยู่บนเตียง ในสถานที่ที่ฉันไม่รู้จัก
แกร๊ก ครืน
ประตูทางเข้าห้องของฉันถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของสาวใช้คนหนึ่ง เมื่อสาวใช้คนนั้นมองมาทางฉันก็ทำสีหน้าใราวกับว่าโลกจะดับสูญ ก่อนจะกรีดร้องเสียงดังแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้อง
เมื่อกี้นี้มัน...? อะไรกัน?
ไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ ก็มีคนจำนวนมากวิ่งเข้ามาเสียจนฉันรู้สึกกลัว เกิดอะไรขึ้นกัน นี่ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนกัน ไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยอะไรออกไป ก็มีสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กผู้ชายหน้าสวยที่ฉันเคยเห็น
เดี๋ยวก่อนนะเด็กคนนั้น? เด็กผู้ชายหน้าสวยคนนั้น คนที่เจอตอนข้างลำธาร!! ถ้าอย่างนี้ก็หมายความว่า ฉันที่จะพูดให้ถูกก็คือเอริน ยังไม่ตายอย่างนั้นสินะ!! ชั่วขณะหนึ่งภายในใจของฉันก็เอ่อล้นขึ้นมาด้วยความหวัง ความรู้สึกมีความสุขพวยพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ
"สวัสดีคุณหนูน้อย ฉันมีชื่อว่าเอเรน่านะจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จัก" สาวสวยที่เดินเข้ามากับเด็กผู้ชายเอ่ยขึ้น ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างเตียง
"อะ เอ่อ สวัสดีค่ะ" ฉันตอบรับอย่างเก้ๆกังๆ
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางด้านหน้าของฉัน มีั์ตาสีฟ้าใส คล้ายกับเด็กผู้ชายหน้าหวานที่อยู่ข้างๆกันเป็อย่างมาก ถ้าให้ฉันเดาบางทีทั้งคู่อาจจะมีความสัมพันธ์กันทางสายเื
"ได้ยินมาจากเอลิออทว่า หนูบอกว่าจำเื่ที่เกิดขึ้นไม่ได้อย่างนั้นสินะ โถ น่าสงสาร" คุณเอเรน่ามองมาทางฉันอย่างเป็กังวล
จำเื่ที่เกิดขึ้นไม่ได้? ถ้าหมายถึงเื่ที่ฉันพลัดตกน้ำเื่นั้นฉันจำได้อยู่นะ อีกทั้งฉันยังมีความทรงจำของคนสามคนสามชาติอีกด้วย จะบอกว่าจำไม่ได้ก็คงเป็การโกหก กับคนที่ทำสีหน้ากังวลและเป็ห่วงฉันแบบนี้แล้วการโกหกถือเป็การหักหลังต่อผู้มีพระคุณเป็อย่างแรง
ดังนั้น พูดความจริงออกไปย่อมดีที่สุด
"ระ เื่นั้น อึ่ก" ทันทีที่ฉันกำลังจะเอ่ยออกไป จู่ๆก็รู้สึกปวดหัวหนักมาก อีกทั้งยังรู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดูดออกไป ลำคอแห้งผากเหมือนกับว่าจะหายใจไม่ออก นี่มันอะไรกัน!?
หรือบางที อาการแบบนี้ มันจะเป็กับตอนที่จะเอ่ยเื่ที่ฉันเป็เอรินออกไปอย่างนั้นเหรอ? ฉันรู้สึกถึงความเป็ไปได้สูงมาก ราวกับว่ามีอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่ขัดขวางไม่ให้ฉันพูดความจริงออกไป แต่แล้วฉันก็รู้สึกตระหนกสุดขีด แล้วแบบนี้ฉันจะกลับฮาเดนิสยังไงล่ะ!?
257
![แพทย์หญิงชนบทตัวน้อย พลิกชีวิตสู่ความร่ำรวย [孟婉]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1735015708_97343910.webp)
