[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ ป่านนี้ไอ้ยอร์ชจะเป็นยังไงบ้างนะ คงจะกำลังแปรงฟันอยู่ ”

คอปเปอร์หันมองฟ้า พวกเขาอยู่ภายในรอยแยกมากกว่า 1 วันแล้วไม่สามารถติดต่อข้างนอกได้ เกทภายในรอยแยกของพวกเขายังไม่เปิดออก ครูฝึกจึงเร่งพวกเขาล่าให้ได้มากที่สุดเพราะมันเป็นช่วงปลอดภัยที่จะไม่ถูกเกทดึงตัวเข้าไป

ฮัดเช้ย!

มือขวายกขึ้นถูจมูกเบาๆพลางมองออกไปรอบๆ อากาศภายในนับว่าหนาวแต่ยังไม่เท่าความหนาวจากนกน้ำแข็งที่เผชิญหน้าในอเวคเคนโซน  หลายคนติดอยู่ภายในเกทปรับตัวได้แล้ว พวกเขามีแหวนเก็บของจึงสามารถพกอุปกรณ์ป้องกันความหนาวมาด้วย บนร่างกายของฮันเตอร์ทั้ง 70 คนที่นั่งอยู่รอบๆกองไฟจึงเต็มไปด้วยเครื่องนุ่งห่มที่ทำจากหนังมอนสเตอร์

“ ทุกคน กลุ่มที่ออกไปสำรวจยังไม่กลับมาเลยสักกลุ่ม วันนี้เงียบมาก เงียบจนผมเองยังรู้สึกกลัว ”

ยอร์ชคุยกับคนดู จำนวนคนที่อยู่ในไลฟ์กระโดดขึ้นและลงเป็นช่วงๆ เขารู้ดีว่าไม่มีใครสามารถดูไลฟ์ของเขาได้ทั้งวัน ช่วงกลางดึกจะเหลือคนเพียงหลักพันต้นๆ เช้านี้คนเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นหลักหมื่นแล้ว โดยทุกคนที่เข้ามาล้วนมารอดูว่าเขาจะเจออะไร

ทว่า 1 วันและอีก 1 คืนที่่ผ่านมา นอกจากกองไฟและคนที่อยู่รอบๆแล้ว ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเสียงการต่อสู้ ไม่มีเสียงร้องของมอนสเตอร์ ราวกับพวกเขาถูกขังเอาไว้ในห้องที่เต็มไปด้วยต้นไม้จำลอง

“ ผมไม่รู้ว่ากลุ่มที่ออกไปสำรวจอยู่ที่ไหน พวกเขาติดในพื้นที่แปลกๆหรือเปล่า แต่จากการมองท่าทางของเจ้าหน้าที่อีกคนที่อยู่ใกล้ๆ ดูเหมือนว่าการสำรวจจะเลยช่วงเวลาที่ตกลงกันเอาไว้แล้ว ”

[  เกิดการต่อสู้ขึ้นหรือเปล่า ]

[  มอนสเตอร์ลอบสังหารไปแล้วแหละ ]

[  ขอให้ทุกคนปลอดภัย ]

ยอร์ชมองดูข้อความจำนวนมาก หลายคนเข้ามาให้กำลังใจ หลายคนเข้ามาพูดคุยกับเขาแล้วคาดการณ์ต่างๆมากมายเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นกับหน่วยสำรวจ

“ คุณเจ้าหน้าที่ กลุ่มที่ออกไปจะกลับมาตอนไหน ”

เจ้าหน้าที่ยังคงจับไปที่หูของตนเอง ราวกับรอสัญญาณจากเจ้าหน้าที่ที่ออกไปสำรวจ เมื่อถูกถามเขาจึงต้องตอบ

“ อุปกรณ์สื่อสารใช้ในเกทไม่ได้ ดูท่ากลุ่มที่ออกไปจะเจออุปสรรคบางอย่างจึงยังไม่กลับมา ”

“ เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาจะถูกโจมตี ”

“ มันก็อาจจะเป็นไปได้ แต่การจะโจมตีคนทั้ง 30 โดยไม่ให้เกิดเสียงต่อสู้เลยคงเป็นเรื่องยาก ผมคิดว่าพวกเขาอาจจะหลงทางในพายุหิมะหรือไม่ก็ติดอยู่ในเขตบางแห่ง รออีกสักหน่อยก็แล้วกันนะครับ ”

การแยกตัวออกไปตามเป็นเรื่องอันตราย แม้คนที่หายไป 30 จะยังไม่กลับมา พวกเขากลับอยู่ในระยะเวลาของการสำรวจ เจ้าหน้าที่จึงหวังว่าคนทั้ง 30 จะเจอปัญหาบางอย่างจึงกลับมาไม่ทันตามกำหนด ดังนั้นการรออีกสักระยะจึงเหมาะสมที่สุดในตอนนี้

ยอร์ชเห็นท่าทีของทุกคนปกติเขาจึงรอต่อไปเช่นเดียวกัน การเดินทางคนเดียวอันตรายมาก นอกจากนั้นแล้วอุปกรณ์สื่อสารยังใช้งานไม่ได้ ต่อให้เขาจะลองใช้เครื่องมือสร้างเครือข่ายระยะใกล้ สัญญาณที่สร้างขึ้นถูกพลังของพื้นที่ลบล้างไป ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถส่งโดรนออกไปช่วยสำรวจเกทแห่งนี้ได้เช่นกัน

“ เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อน ”

คอปเปอร์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อีก 1 ชั่วโมงท้องฟ้าจะมืดแล้ว เขานึกว่าจะต้องล่าที่นี่ไปอีกพักใหญ่ เพียงแต่ว่าฮันเตอร์ที่ถูกดึงเข้าไปในเกทออกมาแล้ว พวกเขาสามารถเคลียร์เกทได้ การล่าจึงต้องกลับไปเป็นปกติเช่นเดิม

“ เลเวลเท่าไหร่แล้วฮาร์ท ”

“ 7 แล้วพวกนายล่ะ ”

“ อีกเดี๋ยวก็ 7 เหมือนกันใช่ไหมเจฟ ”

เจฟพยักหน้าก่อนที่พวกเขาจะรีบวิ่งออกจากรอยแยก ยิ่งอยู่นานโอกาสจะถูกเกทดึงตัวก็สูง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะใช้เวลาในการเดินทางมากไป ไม่นานก็ออกมานอกรอยแยก เมื่อรู้ว่าสามารถอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วคอปเปอร์จึงวิ่งขึ้นยานของกิลด์สิบศาสตราเพื่อขอใช้ห้องน้ำเป็นคนแรก

“ ยอร์ชจะเป็นยังไงบ้างนะ ”

เจฟรอให้คอปเปอร์ใช้ห้องน้ำให้เสร็จ ในระหว่างนี้เขาจึงติดต่อหายอร์ชที่น่าจะออกมาจากรอยแยกเหมือนกัน เพียงแต่ว่าสัญญาณของอีกฝ่ายขาดหายทำให้รู้ว่ายังอยู่ในรอยแยกแต่เมื่อเขาเห็นข่าวที่กำลังแชร์บนใบหน้าของเจฟก็เกิดความตกใจในทันที

“ อ้าวเฮ้ย ” ฮาร์ทมองดูเจฟที่กำลังร้องเสียงหลง เมื่อมองดูมือถือเขาก็แสดงใบหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนดวงซวยเข้าไปติดอยู่ในเกท

“ คอปเปอร์รีบอาบน้ำฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เรื่องใหญ่ด้วย! ”

“ ได้ได้ ”

“ เกี่ยวกับไอ้ยอร์ช! ” 

เจฟไม่รู้ว่าคอปเปอร์ทำอะไรไปบ้าง แต่สิ่งที่เขาได้ยินจากบนเครื่องคือเสียงอาบน้ำที่เหมือนจะรุนแรงหลังจากบอกว่าเกิดเรื่องอันตรายกับยอร์ช เพียง 3 นาทีคอปเปอร์ก็วิ่งลงมาจากยานด้วยสภาพผมเปียก

“ เกิดอะไรขึ้น !? ยอร์ชเป็นอะไร ”

“ มันติดอยู่ในเกทระดับ E ดูนี่ ”

คอปเปอร์มองไปยังโทรศัพท์ของเจฟ สิ่งที่เขาเห็นคือเพื่อนกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางความหนาวพร้อมผู้คนมากมาย ด้านหน้าของเขาคือกองไฟ รอบๆคือป่าไม้ที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงวันที่เจอหิมะในอเวคเคนโซน

“ ติดต่อมันได้ไหม ”

“ จะลองดู”   เจฟลองทักทายไปในช่องแชตส่วนตัว ทันใดนั้นเขาก็ถูกเชิญเข้าสู่ระบบไลฟ์ เมื่อเห็นว่าหน้าตัวเองปรากฎข้างๆหน้าของยอร์ช เจฟจึงยื่นโทรศัพท์ให้คอปเปอร์ถือก่อนจะไปยืนดูข้างๆ ฮาร์ทเห็นว่าติดต่อได้จึงไปยืนดูเช่นกัน

“ เฮ่เพื่อน ไปทำยังไงถึงติดอยู่ในเกท ”

“ จะให้ฉันเล่าเหรอ เรื่องมันยาวนะ ”

“ เล่ามา ”

“ คืองี้ ครูฝึกพาฉันไปล่าปกติแหละ วันนั้นฉันจะต้องล่ามอนสเตอร์ใต้น้ำ ในระหว่างที่กำลังจะกระโจนลงไปในน้ำฉันก็ถูกเกทดึงตัวมาเลย แทนที่จะตกลงไปในบึงน้ำฉันกลับสัมผัสหิมะแทน ”

“ ซวยสุดๆ แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ”

“  ผ่านมาแล้ว 1 วันหน่วยสำรวจยังไม่กลับมาอีก ถ้าพ้นคืนนี้ไปแล้วพวกเขายังไม่กลับมาก็คงจะครบ 2 วัน ”

“ บ้าเอ๊ย นี่แกติดอยู่นานขนาดนี้แล้วเหรอ ฉันก็นึกว่าแกกำลังกวาดล้างมอนสเตอร์อยู่ที่ไหนสักแห่ง ”

“ กวาดล้างกับผีน่ะสิ ฉันแค่เลเวล 13  ครูฝึกบอกว่าในเกทมีมอนสเตอร์เลเวล 20 จำนวนมาก พวกแกได้ดูข้อมูลกลุ่มก่อนหน้าที่เข้ามาหรือยัง ”

“ ยัง เล่าหน่อยเกิดอะไรขึ้น ”

“ พวกเขามีเลเวล 20 อยู่ 10 คนแล้วก็มีเลเวล 19 ราว 15 คน แต่พวกเขาก็ตายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน แต่ตอนนี้พวกฉันไม่มีเลเวล 20 อยู่เลย ”

“ หา! ”  ยอร์ชเห็นท่าทางตกใจของเพื่อนที่เห็นความเลวร้ายของสถานการณ์

“ แล้วแกจะรอดยังไง เลเวล 20 ก็ไม่มี ”

“ ไม่รู้ ตอนนี้รอบๆตัวของฉันมีคนอยู่แค่ 70 ไม่นับรวมหน่วยสำรวจที่ยังไม่กลับมา หากมีการต่อสู้เกิดขึ้นฉันคงทำได้แค่หวังให้ภารกิจมันมีของเจ๋งๆ ไม่งั้นฉันก็คงจะตายที่นี่ ”

“ บอกมาเลยจะให้ช่วยยังไง ”

“ โอนเงิน ฉันจะรอดได้ก็ต่อเมื่อมีคนส่งกุหลาบจนภารกิจสำเร็จ ”

“ เออ.. ” ยอร์ชเห็นเพื่อนทั้ง 3 เกาแก้มเล็กน้อย ครอบครัวของพวกเขาฐานะปานกลาง การจะซื้ออุปกรณ์สักชิ้นต้องนำเงินเก็บหลายปีออกมา ดูท่าจะช่วยไม่ได้

“ มีทางอื่นไหม แกก็รู้ว่าฉันมีเงินติดตัวนิดเดียว ”

“ แชร์ไลฟ์ฉันไปให้ไกลที่สุด ยิ่งมีคนเห็นยิ่งมีคนสนับสนุนโอกาสจะรอดก็เพิ่มขึ้น ”

“ แค่แชร์เหรอ มันไม่ยากเลยเพื่อน ฉันพอจะรู้จักคนๆหนึ่ง เขาจะทำให้แกดังเป็นพลุแตกเลยยอร์ช ว่าแต่ตอนนี้คนดูแกมีเท่าไหร่ ”

“ 31,200 คน ”

“ เดี๋ยวนะ แกไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ”

“ ใช่ จำนวนเพิ่มๆลงๆ แต่ตอนนี้มีคนดูฉันสามหมื่น ”

“ แค่คนละดอกสองดอกก็ได้เป็นแสนแล้ว ”

“ ไม่ใช่ทุกคนจะมีเงิน แกช่วยฉันหน่อย เผื่อจะได้คนดูเพิ่ม ”

“ โอเค รอแปบ ” ยอร์ชอยากรู้ว่าเพื่อนของเขาจะทำอย่างไรเพื่อช่วยตัวเอง แต่แล้วเขาก็เห็นคอปเปอร์ร้องไห้มีน้ำมูกไหลออกจากจมูก

“ ทุกคน  ช่วยเพื่อนผมด้วยครับ ตอนนี้มันกำลังจะตาย โอกาสรอดมีไม่ถึง 1 % เลยด้วยซ้ำ เลเวล 20 ที่ไปด้วยกันก็ไม่มี อย่างน้อยช่วยส่งกุหลาบให้มันคนละดอกสองดอกก็ได้ ช่วยเพื่อนผมด้วย ”

เจฟเริ่มร้องไห้ตามแล้วขอร้องให้คนดูช่วยเหลือ ฮาร์ทไม่ได้ร้องไห้เขาทำเพียงยกผ้ามาปิดหน้าเท่านั้น

ยอร์ชที่เห็นเพื่อนร้องไห้จึงรู้สึกขำแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ จากนั้นจึงตัดต่อคลิปของพวกมันลงช่องเพื่อให้นำไปเผยแพร่ต่อ

“ ฉันตัดคลิปเอาไว้แล้ว นำไปแชร์ได้เลยนะเพื่อน ช่วยๆกัน ฉันไม่รู้ว่าจะรอดไปได้หรือเปล่า มันอาจจะเป็นกิจกรรมสุดท้ายที่เราได้ทำร่วมกันแล้วนะ ”

“ ยอร์ชเพื่อน ไม่นะ แกจะตายจากเราไปไม่ได้ ”

ยอร์ชรู้ว่าพวกมันกำลังโกหกคนดูเขาจึงยกเลิกคำเชิญก่อนที่พวกมันทั้ง 3 จะหัวเราะเพราะเขินตัวเองที่ต้องมานั่งร้องไห้

การมาของเพื่อนทำให้เขารู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยพวกมันก็คลายความเครียดของเขาเมื่อครู่ที่มีอยู่ได้บ้าง

“ ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาสินะ ไอรีน เธอยังไม่ได้ยินเสียงต่อสู้ใช่ไหม ”

หมวกเกราะที่มีเพียงครึ่งใบใช้ในการตรวจสอบเสียงต่างๆรอบตัว ไอรีนที่เชื่อมต่อกับหมวกจึงพยายามตรวจจับเสียงต่อสู้ หากมีการปะทะกันเธอจะรายงานเขา เพียงแต่ว่าพื้นที่รอบๆยังคงเงียบ มีเพียงเสียงของกองไฟเท่านั้น