รักนี้เกิดขึ้นในรั้วโรงเรียน

                Part’ s เขมชาติ ผมก็เห็นว่ามีร้านค้าถัดไปหน่อยและมีร้านขายอาหารตามสั่งอีก ออกไปหน่อยก็มีวินรถมอเตอร์ไซด์ก็น่าจะพอออกไปได้ผมไม่รุ้ว่าผมใช้เวลาในการจัดช้าวของและทำความสะอาดกี่ชั่วโมงแต่ตอนนี้ผมรู้สึกหิวแล้วด้วยผมหันไปมองเวลาเกือบจะหกโมงเย็นแล้วนิ ไปหาอะไรทานดีกว่า ผมก็ลุกขึ้น จะว่าไปณัฐกานต์ไม่ส่งข้อความหาผมเลย ผมก็ไม่รู้ว่าเขาถึงไหนแล้วลองโทรหาดีกว่าแต่ทว่าสายไม่ว่าง คงเม้ากับเพื่อนแน่ๆ

        “กานต์ อย่าคุยโทรศัพท์ขณะขับรถซิครับ” ผมส่งข้อความหาณัฐกานต์

        “คุยธุระกับแม่อยู่อย่าทำตัวเป็๲คนร่างทรงได้ไหมที่รู้ไปหมด น่าเบื่อเขม” นไงคนอุตส่าห์เป็๲ห่วงผมเลยเอาโทรศัพท์เก็บเขาไปในกระเป๋ากางเกงวอร์มทันทีและเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของผมผมเดินออกมา ผมล๊อกประตูบ้านผมเดินออกไปเพื่อจะไปห้องอาหาร

        “ปื้นๆ” เสียงแตรรถมอเตอร์ไซด์ทำให้ผมต้องหันหลังกลับไปมองว่าใครกันและผมก็เห็นว่าเป็๞ผู้ชายวัยไม่น่าจะแก่ไปกว่าผมเท่าไหร่และรถมอเตอร์ไซด์คันเก่าๆ

        “สวัสดีครับ นี้ใช่ครูมาใหม่หรือเปล่าครับ” เขาจอดรถมอเตอร์ไซค์พร้อมกับหันมาถามผม ผมก็พยักหน้าตอบว่าใช่

        “ผมชื่อโจ้ครับ ผมเป็๞ครูช่างที่นี้ครับสารพัดช่างครับ ไม่ว่า ไฟฟ้าประปาน้ำไม่ไหล ไฟดับ แอร์เสียบ้านพัง ประตูหน้าต่างผมผ่านมาหมด         “บรรยายสรรพคุณให้ผมฟัง ผมก็ยกมือขึ้นลูบผมแบบงง

        “ยินดีที่รู้จักครับคุณ...” ครูโจ้พูด

        “เขมครับ ผมเขมชาติครับ เป็๞ครูสอนภาษาอังกฤษครับ” ผมแนะนำตัวกับครูโจ้

        “โอ้ว! มายก๊อซ!” ภาษาอังกฤษมาชัดมาก

        “ฮาวฮาร์ยู” ครูโจ้ถามผมและยืนมือมาขอเช็คแฮนด์ผมก็มองและก็เช็คแฮนด์กลับ

        “พูดไทยก็ได้ครับผม ผมสบายดีครับ “ผมตอบครูโจ้

        “ว่าแต่ครูจะไปไหนเหรอครับ” ครูโจ้ถามผม

        “ผมว่าจะไปทานข้าวครับที่ห้องอาหารครับ “ผมบอกครูโจ้

        “งั้น๷๹ะโ๨๨ขึ้นมาเลยครับ ผมจะไปหา เมีย เอ๊ย! ภรรยาครับภรรยาผมเป็๞แม่ค้าขายข้าวที่โรงเรียนครับไปครับผมพาไปส่งให้ถึงหน้าร้านเมียผมเลยครับ “ครูโจ้พูดผมก็ยิ้มและครูโจ้ยังตีเบาะให้ผมขึ้นไปนั่งอีก

        “จะได้ถือโอกาสสั่งข้าวร้านเมียผมเลย อิๆ” นั้นไงแผนสูงมาก ผมก็ขึ้นไปนั่งรถมันเก่าและเล็กเบาะก็เล็ก

        “กอดได้เลยนะครับครู ผมไม่ถือเมียผมก็ไม่ถือถ้าเป็๞ผู้ชายแต่ถ้าผู้หญิงมันถือครับ” ครูโจ้หันมาคุยกับผม ผมก็ชี้นิ้วประมาณว่าให้ครูโจ้น่ะมองทางเถอะครับ เดี๋ยวจะได้พากันลงไปในพงหญ้าด้วยกันจนได้ พี่แกเล่นหันมาคุยกับผมตลอดแบบนี่้ 

        “ที่ถือน่ะ มีดมารอเลยครับ เมียผมสายโหด ในโหมดเมียสวย ” ครูโจ้พูดผมก็แอบขำครูโจ้จะว่าไปครูโจ้นี้เป็๲คนตลกน่าดู

        “ว่าแต่ครูมาจากไหนครับ” ครูโจ้เอ่ยถามผม

        “กรุงเทพครับ” ผมบอกครูโจ้

        “ไกลนะครับ แล้วทำไมไม่เอารถมาครับ เพราะว่าแต่ละที่ที่นี้ก็ไกลเอาเ๹ื่๪๫เหมือนกัน น่าจะเอารถมาไว้ใช้สะดวกกว่านะครับครูเขม” ครูโจ้พูด

        “ผมให้แฟนเอากลับไปนะครับเพราะว่าแฟนผมเขาไม่มีรถใช้นะครับและรถคันใหม่เขาจะได้อาทิตย์หน้านี้ครับนั่นแหละครับผมถึงจะเอารถของผมมาครับ” ผมบอกครูโจ้

        “รักแฟน เหมือนผมครับ รักแฟน มีอะไรให้แฟนก่อนเราทีมเดียวกัน วี้ดวิว” ครูโจ้พูด

        “แฟนครูโจ้เป็๲...” ผมถามครูโจ้ก่อนเพราะว่าไม่แน่ใจจะใช้ทีมเดียวกับผมไหม

        “เป็๞แม่ครัวครับ” ครูโจ้พูด

        “ผมหมายถึง เป็๲ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ” ผมถาม

        “อ้าว! ถามผมอย่างนี้ ผู้หญิงซิครับ ผมไม่เค้ย ไม่เคยเอาผู้ชายครับ กลัวฟ้าผ่า” ผมก็กลืนน้ำลายลงคอแม้แล้วบอกว่าทีมเดียวกันผมเลยเปลี่ยนเป็๞ยิ้มกลบเกลื่อนแทน ไม่นานรถครูโจ้ก็มาจอดที่หน้าโรงอาหารไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปแต่ดูแล้วนักเรียนใช้บริการเยอะอยู่นะ

        “นักเรียนเยอะหน่อยนะครับ เพราะส่วนใหญ่จะกลับบ้านกันพรุ่งนี้ไม่ค่อยกลับวันศุกร์กันหรอกติดเพื่อนแต่ไม่ติดบ้าน ไม่ต้องถามถึงครูเลย วิ่งหนีครูซะด้วยซ้ำ” ครูโจ้พูดและผมก็พยักหน้า

        “ขอบคุณนะครับครูโจ้ “ผมพูดกับครูโจ้

        “นั้นครับเมียผมคนสวยๆ ท้องโตๆ นั้นนะครับอุดหนุนได้ครับ ผมไม่หึงครับ จะผูกปินโตด้วยก็ยินดีครับครู” ครูโจ้พูดผมก็ยิ้มให้คืนนี้ไม่น่าจะใช้คำแนะนำให้ไปอุดหนุนน่าจะเป็๲การบอกว่าควรจะอุดหนุนดีกว่า

        “ครับ” ครูโจ้พยักหน้ากับผม

        “ครับครู งั้นผมไปอุดหนุนเลยแล้วกันนะครับ เฮอะๆ” ผมพูด

        “ท้องโตขนาดนี้ไม่ต้องหึงผมหรอกครับ ผมมีสติพอ” ผมตอบครูโจ้ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน แต่ละคนก็นั่งทานอาหารและคุยกันเป็๞กลุ่มๆ เลยผมเห็นมีแต่นักเรียนทั้งนันไม่ค่อยมีครูเท่าไหร่ผมก็เดินไปร้านแฟนครูโจ้ก่อนผมเห็นว่ามีพวก บะหมี่เกี๊ยวน้ำวันนี้อันที่จริงก็ไม่ค่อยชอบแต่หันไปเห็นครูโจ้ที่ทำมือให้เข้าไปเลยก็เอาวะบะหมี่ก็บะหมี่วะวันนี้ พอผมเดินไปหยุดที่ตรงหน้าร้านครูโจ้หันมาชูนิ้วโป้งให้ผมด้วย ผมก็ชูนิ้วโป้งกลับไปอีก ถ้าครูแกอาสามาส่งทุกวันแกคงพาผมมาจดที่ร้านแฟนแกทุกวันเหมือนกันและนั้นก็แปลว่าผมจะต้องกินบะหมี่ทุกวันซิน่ะ

        “สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” แม่ค้าที่เป็๲แฟนครูโจ้หันมาถามผม

        “สวัสดีครับ” ผมทักทายเธอกลับ

        “เป็๲ครูใหม่ที่นี้เหรอคะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยค่ะ” เธอถามผม

        “ใช่ครับ ผมพึ่งจะมาวันนี้วันแรกแต่สอนจริงวันจันทร์ครับ “ผมบอกเธอ

        “เจอครูโจ้หรือยังคะ” เธอถามผม

        “เจอแล้วครับ ผมติดรถมอเตอร์ไซค์ครูเขาออกมาด้วยน่ะครับ” ผมบอกเธอ เธอยิ้มให้ผม ผมอยากบอกว่าแฟนเขาน่ะมาส่งเพื่อให้มากินบะหมี่นี่แหละ

        “เฮอะๆ” ผมหัวเราะ

        “หัวเราะแปลกๆ” แฟนครูโจ้

        “รับอะไรดีคะครู” แฟนครูโจ้ถามผม ผมหันไปมองเมนู

        “บะหมี่เกี๊ยวน้ำครับ ไม่ใส่กระเทียมเจียวนะครับ พริกไทยไม่เอาครับและไม่ใส่ผงชูรสด้วยครับ” ผมพูดแบบเกรงใจ

        “ร้านนี้ไม่ใส่ผงชูรสอยู่แล้วค่ะครู” แฟนครูโจ้บอกผม

        “ดีเลยครับ “ผมตอบและแฟนครูโจ้ก็หันไปจัดการบะหมี่ที่ผมสั่งให้ผมหันไปเห็นมีกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาด้วยกันผมจำได้ดีนายคนนั้นตาสีฟ้าที่เดินมากับผู้หญิงคนหนึ้งหน้าตาน่ารักชุดนี้น่าจะมัธยมปลายแล้วและมีเด็กหนุ่มหน้าตามาตรฐานชายไทยหล่อเข้มเดินมากับหนุ่มหน้าตาตี๋ๆ หน่อย พวกเขากำลังจะเดินผ่านผมไปเพราะว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นผม

        “พี่หวานจะทานอะไรดีครับ “เรียกพี่แบบนี้แสดงว่าผู้หญิงน่ะรุ่นพี่นายนั้นอีก

        “แล้วคริสว่าวันนี้เรากินอะไรกันดี พี่ตามใจคริสน่ะ” ผมบังเอิญได้ยินรุ่นพี่นี้เอง นายนี้ร้ายจริงๆ

        “พี่คริสส!!!” เสียงที่ทำให้ทุกคนหันไปมองเด็กผู้หญิงที่สวมชุดนักเรียนคอซองนั้นคือมัธยมต้นทื่ยืนกำมัดมองมาที่นายคนนั้นนายนี้ชื่อคริสเหรอ ผมหันไปมองตัวต้นเหตุดูท่าจะสับรางไม่เว้นแต่ละวันละซิท่า

        “ฉิบหายแล้วอีแก้มนี้หว่า” เพื่อนของนายที่ชื่อคริสพูดขึ้น

        “เขาเป็๲แฟนคริสเหรอ” เด็กผู้หญิงคนนั้นถามขึ้นผมหันไปมองและจังหวะนี้เขาก็เห็นผมเข้าผมก็ส่งยิ้มที่มุมปากให้ว่าเป็๲ไงละ หล่อซะจนงานเข้าเลย

        “พี่คริส พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงและอีพี่หวานมึงมายุ่งกะแฟนกูทำไม” ผมก็มองและทำปากอู้วว แฟนเลยเหรอ

        “แก้ม พี่ไม่ใช่แฟนเรานะ”

        “พี่เป็๞แฟนแก้มบอกว่าแฟน ก็คือแฟนและอีพี่หวานไปเลยนะถ้าไม่อยากหน้าเสียโฉม”

        “อะไรกันนะคริส” เด็กผู้หญิงอีกคนที่ยืนเกาะแขนนายนั้นที่ชื่อคริสอยู่และสองสาวก็ประสานสายตากัน

        “ครูคะได้แล้วค่ะบะหมี่เกี๊ยวน้ำเจี๊ยบว่าครูไปหาที่นั่งก่อนดีกว่าไหมคะเพราะดูท่าแล้วคงจะจบยากรักในวัยเรียนก็แบบนี้แหละค่ะ เจี๊ยบผ่านมาเยอะแบบนี้ ไม่งั้นไม่ได้ครูโจ้มาหรอกค่ะ คิกๆ “แฟนครูโจ้ผมก็ยิ้มให้และรับชามบะหมี่ไป เพื่อไปหาที่นั่งมีหน้าละถึงได้เป็๞แฟนคุณโจ้ตลกเหมือนกันเลย

                ผมก็หันไปมองนายนั้นที่กำลังแยกสองสาวที่กำลังจะตบกันผมส่ายหัวเลยดูท่านายนี้จะฮ๊อทมากในหมูสาวของโรงเรียนนี้และคงเป็๞แบบนี้ทุกวันแน่ๆ คนหล่อและลูกครึ่งใครๆ ก็อยากได้เป็๞แฟน เอ๊ะ!แล้วผมจะไปคิดทำไมว่าใครก็อยากได้เป็๞แฟน ไม่ซิ ผมไม่ใช่แบบนี้

                ผมสะบัดสิ่งที่อยู่ในหัวผมออกไม่น่ะเขมเราเป็๞ฝ่ายรุกจะไม่ยอมเป็๞รับและยังไงผมก็รักณัฐกานต์อยากให้คนที่เป็๞คู่ชีวิตผมคือณัฐกานต์เพราะว่าเราผ่านอะไรๆ มาด้วยกันเยอะอยู่นะ จะผ่านไปอีกสักหน่อยจะเป็๞อะไรไปถึงตอนนั้นณัฐกานต์อาจจะเปลี่ยนอะไรได้เพราะว่าผมเสียดายเวลาที่คบกันมาก็ห้าปีกว่าแล้วนะผมไม่อยากให้ใครที่ดูถูกความรักแบบของผมและณัฐกานต์ที่ว่ามันไม่มีอยู่จริงและรักประเภทนี้ก็มักจะเปลี่ยนคู่บ่อยดังนั้นผมจึงพยายามให้ณัฐกานต์คือรักสุดท้ายของผม

                Part’ s คริสโตเฟอร์ ผมชื่อ คริสโตเฟรอ์ เบน ริซโซ ผมเป็๞ลูกครึ่งไทยออสเตรเลีย แต่เอาจริงๆ ครอบครัวของพ่อผมเป็๞คนอิตาเลี่ยนที่ย้ายมาตั้งรกราก๻ั้๫แ๻่สมัยปู่ของผมที่ออสเตรเลีย ผมต้องเรียกว่าปู่ผมว่านอนโน่และย่าของผมก็ต้องเรียกว่านอนน่า ไม่ใช่แกรนด์ปาหรือแกรนด์มา แม่ผมเป็๞คนไทย ผมเกิดที่ประเทศไทยก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ออสเตรเลียแม่ผมตั้งครรภ์โดยไม่ได้แต่งงานแต่พ่อผมก็อยู่กับแม่ผมจนคลอดแต่ว่าวีซ่ามันยากมากในตอนนั้น แม่เลยรอวีซ่านานมากจนผมโต ตอนนั้นผมอายุได้เกือบห้าขวบ ถึงได้พาผมไปอยู่ออสเตรเลียด้วยกัน

                กว่าผมจะปรับตัวได้เรียกว่าผ่านมาหลายเวทีเลย ยิ่งเข้าไปเรียนโรงเรียนด้วย คือผมเจอเด็กบลูลี่ผมด้วย ไม่ใช่แค่เพื่อนนักเรียนที่บลูลี่ยังมีผู้ปกครองบางคน ย้ำว่าบางคนที่เหยียดเชื้อชาติ ผมเองก็เป็๞คนสู้คนเลยได้เ๹ื่๪๫กันบ่อย และแม่ผมเองก็มีปัญหากับแม่ของพ่ออีกนั้นคือนอนน่า

                สุดท้ายแม่ก็พาผมกลับมาอยู่ไทยเพราะทนปัญหารุมเร้าไม่ไหวและนั้นก็ทำให้ผมมาอยู่ยาว แม่ย้ายจากบ้านยายที่ต่างจังหวัดมาอยู่ภูเก็ตแทนเพื่อนทำธุรกิจและผมเองก็ไม่ได้เจอพ่อผมอีกเลย ไม่รู้ว่าพ่อผมเขาไม่มาหรือว่าเขาตั้งใจกันแน่ มันทำให้ผมเกลียดการพูดภาษาอังกฤษไปทันที ผมแทบจะไม่อยากเขาเรียนวิชานี้เลย โดดตลอด

                ผมหันมามองแก้ม เธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่สอง ส่วนผมน่ะอยู่มัธยมปลายชั้นปีที่ 4 ตามจริงผมต้องอยู่ มัธยมปีที่ 5 แล้วแต่ว่าผมโดนพักการเรียนเพราะว่าผมไปมีเ๹ื่๪๫กับไอ้พี่กาย พ่อเป็๞นักการเมืองที่นี้ ส่วนผมนี้ก็ย้ายมาจากภูเก็ต๻ั้๫แ๻่ม.2 ผมก็ไปมีเ๹ื่๪๫กับลูกผู้มีอิทธิพลจนแม่ผมต้องพาหลบมาเรียนที่นี้ เขาจะเอาผมถึงตายแม่บอกผมมาแบบนั้น แต่มาที่นี้ก็มีเ๹ื่๪๫อีก ทั้งที่ไม่อยากมีเลยแต่ไม่รู้ทำไมและส่วนใหญ่เป็๞เ๹ื่๪๫ผู้หญิง ผู้หญิงคนนี้เธอชื่อเชอรี่ เธอเป็๞สาวสวยรุ่นน้องผมหนึ่งปีและเป็๞สาวที่พี่กายเล็งเอาไว้ เธอสวยและรวยเพราะว่าที่บ้านทำธุรกิจ แต่ตอนนี้เธอถูกส่งไปเรียนที่อื่นแล้ว พ่อแม่เธอไม่ค่อยชอบผม ส่วนแก้มนี้ แม่เธอก็ยิ่งไม่ชอบผมเอาซะเลย เกลียดเลยดีกว่า ด่าว่าผมเสียๆ หายๆ แต่แก้มมันก็ยังไม่ยอม มาตามติดผมอีก

                “แก้ม กลับบ้านไปได้แล้ว” ผมหันมาบอกเธอ เรียนพิเศษก็ไม่เอา แต่ชอบมานั่งอยู่กับพวกผมจนเย็น แม่แก้มทำงานเป็๞ผู้ช่วยพยาบาล เดี๋ยวเลิกงานมาก็มาตามแก้มเพราะว่าป่านนี้นางยังไม่กลับบ้านและก็มาด่าผมอีกถ้าเห็นแก้มมันนั่งอยู่กับผมแบบนี้ นี้ผมพากันออกมานั่งด้านนอกโรงอาหารด้วยกัน

         “แก้ม มึงมานั่งกับไอ้คริสมันแบบนี้ มึงไม่กลัวแม่มึงมาตามและมาด่าไอ้คริสอีกหรือไง” ไอ้โป้งเพื่อนรักจองผม ผมเป็๲เพื่อนกับไอ้โป้ง๻ั้๹แ๻่ผมย้ายมาเรียนที่นี้ เรียกได้ว่าสนิทกันมาก เพื่อนตายเลยก็ว่าได้ แต่ว่าโป้งมันเรียนชั้นมัธยมปีที่ห้าแล้ว ส่วนผมน่ะโดนพักการเรียนเลยต้องซ้ำอยู่ม. 4 อีกปี ปีนี้แม่ขอให้ผมตั้งใจเรียนอย่ามีเ๱ื่๵๹กับใคร

         “แม่ยังไม่เลิกหรอก เห็นบอกว่าจะอยู่เวรให้เพื่อน “แก้มพูด

        “พี่คริส แก้มอยากนั่งรถบิกไบท์ของพี่อ่ะ แก้มยังไม่เคยได้นั่งเลยน่ะ” แก้มออดอ้อนผมอยากจะนั่ง แต่ว่าแม่ผมเอากลับไปแล้วเพราะว่าล่าสุดผมมีเ๱ื่๵๹ก็เพราะบิกไบท์ผมนี่แหละ

        “ขามึงก็สั้น มึงจะตะเกียกตะกายขึ้นไปได้ยังไงวะแก้ม” ปันปัน เป็๞เพื่อนใหม่ที่ย้ายเข้ามาเรียนตอนที่ผมถูกพักการเรียน เลยสนิทกับโป้งและก็มาสนิทกับพวกผมตอนไปเที่ยวกัน ถึงพักการเรียนแต่พวกผมก็นัดเจอกันบ่อย

        “ไอ้อาร์ทกับไอ้โจ มันจะไปเที่ยวผับกันคืนนี้ว่ะ ไปไหมวะ” ปันปันถามพวกผม ไอ้อาร์ทกับไอ้โจ้มันสิบเจ็ดย่างสิบแปดแล้ว อีกแค่ไม่กี่เดือนเอง ส่วนผมน่ะสิบเจ็ดปีบริบูรณ์ไปไม่กี่เดือนที่ผ่านมา

        “วันนี้มันใจกล้าไปเข้าผับเหรอว่ะ มันไม่กลัวตำรวจเขาไปตรวจที่หรือไง วันนี้นักท่องราตรีก็ไปเที่ยวกันแล้วด้วย ศุกร์ เสาร์ ใครก็รู้เปล่าว่ะ ไอ้สองคนนี้มันหาเ๹ื่๪๫ชัดๆ “ไอ้โป้งพูด

        “คริส พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับกูไหมวะ เมียกูชวนไปเที่ยวว่ะ” โป้งถามผม ผมหันไปมองหน้ามัน เมียมันรุ่นพี่มันสามปี เรียนวิทยาลัยครูไม่ไกลจากที่นี้ เธอสวยน่ารักพี่เขาชื่อพี่แป้ง

        “ไม่เอาอ่ะ มึงไปเถอะ กูว่าจะกลับไปหาแม่ที่บ้านว่ะ” ผมบอกโป้ง ผมยังไม่ได้กลับไปหาแม่เลย๻ั้๫แ๻่เปิดเทอมมาได้หนึ่งเดือน

        “พี่คริสไม่อยู่หอเหรอ แก้มว่าจะมาหาซะหน่อย” แก้มพูด

        “มึงนี้ก็ขยันจะหางานให้ไอ้คริสมันจริงๆ หอน่ะเขาให้นักเรียนชาย ไม่ใช่ให้ผู้หญิงอย่างมึงมาหาโว้ยย!!” ปันปันพูด

        “ก็แก้มกับพี่คริสเป็๲….” แก้มพูด

        “เป็๞อะไรอีแก้ม!!!” นั้นไงแม่ของแก้มเดินปรี่มาทันที

        “แม่!!” แก้มร้องเรียกแม่ของเธอ เป็๲ไงละ งานเข้าแน่ๆ เลยพวกผม พวกผมก็พากันลุกขั้นทันที

        “ปานนี้มึงยังไม่กลับบ้านอีก กูเลิกงานเย็น แทนที่มึงจะไปทำกับข้าวแต่ดันมานั่งเอาใจไอ้ฝรั่งขี้นกนี้ เพื่ออะไรของมึงแก้ม!!” แม่ของแก้มมาถึงก็ยืนชี้หน้าด่าแก้ม ก่อนจะหันมาทางพวกผม เอาแล้วไง ส่งสัยผมจะเป็๞คนต่อไปที่จะโดนด่า

        “กลับห้องเถอะวะคริส” ไอ้โป้งมันกระซิบบอกผม ผมก็ทำท่าจะหันหลังเดินออก

        “พี่คริส!!” แก้มรีบดึงแขนผมเอาไว้ ผมหันมามองเธอ

        “กลับบ้าน แม่มาตามแล้วแก้ม อย่าให้แม่แก้มมาด่าพี่เลย “ผมบอกเธอ

        “กลับบ้านแก้ม!!” แม่เธอบอกแก้มพร้อมกับกระชากแขนแก้ม เขาหันมามองหน้าผม

        “เลิกยุ่งกับลูกสาวกูได้แล้วน่ะ ไอ้ฝรั่งขี้นก “แม่ของแก้มพูด ผมหันมามองหน้าเขา

        “คุณน้าครับ ลูกสาวคุณน้านั่นแหละที่มายุ่งกับไอ้คริสมันไม่ใช่ไอ้คริสไปยุ่งด้วย ผมว่าคุณน้าไปถามลูกสาวดูเองดีกว่าครับ” ปัน ปัน มันทนไม่ได้มันรีบแก้ตัวแทนผมทันที

        “มึงกล้าเถียงกูอย่างนั้นเหรอ อย่าให้กูไปฟ้องผู้อำนวยการน่ะ มึงคงได้พักการเรียนอีกรอบแน่ๆ “แม่ของแก้มพูด

        “แม่พอแล้ว “แก้มรีบดันแม่ของเธอออก เธอหันมามองหน้าผม ผมหันมามองเพื่อนรักของผม ผมเองก็มีความรู้สึกน่ะ ฝรั่งขี้นก มันฟังแล้วเจ็บน่ะ ไม่ใช่ไม่เจ็บ นี้ผมทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ

        “อย่าไปคิดมากเลย แม่แก้มปากเขาก็เป็๲แบบนี้” ไอ้โป้งมันพูด

        “ไม่อยากกลับห้องเลยอ่ะ ไปเดินเล่นกันไหม เดินอ้อมไปทางบ้านพักครูกัน” ผมบอกเพื่อนๆ ของผม มันสองคนพยักหน้า

        “มึงไปดูอะไรว่ะ มีแต่บ้านพักครู “ไอ้โป้งมันพูด ผมหันไปมองหน้ามัน

        “เออก็ได้” ไอ้โป้งพูด

        “ขอกูไปซื้อขนมก่อนได้ไหมอ่ะ เดินกินไปด้วยฟินมาก” ไอ้ปันปันพูด ผมกับไอ้โป้งหันไปมองหน้าไอ้ปันปัน

        “เดินดูดาวกินขนมไปด้วยไง “ไอ้ปันปันพูด ผมสองเลยบอกให้มันรีบไปจะได้รีบเดินกลับหอ หอนักเรียนชายเดินไปทางบ้านพักครูได้แต่ว่าจะอ้อมหน้อย ผมหยิบมือถือผมขึ้นมา

        // ฮัลโหลคริส ว่าไง// แม่รับสายผม ฟังจากน้ำเสียงแม่กำลังยุ่งอยู่

        // แม่คริสกลับบ้านน่ะแม่พรุ่งนี้// ผมบอกแม่ผม

        // นั่งรถตู้ไปที่ดอนเมืองและก็นั่งเครื่องบินมาแล้วกันน่ะ แม่จะจองตั๋วให้คืนนี้เลย// แม่บอกผม

        // ได้ครับแม่แค่ขากลับผมขับบิ๊กไบท์มานะแม่// ผมบอกแม่ผม

        // จะเขาไปขับอีกเหรอแต่รอบนี้ห้ามทำเ๹ื่๪๫แล้วน่ะคริส!!แต่ถ้ารอบนี้มีเ๹ื่๪๫แม่จะประกาศขายเลยนะ// แม่บอกผม

        // ครับแม่ คริสสัญญา//ผมบอกแม่ผม ผมมีเ๱ื่๵๹ล่าสุดก็เพราะเอารถไปแข่งนี้แหละแต่ว่าไอ้พี่กายมันเล่นสกปรกกับผมและมันก็โดนพ่อมันจับเพราะว่ามีคนโทรแจ้งแต่ไม่ใช่ผม เพราะว่าผมกับไอ้โป้งก็โดนแต่ผมรับคนเดียว ไอ้โป้งมันรอดแต่มันก็รู้สึกผิดที่ผมไม่อยากให้มันซวยไปกับผมด้วย

        // มาก็ดี แม่จะได้ ต่อพาสสปอร์ตออสเตรเลียให้เรา มันหมออายุแล้วคริส//

        // ต่อทำไมอ่ะ ผมไม่ได้ใช้แล้วมั้ง คงไม่มีวันนั้นที่จะได้ใช้หรอกแม่// ผมบอกแม่ผม

        // ก็เพื่ออยากไปเรียนที่นั่น//

        // ผมจะไปไม่ไปที่นั่น ไม่มีวันแม่// ผมบอกแม่ผม

        // แต่ก็ต่อไว้แล้วกันเพื่อเอาไว้ จะไปไม่ไปค่อยว่ากันอีกเ๹ื่๪๫// แม่ของผมพูด

        (มัม จะกินนม)น้องชายที่เกิดกับสามีใหม่ของแม่ผม สามีใหม่ของแม่ผมเป็๲คนอังกฤษ ชื่อฟิลิปส์ เขามาทำธุรกิจที่ไทยและได้เจอแม่ของผม ตอนนี้ก็ได้ร่วมลงทุนเปิดธุรกิจสปาร์ด้วยกันและมีลูกเล็กอายุห้าขวบห่างจากผมสิบสองปี

        (รอแป๊ปหนึ่ง เบนเด้น)

        // แค่นี้ก่อนน่ะคริส แม่จะรีบส่งตั๋วเครื่องบินไปให้น่ะ// แม่บอกผมและรีบวางสายไปดูแลน้องชายคนเล็กของผม อยู่บ้านก็ทะเลาะกับผมประจำคงเพราะว่าคนล่ะพ่อกันด้วย ผมหันมามองไอ้ปันปันมันหอบขนมมาถุงใหญ่เลย  จะมีร้านขายขนมจุกจิกที่นี้้ด้วย ผมกับไอ้โป้งไม่เคยเข้าไปซื้อหรอกมีแต่ไอ้ป้นปั้นนี่แหละ มันชอบกินเหมือนเด็ก 

        “มึงซื้อมาทำไมวะ ขนมอะไรของมึงน่ะ คิกขุ ฉิบหายเลยมึงเนี๊ยะ!” ไอ้โป้งมันบ่นไอ้ปันปัน

        "มึงกินด้วยไหมล่ะ ทำเป็๲พูดดี  กูเห็นมึงกินหมด" ไอ้ปัน ปันมันพูด

        “พี่โก้บอกว่าจะมาเทรนทีมบาสให้พวกเราเดือนหน้านี่ว่ะคริส เขาจะเปิดการแข่งขันระดับภาคแล้ว มึงพร้อมยัง “ไอ้โป้งบอกผม พี่โก้เป็๞โค้ชทีมบาสเกตบอลของพวกผม พี่โก้เป็๞รุ่นพี่และเรียนจบวิทยาศาสตร์ด้านการกีฬา พี่เขาเป็๞นักกีฬบาสเก็ตบอลให้โรงเรียนทุกปีจนปีที่พี่เขาจบ พี่โก้จบแล้วก็อาสามาเป็๞โค้ชให้พวกผม พี่เขาจะมาเทรนให้ พี่เขาเปิดฟิตเนสและเป็๞เทรนเนอร์ด้วยและยังขายอุปกรณ์การกีฬาอีกด้วย

                ระหว่างที่พวกผมเดินไปหอพักนักเรียนชาย ผมหันไปเป็๞บ้านพักครูหลังที่สาม บ้านนี้เคยเป็๞บ้านของครูมิ้งที่พึ่งมาสอนไม่นานและก็ได้อันตทานหายไปกับนักเรียนชั้นม.2 พึ่งจะหายไปเมื่อเทอมที่แล้วนี่เอง น้องคนนี้ชื่อแชมป์ เคยเขียนจดหมายมาหาผม ว่าชอบผมด้วยแต่ผมด่ากระเจิงไปเลย และที่สำคัญ ผมมีแต่ข่าวกับนักเรียนหญิงทั้งนั้น ไม่เคยชอบผู้ชาย จนวันนี้ วันนี้ ผมจับแขนครูคนใหม่คนนั้นเพราะว่าผมชนเขาเกือบตกบันได ทำไมผมรู้สึกเหมือนเคยเจอเขามาก่อน แต่ก็เก็กหน้าทำกวนไปอย่างนั้น และวันนี้ผมยังตั้งใจเต๊ะฟุตบอลยิงยางมาไกลมาก ไปลงที่บ้านหลังนั้น พอผมมาเก็บลูกฟุตบอลก็ได้มีปากเสียงกับแฟนครูคนนั้น ก็มันดันแจ็คพ๊อตเกือบไปโดนหน้าและจมูกที่ดูก็รู้ว่าทำมา มันไม่เป็๞ธรรมชาติเอาซะเลย แต่ว่าใบหน้าของครูคนนั้น มันยังติดต่อผมอยู่เลย ครูเขมชาติ

        TBC.....