ภายในงานเลี้ยง
“นั้นไงอ้อ ใช่สามีแกไหม”
ยัยหมวยชี้ไปที่ชายหญิงคู่นึงที่กำลังยืนคุยอยู่กับแขกภายในงาน แค่เห็นด้านข้างของชายคนนั้นจากไกลๆ ฉันก็จำเขาได้ในทันที เป็เขาจริงๆ กวิน! ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปหาพวกเขาสองคนอย่างไม่รังเร
“กวิน!”
ฉันเรียกชื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าในทันที กวินหันมามองฉันด้วยความใ เขารีบเอาแขนที่ถูกเอเซียจับอยู่ออก แต่เธอไม่ยอมปล่อย
“อ้อคุณมางานนี้ด้วยเหรอ” กวินเอ่ยถาม ฉันไม่สนใจในสิ่งที่เขาถามแต่หันไปพูดกับเอเซียแทน
“ไม่เจอกันนานเลยนะเอเซีย”
“ใช่ ไม่เจอกันนาน เธอก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” เอเซียแสยะยิ้มให้ฉันอย่างดูถูก
“ไม่ยักรู้ว่าเธอกลับมาจากต่างประเทศแล้ว”
“ฉันกลับมาได้สักพัก คุณลุงธาราก็ส่งบัตรเชิญให้ฉันมางานวันเกิดของพี่มาวิน ฉันกับกวินก็เลยมางานนี้ด้วยกัน”
“ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะคะว่าคุณมีความสัมพันธ์พิเศษกับตระกูลมาธาวินด้วย ถึงได้มางานคู่กับเอเซียได้”
ฉันหันไปพูดกับกวินอย่างขุ่นเคือง เอเซียมางานวันเกิดของพี่มาวินฉันไม่สงสัยเพราะตระกูลของเอเซียกับพี่มาวินเป็ญาติกัน แต่กวินนี้สิญาติก็ไม่ใช่แถมเป็คู่แข่งทางการค้ากันอีกแต่กลับออกงานด้วยกัน
“อ้อ อย่าเข้าใจผิดนะ พอดีแม่ให้ผมมาเป็เพื่อนเอเซียน่ะ”
กวินรีบแก้ต่าง ฉันก็พอจะเดาออกว่าคุณหญิงรัตนาอยากให้กวินกับเอเซียดองกันแทนที่จะเป็ฉัน แต่แบบนี้มันเกินไปหน่อยนะ ฉันยังไม่หย่ากับเขาเลย
“เหรอค่ะ มาเป็เพื่อนต้องใกล้ชิดหรือถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้เลย”
ฉันจ้องไปที่แขนของเขาที่ถูกเอเซียยึดครองเอาไว้ ในใจทั้งรู้สึกโกรธและรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เห็นเป็อย่างมาก ั้แ่แต่งงานกันมา ฉันไม่เคยได้ควงแขนออกงานอะไรกับกวินเลย แต่มาวันนี้หลังจากที่เราห่างกัน เขากลับมากับคนอื่นหน้าตาเฉย
“อ้อ คุณมีเหตุผลหน่อยสิ ผมถูกไหว้วานมา ผมเลี่ยงไม่ได้” กวินยังคงแก้ตัวน้ำขุ่น
“คนอย่างคุณจะมีใครบังคับอะไรคุณได้ถ้าคุณไม่ยินยอม คุณอย่ามาอ้างหน่อยเลย อีก 2 วันฉันจะกลับไปเก็บของออกจากบ้านของคุณ แล้วเราก็ไปหย่ากันสะ!”
“อ้อเดี่ยวก่อนอ้อฟังผมก่อน”
กวินรีบคว้าแขนเอาไว้แต่ฉันไม่อยากคุยอะไรกับเขาอีก ฉันพยายามสบัดแขนแรงๆ ให้หลุดจากการจับกุมของเขาแต่ก็ไม่เป็ผล จู่ ๆ ก็มีมือหนาของใครบางคนเข้ามาช่วยจับมือของกวินออก พอหันไปมองก็เป็พี่มาวินที่เข้ามาช่วย
“ปล่อยเถอะครับ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน” พี่มาวินพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ เขาพยายามจะระงับสถานการณ์ให้เย็นลง
“เื่นี้มันเป็เื่ภายในครอบครัวคนอื่นไม่เกี่ยว!” กวินตะคอกใส่พี่มาวินอย่างโกรธจัด ตอนนี้สถานการณ์เริ่มจะบานปลายไปกันใหญ่แล้ว
“แต่นี้มันงานวันเกิดของผม ผมมีสิทธิ์จะยุ้ง ถ้าคุณยังไม่หยุดผมจะให้คนจับตัวคุณโยนออกไป”
“แก!!” กวินทำท่าจะเข้าไปมีเื่กับพี่มาวิน ฉันจึงรีบเข้าไปแทรกกลางระหว่างเขาสองคน ก่อนที่จะเกิดเื่ชกต่อยกัน
“พอแล้วกวิน ออกไปคุยกับฉันข้างนอก”
“ได้ คุณมากับผม”
กวินคว้ามือของฉันไปจับก่อนจะฉุดให้เดินตามเขาไป แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน แขนอีกข้างนึงของฉันก็ถูกพี่มาวินคว้าไปจับไว้เช่นกัน
“พี่มาวินปล่อยเถอะค่ะ เื่นี้อ้อจะจัดการเอง ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้วุ่นวาย”
“แน่ใจนะอ้อว่าไม่้าให้พี่ช่วย” พี่มาวินเอ่ย ท่าทางของเขาดูจะเป็ห่วงมาก
“ปล่อยมือนะเว้ย!”
กวินตะคอกใส่พี่มาวินเสียงดังสนั่น ผู้คนเริ่มพากันมามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ เอเซียพยายามเข้ามาขัดขวางไม่ให้กวินพาตัวฉันไป เพราะเธอไม่อยากถูกทิ้ง
“กวิน นี้คุณจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้อย่างงั้นเหรอแม่คุณบอกให้คุณดูแลฉันนะ”
เอเซียพยายามฉุดรั้งแขนของกวินเอาไว้ แต่กวินกลับสบัดออกอย่างไม่สนใจ
“คุณกลับบ้านไปก่อน ผมมีเื่ต้องคุยกับต้นอ้อ”
“แต่กวินค่ะ”
“ไปอ้อ ไปกับผม”
กวินไม่สนใจเสียงออดอ้อนของเอเซีย เขาฉุดแขนฉันให้เดินตามเขาไปแต่โดยดี ฉันก็ทำได้แค่เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย เพราะขืนยังอยู่ตรงนี้ต่อไป สถานการณ์ก็คงจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม
ณ สวนสาธารณะ
ตอนนี้เป็เวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว กวินพาฉันขี่รถห่างออกมาจากโรงแรมพอสมควร เขาพาฉันมานั่งคุยกันที่สวนสาธารณะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่สวนเลย รอบตัวต่างเงียบสงบได้ยินเพียงแค่เสียงลมพัดผ่าน
“คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”
“เื่ในวันนี้ผมยอมรับว่าผมผิดที่ผมมางานกับเอเซีย แต่นั้นก็เพราะแม่ผมบังคับ”
“เื่นี้สำหรับฉันมันจบไปแล้ว ฉันไม่้าฟังคำแก้ตัวอะไรจากคุณอีก”
“อ้อ ยังไงผมก็ไม่อยากหย่ากับคุณ หลายปีที่ผ่านมาคุณคิดอยากจะเลิกก็จะเลิกได้ง่ายๆ เลยอย่างงั้นเหรอ คุณขอเวลาผมก็ให้เวลาคุณแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกอย่างงั้นเหรอ”
“ฉันยอมรับหลายปีมานี้เราต่างก็ผูกพันธ์กันไม่น้อย ฉันทุ้มเทและพยายามอย่างมากเพื่อจะเป็ภรรยาที่ดีสำหรับคุณ แต่กวินหลังจากที่เราห่างกันคุณเคยคิดไหมว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว รอยร้าวระหว่างเรามันมากเกินไป”
“อ้อผมรู้ว่าผมทำพลาดไปในหลายๆ เื่ ผมขอนะอ้อ ขอโอกาสให้ผมอีกสักครั้งได้ไหม”
กวินเอื้อมมือมากุมที่มือของฉันอย่างอ้อนวอน ดวงตาของเขาแดงก่ำ เหมือนเขาจะร้องไห้ ในเวลานี้ฉันยอมรับว่าคำพูดของเขาทำให้ฉันเริ่มใจอ่อน ความสัมพันธ์ตลอดหลายปีของเราใช่ว่าอยากตัดก็จะตัดกันง่ายๆ
“ก็ได้ ฉันจะให้โอกาสคุณ”
“จริงนะ! คุณพูดจริงใช่ไหม ขอบคุณนะครับ”
กวินพุ้งเข้ามากอดฉันเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ ฉันกอดตอบเขาเช่นกัน ครั้งนี้ฉันจะลองให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง
“งั้นพรุ่งนี้เช้าผมจะไปรับคุณกลับบ้านนะ”
“ขอฉันอยู่กับแม่อีกสัก 2 วันแล้วฉันจะติดต่อหาคุณ ให้คุณมารับกลับ”
“ได้ ได้ครับที่รักของผม” กวินโน้มตัวมาจูบที่หน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน ฉันได้แต่หลับตารับสัมพันธ์ที่อ่อนโยนของเขาอย่างเต็มใจ
“ฉันมีอีกเื่ที่อยากจะขอ”
“เื่อะไรเหรอ?”
“ฉัน้าที่จะทำงานค่ะ”
“ทำงาน? ทำงานอะไร” กวินเอ่ยถามอย่างสงสัย
“เมื่อหลายเดือนก่อนเพื่อนของฉัน ‘มะลิ’ เธอโทรมาชวนฉันให้ไปทำงานกับเธอ เป็หุ่นส่วนและเป็ผู้จัดการร้านคาเฟ่ย์ขนมหวานแถวๆ หน้ามหาลัยเก่าของฉัน ซึ่งฉันสนใจ อยากจะลองไปทำงานกับเธอ”
“ผมเลี้ยงคุณได้ ทำไมคุณจะต้องออกไปหาทำงานด้วย”
“ฉันอยากยืนด้วยลำแข่งของตัวเอง ฉันไม่้าให้แม่ของคุณหรือคนอื่นๆ มาดูถูกฉัน หาว่าฉันมาเกาะคุณกิน ถ้าคุณรักฉันช่วยเคารพการตัดสินใจของฉันทีนะคะ”
“ก็ได้ ผมตามใจคุณ ต่อไปผมจะดีกับคุณให้มากกว่านี้ผมสัญญา”
7K
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
