บุพเพสลับรัก70s

บทที่ 48 จากลบกลายเป็นบวก

หลังจากพูดจบเขาก็ตบไหล่หยินเหวินกั๋ว

 “น้องชาย! ฟังพี่ชายคนนี้ของนายนะ ต่อไปต้องปฏิบัติต่อภรรยาให้ดี! การเชื่อฟังภรรยาถือว่าลาภอันประเสริฐ นายอาจจะไม่รู้ พี่สะใภ้ของนาย… เธอกับฉัน… ”

“โอ้! หยุดๆ ดื่มฉี่แมวเข้าไปรึไงพูดมั่วซั่วไปหมดแล้ว!”พี่สะใภ้จางขัดจังหวะสามีของตัวเอง และช่วยพยุงเขานอนลงบนคัง

“บอกแล้วไง สะใภ้…”

เหล่าจางยังอยากพูดต่อ ดังนั้นพี่สะใภ้จางจึงผลักเขาให้นอนลงแล้วคลุมด้วยผ้านวม

“พูดอะไร?! ไปนอนได้แล้ว!”

หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าจางก็หลับไปแล้วกรนออกมา

“หัวหน้าหยิน เสี่ยวหู ทำให้ทั้งสองคนต้องเห็นเรื่องตลกเข้าแล้ว ดูสิเขาดื่มเยอะเกินจนพูดอะไรไม่รู้ออกมาเยอะแยะไปหมด!”

“ไม่ต้องๆ ไม่ต้องทำอะไรวางมือจากจานเดี๋ยวนี้ทั้งคู่เลย ฉันจะทำเอง หัวหน้าหยินตอนนี้ดึกแล้วนายควรไปส่งเสี่ยวหูที่หอพัก”

หลังจากนางจางพูดจบเธอก็ดันทั้งคู่ไปส่งที่ประตู

ทั้งสองก้าวพ้นประตูนางจางก็ปิดประตูทันที บรรยากาศจึงค่อนข้างอึดอัดอยู่ชั่วครู่

“เอ่อ… หัวหน้าหยิน ฉันกลับเองได้นะคะ มันก็ไม่ไกลเท่าไหร่กลับไปพักเถอะค่ะ”

หลังจากหูชื่อเหวินพูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

“ฉันจะไปส่งเธอ กลับดึกแบบนี้มันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง” หยินเหวินกั๋วเดินตามหูชื่อเหวิน

“ไม่จำเป็นค่ะ ในไร่แบบนี้จะไม่ปลอดภัยได้ไง”

“ไม่เป็นไร ฉันพึ่งดื่มมาอยากเดินผ่อนคลายพอดี” หยินเหวินกั๋วพูดพร้อมกับเดินตรงไปข้างหน้า

หูชื่อเหวินไม่มีทางเลือกจึงเดินตามไปเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มเหล้าองุ่นหรือเปล่า แต่ร่างกายของเขารู้สึกร้อนอบอ้าวมากจนอยากออกมารับลมเย็นๆ

สภาพอากาศในภูมิภาคนี้ของจีนช่วงปลายเดือนกันยายนนั้นหนาวเย็นตลอดทั้งคืน

เมื่อหูชื่อเหวินเดินออกมาจากห้องอุ่นๆ เธอจึงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาชั่วขณะ หญิงสาวจึงใช้มือลูบไหล่ตัวเองเพื่อคลายหนาว

หยินเหวินกั๋วเห็นเข้าจึงถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองคลุมให้กับเธอทันที ส่วนตัวเองเหลือเพียงเสื้อคลุมฤดูใบไม้ร่วงลายทางสีน้ำเงินขาวอยู่บนตัวเท่านั้น

“หัวหน้าไม่จำเป็นต้อง…”

“คืนนี้อากาศเย็น ใส่ไปเถอะ”

หูชื่อเหวินมองหยินเหวินกั๋วแล้วไม่ปฏิเสธอีก เธอไม่ชอบอากาศหนาวแบบนี้จริงๆ

บนเสื้อของเขาไม่มีกลิ่นควันหรือกลิ่นเหงื่อเลย มีแค่กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ เท่านั้น

แม้เสื้อจะดูบางแต่ก็ทำให้หูชื่อเหวินอบอุ่นขึ้นมาก

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันในยามค่ำคืน ดูโรแมนติกไม่น้อย แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ หยินเหวินกั๋วเองก็ไม่เอ่ยปากอะไรออกมา

หูชื่อเหวินก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อทำลายบรรยากาศแบบนี้

“นาย…”

“เธอ…”

พวกเขาสองคนเงียบไปนาน จากนั้นพวกเขาก็พูดพร้อมกันโดยปริยาย

“เธอพูดก่อน!”หยินเหวินกั๋วรู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน เขาไม่มีอะไรจะพูด ดังนั้นจึงให้หูชื่อเหวินพูดก่อน

หูชื่อเหวินจำได้ว่าตัวเองมีบางอย่างต้องการจะถามหยินเหวินกั๋วอยู่พอดี

“คุณรู้มาก่อนแล้วใช่ไหมว่าจางหมิงเยี่ยนกับจ้าวหย่วนขุยคบกันอยู่?”

“ตอนจางหมิงเยี่ยนบาดเจ็บก็เป็นจ้าวหย่วนขุยที่ขอให้ฉันส่งยาให้แทนเขา”

หยินเหวินกั๋วไม่ได้บอกเรื่องที่เขาเห็นจากอนาคตของจางหมิงเยี่ยน

“แล้วทำไมถึงไม่บอกฉัน…” น้ำเสียงของหูชื่อเหวินมีความกังวลออกมาเล็กน้อย

“เธอไม่เคยถามฉัน ส่วนฉันก็คิดว่าเธอรู้อยู่แล้ว”

คำนี่อีกแล้ว ‘นึกว่ารู้แล้ว’ !

ใครบอกว่าเธอรู้? ถ้ารู้เธอจะรีบร้อนจับคู่ให้แม่หรือ?

“นอกจากนี้ฉันก็เตือนเธอแล้วว่าอย่าทำตัวเป็นแม่สื่อจอมวุ่น” หยินเหวินกั๋วโกรธเมื่อพูดคำนี้ออกมา เขาคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจตั้งแต่ตอนที่เขาเตือนครั้งแรกแล้ว แต่กลายเป็นว่าครั้งที่สองเธอก็ยังเข้าใจผิดอีก

เขาไม่น่าให้สมองไก่กับเธอเลย เธอยังเด็กเกินไป สมควรจะกินสมองหมูเพื่อชดเชยส่วนที่ขาดหายมากกว่า!

“ก็ฉัน…” หูชื่อเหวินรู้สึกผิดนิดหน่อย เธอหยิ่งเกินไปจนเสียสติ ไม่น่าไปโทษผู้ชายคนนี้ทุกอย่างเลย

“ช่างมันเถอะ ในเมื่อรู้แล้วต่อไปเธอคิดวางแผนจะทำอะไร ?”

“ฉันคิดว่าจะ… แล้วทำไมฉันต้องบอกนายด้วย?” หูชื่อเหวินแปลกใจ ทำไมเขาถึงคิดว่าเธอมีแผน?

หยินเหวินกั๋วหัวเราะหึไม่ถามอีก

เมื่อครู่นี้จู่ๆ เขาก็อยากรู้ว่าเธอวางแผนอะไรไว้ แม้ไม่รู้ว่าเป้าหมายของเธอคืออะไรที่ชัดเจนแต่เธอมีแผนการที่คิดเอาไว้แล้วอย่างแน่นอน

ตอนฟังเหล่าจางพูดวันนี้ เขาดันเกิดจินตนาการถึงการอยู่ร่วมกันกับเธอขึ้นมาจริงๆ

หัวของเขาจะต้องฟาดกับอะไรสักอย่างจนเป็นตะคริวแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะมีความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมาได้อย่างไร?

เขาไม่มีความคิดที่จะแต่งงานในชีวิตนี้ นี่คงจะเป็นผลกระทบจากภาพครอบครัวของเหล่าจาง จนทำให้เกิดภาพฝันบ้านอันแสนอบอุ่นขึ้นมา

แล้วทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้? อาจจะเป็นเพราะเธอดูเหมาะสมกับเขาเป็นอันดับต้นๆ

ขณะเดียวกันหูชื่อเหวินเองก็นึกถึงเหล่าจางและพี่สะใภ้จางเช่นเดียวกัน

ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้จางจะแข็งแกร่งมากจนเหล่าจางไม่กล้าพูดอะไร แต่จริงๆ แล้วเธอห่วงใยสามีมาก ความเข้าใจและความรักใคร่สะท้อนออกมาให้เห็นในทุกๆ การกระทำของพวกเขา

อาจเป็นเพราะทั้งคู่ไม่มีลูก พอไม่มีเด็กทั้งคู่จึงดูแลกันเองและหวงแหนช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมากกว่าปกติ

ในบางครอบครัวความสัมพันธ์ระหว่างสามีและภรรยาอาจใกล้ชิดกันมากขึ้นเพราะการเลี้ยงลูก แต่ในบางครอบครัวก็ทะเลาะกันเองเพราะเลี้ยงลูกได้เหมือนกัน

บางทีอาจเพราะคนเราแตกต่างกัน

อยู่คนเดียวออกจะดี ไม่ต้องมานั่งง้อใครแล้วก็ไม่ต้องมานั่งเอาใจใคร ทำอะไรตามใจก็ได้!

ชีวิตของทั้งคู่ตอนนี้ไม่คาดคิดว่าจะเหมือนกัน สุดท้ายแล้วจากความคิดลบก็กลายเป็นบวก พึ่งพากันได้ไปเสียอย่างนั้น

อาจเพราะบทสนทนาก่อนหน้านี้ของทั้งคู่ไม่สร้างความประทับใจสักเท่าไหร่ หรือไม่ก็มัวแต่กังวลบางอย่างในใจเงียบๆ จึงไม่มีใครอ้าปากพูดออกมาอีกเลย

เมื่อมาถึงประตูหอพักทั้งคู่ก็หยุดเดินพร้อมกัน

“ขอบคุณหัวหน้ามากนะคะ นี่เสื้อค่ะ”

หูชื่อเหวินถอดเสื้อออกจากไหล่ตัวเองแล้วส่งคืนให้หยินเหวินกั๋ว

พอถอดเสื้อออกเธอก็รู็สึกได้ถึงลมเย็นๆ ที่พัดมาโดนไหล่ หูชื่อเหวินจึงอดไม่ได้ที่จะลูบไหล่ตัวเองอีกครั้ง

หยินเหวินกั๋วรับเสื้อคืนและมองไปที่หูชื่อเหวิน

 “พักผ่อนเถอะ!”

“ค่ะ” หูชื่อเหวินหันหลังเดินเข้าหอพัก

หยินเหวินกั๋วมองตามแผ่นหลังหูชื่อเหวินที่หายเข้าไปทางประตู จากนั้นเขาก็สวมเสื้อที่พึ่งได้คืนมากลับอย่างสบายๆ

เสื้อยังมีอุณหภูมิจากร่างกายของหญิงสาว มันอบอุ่นและมีกลิ่นของลาเวนเดอร์

หยินเหวินกั๋วเคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนมันเป็นกลิ่นแบบเดียวกับกระดาษรูปแมวที่เก็บได้ก่อนหน้านี้

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เมื่อหยินเหวินกั๋วหันหลังกลับ เขารู้สึกขำขึ้นในใจ เมื่อกี้ตอนเห็นผู้หญิงคนนั้นกลับหอพักเขาดูเหมือนผู้ชายที่มาส่งคนรักอย่างไรอย่างนั้น

จ้าวหย่วนขุยกับจางหมิงเยี่ยนก็น่ารู้สึกแบบนี้ ทุกครั้งหลังออกไปเจอกัน ชายหนุ่มก็เดินมาส่งหญิงสาวแบบนี้แล้วจากไปแบบเงียบๆ

ปล่อยให้ความอ้างว้างเกิดขึ้นกับตัวเอง

หยินเหวินกั๋วคิดว่ามันไร้สาระนิดหน่อย ชาติก่อนเขามีชีวิตอยู่ถึง 48 ปีและไม่เคยจริงจังกับใครด้วยซ้ำ ใครจะเชื่อล่ะ?