ตอนที่ 13 เก็บเ้าพ่อมาได้ (1)
กู้อันซินสำรวจเซียวอีซานอย่างจริงจัง
เธอพบว่าเพื่อนของพี่สามลึกลับมากเช่นเดียวกับเขา
“คุณเซียว ฉันขอคุยอะไรกับคุณหน่อยได้ไหมคะ” กู้อันซินชี้มุมนอกร้านกาแฟ
กว่าจะเจอเพื่อนของพี่สามได้ก็ยากเย็น เธอต้องถามให้ชัดเจน
เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่
ที่สำคัญกว่านั้น เธอต้องยืนยันให้ได้ว่าพี่สามเป็ลูกชายของน้าป๋ายหรือเปล่า
“คุณมีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ” เซียวอีซานชี้จมูกตนเอง ดูใเล็กน้อย จากนั้นก็มองหลิงเย่ว์ “พี่สาม ดูเหมือนว่าผู้หญิงของนายจะชอบฉันมากกว่านะ”
หลิงเย่ว์หรี่ตาทันที
กู้อันซินอาย “คุณเซียว คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันมีคำถามสองสามคำถามอยากจะถามคุณตามลำพังเท่านั้น”
“ผมอายุยี่สิบแปดปี ยังไม่แต่งงาน รสนิยมทางเพศปกติ” เซียวอีซานพูดทันที อมยิ้มที่มุมปาก
กู้อันซิน “...”
ความเ้าชู้ของคนแซ่เซียว...
“คุณคงอยากจะถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของพี่สามสินะ เขาอยู่ที่นี่ ทำไมคุณไม่ถามเขาโดยตรงล่ะ” เซียวอีซานรู้ว่ากู้อันซิน้าจะถามอะไร
กู้อันซินเข้าใจทันที
เธอไม่เพียงไม่อาจถามอะไรจากพี่สามได้ แม้แต่เพื่อนของเขาก็ฉลาดแกมโกงเช่นเดียวกัน ไม่เปิดเผยอะไรเลย
คุณเซียวคนนี้ดูเป็คนไม่ค่อยแคร์ใคร แต่ในความเป็จริง เขาเป็คนที่รู้จักขอบเขตมาก
“พวกเราไปคุยกันตามลำพังได้ไหมคะ ฉันแค่อยากรู้ว่า...” กู้อันซินยังหวังจะลองถามเซียวอีซาน แต่พอพูดได้ครึ่งหนึ่งก็ถูกขัดจังหวะอีกครั้ง
เสียงทุ้มต่ำของหลิงเย่ว์กลบเสียงเธอ เขาพูดกับเซียวอีซานว่า “ยังไม่ไปอีกเหรอ”
เซียวอีซานยิ้มขอโทษกู้อันซินทันที “ขอโทษด้วยนะครับคุณกู้ ผมยังมีธุระต้องไปจัดการ คงต้องขอตัวก่อน ไว้พวกเรามีโอกาสค่อยพบกันใหม่ครับ”
กู้อันซินทำได้เพียงถลึงตาใส่หลิงเย่ว์และขบกรามแน่น “ฮึ่ย...”
เซียวอีซานหายไปอย่างรวดเร็ว อลิซก็ตามไปด้วย
หลิงเย่ว์ยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น ดวงตาฉายแววเฉยชา
ถังเมิ่งที่อยู่ด้านข้างทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดระหว่างพวกเขา “เอ่อ...พี่สาม ฉันกับพี่อันซินยังไม่ได้กินข้าว ขอตัวไปกิน...”
ถังเมิ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน ฉันจ้องนาย นายจ้องฉัน ดูไม่โอเคเลย!
แต่เธอยังหิวอยู่
กู้อันซินสบถ “ฮึ” คำหนึ่งแล้วดึงถังเมิ่งเดินจากไป “กินข้าวเถอะ ฉันี้เีจะสนใจแล้ว!”
พี่สามคนนี้ ท่าทางลึกลับคาดเดาไม่ได้ ทำให้เธอโมโห!
ขณะที่ทั้งสองเพิ่งย่างเท้า หลิงเย่ว์ที่อยู่ด้านหลังก็พูดว่า “เข็นฉันไปด้วย”
กู้อันซินหยุดเดิน หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง “ร้านกาแฟแห่งนี้ดูหรูหราสูงส่ง คิดว่าพี่สามคงไม่ชอบของธรรมดาแบบกุ้งัน้อยหรอก พวกเราแยกทางกันดีกว่า”
“กู้อันซิน” หลิงเย่ว์เคาะนิ้วบนรถเข็น “เงินค่าพี่เลี้ยงสามแสนหยวน หากเธอยังทำแบบนี้ต่อ ฉันกำลังคิดว่าต้องทำข้อตกลงแรงงานกับเธอเพื่อระบุงานและหน้าที่อย่างชัดเจน”
กู้อันซิน “...”
เธอควรกวาดเงินค่าพี่เลี้ยงสามแสนหยวนกับหลิงเย่ว์ออกจากบ้านไปด้วยกันทันที!
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง กู้อันซินก็กัดฟันแน่นก่อนจะเข็นเขาไปที่ร้านกุ้งัด้วยกันอย่างจนปัญญา
ทว่ากู้อันซินยังคงสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของเขามากอยู่
ขณะกินข้าวเธอลองถามอีกครั้ง “คนเ่าั้เป็เพื่อนนาย ทำไมนายไม่กลับบ้านกับพวกเขาล่ะ”
“พวกเขาเป็เพื่อนฉัน ไม่ใช่คนในครอบครัว กลับบ้านกับพวกเขาไม่ได้” หลิงเย่ว์เงยหน้าอธิบายเบาๆ
กู้อันซินกลอกตาใส่เขาในใจ พูดเหมือนไม่ได้พูด
3K
